Thuiskomst

Lieve lezers,

Het zit erop, ik ben weer thuis. Na een pittige reis van 35 uur, 3 vluchten lang, landde ik afgelopen maandag rond het middaguur op Schiphol. Goddank geen annulering van een of meer vluchten door de Iran-oorlog, dan mag je al helemaal niet klagen. Een hele klus om alle aankopen in Kathmandu zorgvuldig in te pakken in de daarvoor bestemde nieuwe reuzenreistas van the North Face. Ook bij IndiGo Airlines is slechts één stuks ruimbagage toegestaan, weliswaar van dertig kilo, maar verpakt in een enkele tas, koffer of rugzak. Nou, mijn grote rugzak kon al die lichtgewicht spullen niet bergen, dus besloten deze achter te laten bij Rama, Mina’s jongere zus in Kathmandu. Die krijg ik volgende reis wel weer terug. Een nieuwe reistas XL gekocht voor omgerekend 12 euro, stevig en waterdicht. Mijn kleinere trolley kon ook nog aardig gevuld worden en als extra handbagage mee. De meeste kledingstukken liet ik achter op mijn kamer, mogelijk nog bruikbaar voor een vinder. Alles bij elkaar een hele puzzel om een goede selectie te maken, die ook nog draagbaar moest zijn aan mijn lichaam op bepaalde stukken, bijvoorbeeld naar de trein op Schiphol. Mijn vijftig jaar ervaring met rugzakken, fietstassen en andersoortige bagage levert wel voordelen, maar ik ben nu echt van een andere leeftijd en dat gaat niet ongemerkt.

Het heeft even geduurd voordat ik rust vond om mijn laatste verhaal aan jullie te schrijven. Thuiskomen betekent bijkomen van de jetlag, acclimatiseren, heel veel slapen en aandacht voor thuisblijver Anton, die zoals gebruikelijk klaarstaat om mij goed te verwennen. Het blijft een bizar gegeven dat je binnen ongeveer een etmaal weer in een andere wereld kunt zijn. Alles lijkt enorm schoon en vooral fris, daar kan ik meteen aan wennen na de uitputtende warmte vermengd met stof. Alle meegenomen sjaals lekker laten luchten aan de waslijn, een machine die de was doet in plaats van een handwasje en ga zo maar door. Je zou bijna zeggen, waarom zoekt een mens dit soort zware omstandigheden op? En soms vraag ik me dat ook af, terwijl ik er middenin zit. Maar eenmaal thuis en op adem gekomen ken ik het antwoord al. De ontspannende mentaliteit, de vriendelijkheid, geen gedoe over pietluttigheden, dát maakt dat ik het er altijd weer voor over heb. En het is en blijft een groots avontuur dat altijd met moeite gepaard gaat. Zeker nu ik terugkijk op de behaalde ‘resultaten’ voor het weeshuis en de te verwachten voortgang voel ik elke keer een spontane glimlach opkomen. Een stukje verrijking voor de kinderen daar, maar zeker ook voor mij. In een wereld die momenteel beheerst wordt door wanhoop en wantrouwen doet elk positief gebaar ertoe. Zien dat op kleinschalig niveau velen bezig zijn met druppeltjes die samen een rivier op gang brengen, daar blijft mijn bloed van stromen.

Wellicht heb ik in een eerdere blog ooit iets geschreven over de korte verfilming van mijn roman ‘Lená en Julien’, door Simon Koolwijk. Enkele maanden geleden kreeg ik deze video toegestuurd en was er niet bepaald blij mee. Vooral de cast vond ik slecht gekozen. Een aantal bekenden die het boek gelezen hebben stuurde ik de videofilm toe met het verzoek tot een eerlijke reflectie. Vrij unaniem waren de reacties over de cast en een aantal details, niet heel positief dus. Ik heb het erbij gelaten, jammer maar helaas. En opeens, nadat ik diverse Indiase luchthavens gepasseerd was - het een had niets met het ander te maken - kwam daar een nieuw bericht binnen. De film is geselecteerd voor het filmfestival van Ahmedabad in India. Het hoe en waarom blijft vooralsnog vaag, ook voor Simon Koolwijk zelf, maar blijkbaar is er ergens toch iets gebeurd bij mensen die films jureren. Ik wacht het verder af, heb weinig illusies, maar het blijft ook een gek idee dat mijn naam als schrijver ergens op een aftiteling in India verschijnt.

