Afdingen of niet?
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
24 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Zondagochtend om precies elf uur – not Nepali time – verscheen Bikram hier op zijn motorfiets om samen naar weeshuis Patraboji te vertrekken. Ik kruip achterop, de tas met veertig zomerbroeken tussen ons in en rijden maar. Al gauw merk ik dat ik van het zadel dreig af te glijden en hou me stevig vast aan de tas, totdat mijn beenspieren halverwege de route het niet meer trekken en ik Bikram verzoek even te stoppen. Hij neemt de tas gewoon over aan de voorkant en zo bereiken we het weeshuis. De principal verwelkomt ons, ik ben inmiddels een bekend gezicht.
De meeste kinderen zijn begonnen aan hun examens op de tegenovergelegen overheidsschool en hebben daardoor korte schooldagen. Als de eerste jongetjes thuiskomen worden de zomerbroeken, luchtig en kreukvrij, tevoorschijn gehaald. Ze rennen naar hun kamer om even later hun schooluniform te hebben ingewisseld voor een sportieve zomeroutfit. Zo leuk om te zien. We krijgen een rondleiding, waarbij Bikram constateert dat hier nog veel werk aan de winkel is. Je kunt het best vergelijken met de toestand van zijn school tien jaar geleden. We krijgen een stoel aangeboden terwijl steeds meer kinderen toestromen en hun nieuwe broek aantrekken, ook de meisjes. Met z’n allen gaan we op de foto.
Ik zie dat het volleybalnet al tussen twee palen is gespannen en gebruikt wordt voor badminton. De kinderen maken er een wedstrijd van, raken de shuttle heel goed. Zo zie je maar, als je materialen aanbiedt dan ontdekken kinderen hun voorkeuren en talenten. En als Bikram vervolgens zijn voorstel doet aan de principal is deze zeer verguld met het aanbod. Hij haalt de drie schoolverlaters van dit jaar erbij, twee jongens en een meisje, die ook op de hoogte worden gesteld van hun nieuwe kans op een andere school. Ik observeer hun gezichtjes en zie langzaam een lach en stralende ogen verschijnen. Klas 7 is het eindstation op deze school, dus ze mogen nog drie jaar onderwijs volgen op BBAS. Ik vraag hoe het zit met de aansluiting qua Engelse taal. Dat schijnt goed bijgespijkerd te kunnen worden. Ze hebben ook hier Engelse les gehad, maar de vakken worden in Nepalees gedoceerd, daar zit het grote verschil. Het nieuwe schooljaar start hier eind april, dus kunnen zij volgende maand al op de schoolbus stappen en dan hebben wij hun boeken en uniformen verzorgd. Intussen zijn ook andere docenten erbij gekomen, vriendelijke mannen die meer willen weten over mijn drijfveren. ‘A great sense of humanity’ zegt een van hen. Ik reageer met grote eer voor hun dagelijkse bijdrage aan een betere jeugd en toekomst voor deze kansarme kinderen. Wat heb ik eraan om steeds meer voor mezelf te willen, wetende dat ik met wat moeite een klein verschil voor anderen kan maken? Hier wordt iedereen beter van en dat is wat we met z’n allen moeten willen.
Helemaal tevreden vertrekken we, met voor mij ruim plek achterop. Zo kan ik weer genieten van een motorritje. Ik vraag Bikram mij af te zetten bij het huis van de familie Mahatara om alle schildermaterialen op te halen. Het is nog niet te warm om te voet verder te gaan. Moeder is alleen thuis. De dochters zijn in de jungle bezig. Zo gaat het vaker, opeens is iedereen weer bezig met eigen dingen en is er weinig contact. Ik beloof deze week nog een keer terug te komen als de dochters aanwezig zijn.