Die overstap in Delhi ging overigens opnieuw niet eenvoudig. De heenreis nog in gedachte had ik alles goed voorbereid en opeens hadden de Indiërs weer iets nieuws bedacht. Het in te vullen emigratieformuliertje – wat ik even vergeten was bij de vorige transit – bleek nu vervangen door een digitale versie, waarvoor ik in een rij moest wachten. De dame gaf aan dat ik een QR-code moest scannen en aldus het formuliertje op mijn telefoon invullen, tevens toegang tot WiFi. Zo gezegd zo gedaan. Pas als je kon bewijzen dat het niet lukte kreeg je alsnog een formuliertje. Het lukte niet bij mij, dus terug naar de dame. Zij stond op en kwam even later terug met haar baas die zich mijn telefoon toeëigende en er werkelijk alles aan deed om het te laten lukken. ‘Geef nu maar dat formulier’ vroeg ik na een tijdje. ‘We help you, mam’, zei de man in uniform. Ik voelde dat ik hem beter niet kon tegenspreken. Gelukkig had ik acht uur overstaptijd, dat moest wel lukken. Uiteindelijk kwam daar toch het papiertje in mijn handen en kreeg ik mijn telefoon onverrichter zake terug.

Daarna nog wat rijen doorgewerkt voor controles, de grote bagage opgehaald en door naar de plek waar ik eerder niet door kon. Dat zou me niet meer gebeuren met deze nieuwe tas. Helaas, voor mijn vlucht moest ik naar het andere uiteinde van de hal. Daar kon ik door naar boven en wat bleek? Ik zat toch fout, moest terug naar beneden en buiten een shuttlebus nemen naar een andere terminal, tien kilometer verderop. Daar reed de bus voor mijn neus weg en moest ik bij een ander loket een gratis kaartje ophalen. De volgende shuttle bracht mij naar terminal 1 en daar zocht ik mijn weg naar de incheckbalie. Het toegestane bagagegewicht van dertig kilo haalde ik niet half met mijn ene grote tas vol lichtgewicht spullen, de trolley kon als handbagage mee. De grondstewardess knipoogde naar mijn trolley en gaf aan deze ook op de band te plaatsen. Soms zit het dan opeens weer mee, je kunt er geen peil op trekken. Pas in Amsterdam zou ik mijn bagage terugzien, bij de transit in Mumbai zou ik er gelukkig geen omkijken naar hebben omdat deze transit binnen hetzelfde ticket viel. En opeens, vlak voordat ik het vliegtuig instapte, werd ik teruggeroepen. In mijn trolley zat de powerbank, die niet mee mag. Bedoeld als handbagage kon het wel, maar nu moest via een videoverbinding mijn trolley geopend worden, de boosdoener eruit gehaald en mijn digitale handtekening gezet. Vorig jaar hetzelfde in Kathmandu, daar ging de oplossing iets primitiever. Ik denk aan Haagse Philip, die dit hele ritueel onder het kopje ‘hoort bij dit soort reizen’ zou scharen. Dat stelt mij gerust.