Sonja heeft nieuws. Cassandra, de jonge vrouw die de Manaslutrek heeft voltooid en aanvankelijk de 25e hier zou arriveren, wilde graag eerder komen. Op de valreep kon ze mee op de ochtendvlucht vanuit Pokhara en is nu onderweg naar Bardia. Ik kijk er echt naar uit haar te zien en leren kennen, ze kwam heel leuk over aan de telefoon en in ons mailcontact. En ja hoor, daar komen twee dikke auto’s binnenrijden, vol met nieuwe gasten, allemaal vanuit hetzelfde vliegtuig. Cassandra en ik herkennen elkaar meteen en raken aan de praat. Een zware trek, maar blij en trots dat ze de ontberingen heeft volgehouden. Het was vooral ook heel mooi, de magische omgeving en de hele ervaring. En niet te vergeten, de vriendelijkheid van het Nepalese volk.Twaalf dagen in een geheel nieuwe groep is ook een uitdaging gebleken, maar de gezamenlijke ontberingen en vele vreugdevolle momenten hebben vooral een band gesmeed. Na afloop vertakte de groep zich in diverse richtingen, Cassandra verbleef nog enkele dagen aan het meer van Pokhara, samen met twee anderen, heeft de broodnodige rust en een massage genomen. Ook even wat winkeltjes bezocht waarbij de meningen over afdingen nogal uiteen kunnen lopen. Zelf wil zij in dit ontwikkelingsland met zulke lieve mensen geen of zo min mogelijk korting bedingen. Het gaat tenslotte om heel kleine bedragen die hier veel waard zijn en voor ons nauwelijks merkbaar. Beslist niet naief of te lief, maar een weldoordachte houding ten opzichte van haar eigen waarden en normen. Ze vraagt mijn mening hierover. Welnu, de rupeekoers is al zo gunstig voor ons, niet voor de mensen hier. Wat is het gebruik? Als je bijvoorbeeld een aantal stuks koopt kun je gerust vragen om een beetje korting, maar verder heb ik zelf snel het gevoel mensen uit te knijpen voor bijna niets. Ik geef juist vaker een beetje extra, ook een fooi aan de medewerkers hier, omdat ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Een paar honderd rupees voor mij is niets, voor hun een dagloon extra. Voor mij hoort respect voor het gastvrije volk ook tot onderdeel van reizen door Nepal.
Cassandra en de andere nieuwe gasten kiezen meteen voor een halve dagsafari. Helaas levert dit nog geen tijger of luipaard op, maar ’s avonds eten we gezellig met elkaar en komen de verhalen op tafel. Een stevige Engelsman uit Birmingham reist veel in zijn eentje, een jong stel uit West-Vlaanderen ontmoet elkaar regelmatig halverwege België en Japan vanwege zijn tijdelijke standplaats in de aanleg van windturbines in het uiterste Zuiden van Japan. Twee weken werken, twee weken vrij voor hem. Zij wilde haar thuis niet verlaten en aldus vullen ze hun relatie momenteel op deze manier in. Cassandra woont in Hilversum en werkt voor de Voedsel- en Warenautoriteit in Utrecht. Het gezelschap gaat de volgende dag voor een hele safari, terwijl ik mijn eerste fietstochtje maak, samen met Sonja en Sandesh. Ook een belevenis, vooral de smalle landweggetjes zijn een uitdaging om niet te kantelen. Verder houd ik me bezig met de voorbereidingen voor de schilderworkshop eind deze week, waaraan Cassandra graag wil bijdragen.
En zo zijn er weer twee dagen verstreken. Cornel is terug in Amsterdam en heeft bij zijn werkgever het verzoek ingediend voor een jaarlijkse bijdrage aan een goed doel. Nu afwachten of er een ‘ja’ komt, dan kunnen we verder met onze Bright Futures of Patraboji.
Tot snel,
liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Bargaining or not?
Sunday morning at exactly eleven o'clock – not Nepali time – Bikram appeared here on his motorcycle to leave together for the Patraboji orphanage. I climbed on the back, the bag with forty pairs of summer trousers between us, and off we went. Soon I noticed that I was in danger of sliding off the saddle and held on tight to the bag, until my leg muscles couldn't take it anymore halfway through the route and I asked Bikram to stop for a moment. He simply took the bag from the front, and so we reached the orphanage. The principal welcomed us; by now, I was a familiar face.
Most of the children had started their exams at the government school across the street and therefore had short school days. When the first little boys came home, the summer trousers, airy and wrinkle-free, were brought out. They ran to their rooms, only to have exchanged their school uniforms for sporty summer outfits a moment later. So nice to see. We were given a tour, during which Bikram noted that there was still a lot of work to be done here. It is best compared to the state of his school ten years ago. We are offered a chair while more and more children stream in and put on their new trousers, the girls too. We all have our picture taken.
I see that the volleyball net has already been stretched between two posts and is being used for badminton. The children are turning it into a competition, hitting the shuttle very well. It just goes to show: when you offer equipment, children discover their preferences and talents. And when Bikram subsequently presents his proposal to the principal, the latter is delighted with the offer. He brings over this year's three graduating students—two boys and a girl—who are also informed of their new opportunity at another school. I observe their little faces and slowly see smiles and sparkling eyes appear. Class 7 is the final destination at this school, so they get to attend BBAS for another three years. I ask about the transition regarding the English language. Apparently, that can be significantly improved. They have had English lessons here as well, but the subjects are taught in Nepalese; that is where the big difference lies. The new school year starts here at the end of April, so they can board the school bus next month, and we have provided their books and uniforms. In the meantime, other teachers have joined us, friendly men who want to know more about my motivations. ‘A great sense of humanity,’ says one of them. I respond with great honor for their daily contribution to a better youth and future for these underprivileged children. What good does it do me to constantly want more for myself, knowing that with some effort I can make a small difference for others? Everyone benefits from this, and that is what we should all want.
We leave completely satisfied, with plenty of room for me on the back. This way, I can enjoy a motorbike ride again. I ask Bikram to drop me off at the Mahatara family's house to pick up all the painting materials. It isn't too hot yet to continue on foot. Mother is home alone. The daughters are busy in the jungle. It happens often like this; suddenly everyone is busy with their own things again and there is little contact. I promise to come back again this week when the daughters are present.
Sonja has news. Cassandra, the young woman who completed the Manaslu trek and was initially supposed to arrive here on the 25th, wanted to come earlier. At the last minute, she managed to join the morning flight from Pokhara and is now on her way to Bardia. I am really looking forward to seeing her and getting to know her; she came across very nicely on the phone and in our email correspondence. And sure enough, two large cars drive up, full of new guests, all from the same plane. Cassandra and I recognize each other immediately and strike up a conversation. A tough trek, but happy and proud that she endured the hardships. Above all, it was very beautiful: the magical surroundings and the whole experience. And not to forget, the friendliness of the Nepalese people. The group dynamics were sometimes a bit lacking; unfortunately, there are always egos involved who criticize others. Over the past few days in Pokhara, Cassandra has been hanging out with a few group members. The other two made it a sport to haggle down their purchases as much as possible and be proud of it. Cassandra felt uncomfortable with this, tried to haggle a bit, and was seen as too sweet because of it. Well, it's getting ridiculous. She asks what I think of this. Honestly, it's shameful. I would be deeply ashamed in their situation, but that is not how they are. You come here with an expensive ticket, then do an expensive mountain trek, and afterwards go and squeeze people who are trying to earn a little bit! The rupee exchange rate is already so favorable for us, not for the people here. What is the custom? If, for example, you buy several items, feel free to ask for a small discount, but otherwise, you should mostly leave your superiority and arrogance at home. Personally, I tend to give a little extra more often—including a tip for the staff here—because I know how hard they have it. A few hundred rupees is nothing to me; for them, it is an extra day's wage.
Cassandra and the other new guests immediately opt for a half-day safari. Unfortunately, this doesn't yield a tiger or leopard yet, but in the evening, we have a nice dinner together and the stories come out. A sturdy Englishman from Birmingham travels a lot on his own, while a young couple from West Flanders meets regularly halfway between Belgium and Japan because of his temporary posting in the construction of wind turbines in the far south of Japan. Two weeks of work, two weeks off for him. She didn't want to leave her home, and so they are currently filling their relationship in this way. Cassandra lives in Hilversum and works for the Food and Consumer Product Safety Authority in Utrecht. The whole group is going on a full safari the next day, while I’m taking my first bike ride, together with Sonja and Sandesh. That’s quite an experience too; the narrow country lanes, in particular, are a challenge to avoid tipping over. Furthermore, I am busy with the preparations for the painting workshop at the end of this week, to which Cassandra is eager to contribute.
And so another two days have passed. Cornel is back in Amsterdam and has submitted a request to his employer for an annual contribution to a charity. Now we just have to wait and see if we get a ‘yes’, then we can move forward with our Bright Futures of Patraboji.
love,
Mieke
-
24 Maart 2026 - 17:54
Ineke Uit Voerendaal:
groetjes vanuit Voerendaal.
-
25 Maart 2026 - 11:13
Sonja:
Je hebt ' The Flow' te pakken! En mooie kansen vr de weeskinderen!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