En zo zat ik de drie vluchten uit, veel slapend en weinig etend om elke gang naar het toilet voor te zijn. Tussendoor kwamen filmpjes van de afgelopen weken voorbij in mijn hoofd, die stuk voor stuk vragen om verwerkt te worden. Een mens kan letterlijk en figuurlijk grenzen slechten, in alle Simonse bescheidenheid ben ik daar trots op. Het overwinnen van tegenslagen, nieuwe inzichten, niet bij de pakken neerzitten. En soms even wel, dan is het gewoon op. Er is vast nog heel veel niet opgeschreven, maar met regelmaat krijg ik reacties van mensen die opnieuw heel graag virtueel met mij hebben meegereisd. Alleen de lusten, niet de lasten. Rest mij nog velen te bedanken voor het mogelijk maken van mijn verbinding tussen donateurs en ontvangers. In willekeurige volgorde:

Cornel, Toos en Hugo, Marian en Jules, Annemarie en Thomas, Hanneke, Gwinny en Franky, Anton en Inez, Noraly, Frederiek en Giorgos, Wilfried, Josine, Charlotte, Susan, Sharlene, Willeke en Be, Karen, Jeannette, Anja, Chantal, Monny, Noël, Lizanne, Joke, Jos, René, Truus, Clementine, Hannah, Cassandra, Pieter en Irene, Sonja, Budhi, Sandesh, Bikram, Mina, Susila, Ranju, Manu, Bahle, Cila, Ragobir, Chitra, Asmita.

Vanuit Munstergeleen,

liefs,

Mieke

ENGLISH VERSION

Homecoming

Dear readers,

It’s over, I am back home. After a tough 35-hour journey spanning 3 flights, I landed at Schiphol around noon last Monday. Thank God there were no cancellations of one or more flights due to the Iran war; that certainly doesn't make you want to complain. It was quite a job to carefully pack all my purchases in Kathmandu into the new giant travel bag from The North Face designed for that purpose. Even with IndiGo Airlines, only one piece of checked baggage is allowed, albeit weighing thirty kilos, but packed in a single bag, suitcase, or backpack. Well, my large backpack couldn't hold all those lightweight items, so I decided to leave it behind with Rama, Mina’s younger sister in Kathmandu. I’ll get it back on the next trip. I bought a new XL travel bag for the equivalent of 12 euros; it is sturdy and waterproof. My smaller trolley could also be filled quite a bit and taken along as extra hand luggage. I left most of the clothing items behind in my room, possibly still usable for someone who finds them. All in all, it was quite a puzzle to make a good selection that also had to be wearable on my body for certain stretches, for example to the train at Schiphol. My fifty years of experience with backpacks, panniers, and other types of luggage certainly pays off, but I am truly of a different age now, and that doesn't go unnoticed.

It took a while before I found the peace to write my final story to you. Coming home means recovering from jet lag, acclimatizing, sleeping a lot, and paying attention to Anton, who stayed at home and, as usual, is ready to spoil me thoroughly. It remains a bizarre fact that you can be in a different world again within about 24 hours. Everything seems incredibly clean and, above all, fresh; I can get used to that immediately after the exhausting heat mixed with dust. Letting all the scarves I brought along air out nicely on the clothesline, a washing machine doing the laundry instead of a hand wash, and so on. You might almost ask, why does a person seek out these kinds of harsh conditions? And sometimes I ask myself that too, while I am right in the middle of it. But once home and having caught my breath, I already know the answer. The relaxed mentality, the friendliness, no fuss over trivialities—that is what makes it always worth it to me. And it is and remains a grand adventure that is always accompanied by hardship. Especially now, looking back at the ‘results’ achieved for the orphanage and the expected progress, I feel a spontaneous smile well up every time. A bit of enrichment for the children there, but certainly for me too. In a world currently dominated by despair and distrust, every positive gesture matters. Seeing that, on a small scale, many are working with droplets that together set a river in motion, that keeps my blood flowing.

I may have written something in a previous blog post about the short film adaptation of my novel ‘Lená en Julien’ by Simon Koolwijk. A few months ago, I was sent this video and was not exactly pleased with it. I found the cast, in particular, poorly chosen. I sent the video to a number of acquaintances who had read the book, asking for their honest reflections. The reactions regarding the cast and a number of details were quite unanimous—so, not very positive. I left it at that, too bad. And then suddenly, after passing through various Indian airports—one thing had nothing to do with the other—a new message arrived. The film has been selected for the Ahmedabad Film Festival in India. The how and why remain vague for now, even for Simon Koolwijk himself, but apparently something happened somewhere with the people who judge films. I will wait and see; I have few illusions, but it remains a strange thought that my name, as the author, will appear somewhere in the credits in India.

That transfer in Delhi, by the way, was once again anything but easy. Still fresh in my mind about the outbound journey, I had prepared everything thoroughly, and suddenly the Indians had come up with something new again. The emigration form I had to fill out—which I had briefly forgotten during the previous transit—turned out to have been replaced by a digital version, for which I had to wait in line. The lady indicated that I had to scan a QR code and thus fill out the form on my phone, which also gave me access to Wi-Fi. So I did as she suggested. You would only receive a form if you could prove you were unable to do so. It didn't work for me, so I went back to the lady. She stood up and returned a moment later with her boss, who appropriated my phone and did absolutely everything to make it work. "Just give me that form now," I asked after a while. "We help you, Mom," said the man in uniform. I felt it was better not to contradict him. Fortunately, I had an eight-hour layover; that should be manageable. Eventually, the paper ended up in my hands after all, and I got my phone back empty.

After that, I worked my way through a few more lines for security checks, collected my large luggage, and proceeded to the spot where I couldn't get through earlier. That wouldn't happen to me again with this new bag. Unfortunately, for my flight, I had to go to the other end of the hall. There I could go upstairs, and what happened? I was in the wrong place after all; I had to go back downstairs and take a shuttle bus outside to another terminal, ten kilometers away. There, the bus drove away right in front of me, and I had to pick up a free ticket at another counter. The next shuttle took me to Terminal 1, and there I made my way to the check-in counter. I didn't even come close to the 30-kilo weight limit with my one large bag full of lightweight items, but the trolley was allowed as hand luggage. The ground stewardess winked at my trolley and indicated she would place it on the conveyor belt as well. Sometimes things just suddenly work out; you can't predict it. I wouldn't see my luggage again until Amsterdam; fortunately, I wouldn't have to worry about it during the transit in Mumbai because this transit was included in the same ticket. And suddenly, just before I boarded the plane, I was called back. The power bank was in my trolley, and it’s not allowed on board. Intended as hand luggage, it was permitted, but now my trolley had to be opened via video link, the culprit removed, and my digital signature affixed. The same thing happened last year in Kathmandu; the solution there was a bit more primitive. I think of Philip from The Hague, who would classify this entire ritual as ‘part of this kind of travel’. That reassures me.

And so I sat through the three flights, sleeping a lot and eating little to stay ahead of every trip to the toilet. In between, clips from the past few weeks flashed through my mind, each one demanding to be processed. A person can break down boundaries, literally and figuratively; in all Simons-like modesty, I am proud of that. Overcoming setbacks, gaining new insights, not giving up. And sometimes I do, when I’m simply done. There is undoubtedly still a great deal left unwritten, but I regularly receive reactions from people who were once again very happy to have traveled virtually with me. Only the pleasures, none of the burdens. All that remains is for me to thank many for making my connection between donors and recipients possible. In no particular order:

Cornel, Toos and Hugo, Marian and Jules, Annemarie and Thomas, Hanneke, Gwinny and Franky, Anton and Inez, Noraly, Frederiek and Giorgos, Wilfried, Josine, Charlotte, Susan, Sharlene, Willeke and Be, Karen, Jeannette, Anja, Chantal, Monny, Noël, Lizanne, Joke, Jos, René, Truus, Clementine, Hannah, Cassandra, Pieter and Irene, Sonja, Budhi, Sandesh, Bikram, Mina, Susila, Ranju, Manu, Bahle, Cila, Ragobir, Chitra, Asmita.

From Munstergeleen,

love,

Mieke