Afscheid
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
20 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Namaste,
Afgelopen nacht kwamen er weer de nodige pennies from heaven en ook deze hele ochtend regent het met tussenpozen gestaag door. Voor mij en velen een prettige afkoeling, voor boeren niet altijd het juiste moment, bijvoorbeeld als het hooi moet drogen. Ik herinner met de angst van mijn moeder, een boerendochter, als het weer niet het gewenste gedrag vertoonde, met de zomer van 1976 als absoluut dieptepunt. Net zoals heel veel andere dingen waar de mens weinig controle over heeft wordt dit hier moeiteloos aanvaard. Klagen over het weer behoort bij de Nederlander, die graag van een mug een olifant maakt. De Nepalees doet liever het omgekeerde en maakt van vele olifanten een mug. Dit komt de ontspanning wel ten goede, is steeds weer mijn ervaring. Het zal zeker minder wenselijke aspecten in zich dragen, maar een goede middenweg zou ik toejuichen. Tegelijkertijd lees ik het boek ‘Lang zullen we lekker leven’ over de nogal verwende en genotzuchtige Nederlander, klagend over alles wat niet instant wordt bevredigd. Een vakantie minder? O, heb ik weer, die pech. De benzine die duurder wordt? Kan ik weer iets minder uit eten. Ik chargeer, maar die geluiden zijn niet schaars en ten diepste een teken van geestelijke armoede, zo lees ik ook in dit boek. Velen van ons hebben het goed en als het even iets minder wordt dan is er een probleem. Een probleem dat er helemaal niet is. Oké, dit zijn ook ethische kwesties die Nepal vaak bij me oproept. Sinds enkele jaren heb ik een sterkere neiging hierover naar buiten te treden, oppervlakkigheid is er al genoeg. Neem het tot je of niet, dat is aan de lezer zelf.
Hetzelfde geldt voor taboes, die nog veelvuldig opgeld doen. Gisteren kreeg mijn vriendin Henriëtte eindelijk haar langgewenste euthanasie. Twee uur voor haar overlijden stuurde ze enkele appjes naar mij, om te bedanken voor de vriendschap van 43 jaar in lief en leed en mij het allerbeste te wensen. De afgelopen drieënhalf jaar verbleef zij in een psychiatrisch verzorgingshuis. Alle behandelingen tegen haar zware depressie bleken niet aan te slaan. Aan haar lijdensweg leek geen einde te komen, totdat ze enkele weken geleden de datum van haar toegekende euthanasie aan mij doorgaf. Ik heb haar rust, vrede en liefde toegewenst, wat kun je anders doen? Dit is waar zij langdurig tevergeefs naar hunkerde. Nu heeft zij die rust gevonden, daarvan ben ik overtuigd. Afscheid van een vriendin.
Een paar jaar geleden kreeg ik het aanbod voor een eigen website, om met mijn schrijverschap goed geld te kunnen verdienen. Ik heb dit aangenomen, inclusief een cursus copywriting, en heb de teksten voor diverse websites gemaakt. Naarmate ik dit vaker deed nam mijn vreugde tot schrijven steeds verder af. Van onderwerpen als vastgoed, belastingconsulent en andere businessmodellen raak ik nooit geïnspireerd. Toch heb ik het een tijdje volgehouden en ben daarbij ook afgeknapt op het gemak waarmee mensen gewoon niets meer laten horen of op het laatst alsnog afhaken. Ik heb de website opgeheven, een tijdje weinig geschreven en ben toen begonnen aan een nieuwe roman. Afscheid van een wereld die niet bij me past. Inmiddels schrijf ik ook in opdracht van mensen die een zwaar verhaal te vertellen hebben. Dit soort zielsverhalen zijn bij mij aan het juiste adres. En dat geldt ook voor hetgeen waarmee ik hoofdzakelijk in Nepal bezig ben. Ondanks mijn nog steeds mindere energie kost het weinig moeite om uit te voeren wat ik in mijn hoofd heb. Dit is wie ik ben.
Gisteren was ik uitgenodigd bij de familie Thapa, voor het avondeten. Zoals gebruikelijk krijg ik bij de meeste families als eerste een maaltijd opgediend, terwijl de rest toekijkt of ik wel genoeg heb. Nog steeds vrij ongemakkelijk, maar ook komisch. Zo ging het trouwens ook bij de familie Mahatara, elke dag opnieuw. Ik at vaak alleen, een ander zat erbij of liep wat rond of bezig in de keuken. Een keer aten we toevallig met enkelen samen, maar niet aan tafel. Ik zat op de bank, moeder op de trap, vader aan een andere tafel en weer een ander in een hoekje. Deze eetstijl zou ik niet continu willen doorvoeren, maar aanpassing aan de lokale gebruiken vind ik respectvol. Thuis pas ik mij weer aan het schema van hoofdkok Anton aan.
Vanochtend naar de vrijdagmarkt, waar ik had afgesproken met Ranju voor het uitzoeken van veertig zomerbroeken voor de weeskinderen. Een week geleden kocht Mina een paraplu tegen de warmte, nu had ik er een nodig tegen de regen. De markt was dunbevolkt met kraampjes, dus zochten we onze toevlucht tot twee zaken waar we de hele voorraad aan zomerbroeken – met korte en lange pijp – hebben opgekocht. Het plan was deze morgen te gaan brengen, maar later ontving ik een uitnodiging van Bikram, voormalig hoofd van BBAS Memorial School, om morgen rond het middaguur het feestelijk afscheid van schoolverlaters bij te wonen. Weer een afscheid. Eerder was ik daarbij in 2017. Dit doorkruist mijn eigen plannen, maar daar ga ik natuurlijk bij zijn. Überhaupt was ik van plan deze school zondag te bezoeken en nu zijn zij me voor. Dus dan wordt het weeshuisbezoek opgeschoven naar zondag, zo flexibel kan het allemaal gaan.
Eerder schreef ik over Indra, de man die nogal vervuld is van zichzelf. Hem ontmoet ik regelmatig en hij probeert me steeds over te halen tot een uitstapje. Ik vind hem behoorlijk glad, echt iemand die graag gezien wil worden met een blonde vrouw, ook al ben ik op leeftijd. Als ik zeg dat ik andere prioriteiten heb biedt hij aan me hierbij te helpen. Daar ben ik even voor gezwicht, maar navraag bij Sonja over deze man heeft mijn intuïtie bevestigd. ‘Niet doen, Mieke’, was haar overtuigende reactie. Nu nog diplomatiek zijn uitnodigingen zien af te wimpelen. En zo leer ik elke dag weer iets bij, over mezelf, andere mensen en de wereld om me heen. Ook dat is reizen, openstaan voor nieuwe indrukken en je eigen positie daarin. Genoeg gepreekt.
Ik wens iedereen een zonnig lenteweekend,
laat de regen hier maar even blijven, het klaart snel weer op.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Farewell
Last night the necessary pennies came from heaven again, and it has been raining steadily intermittently all this morning as well. For me and many others, it is a pleasant cooling down, but for farmers, it is not always the right moment, for example when the hay needs to dry. I remember the fear of my mother, a farmer's daughter, when the weather did not behave as desired, with the summer of 1976 as the absolute low point. Just like so many other things over which humans have little control, this is accepted here effortlessly. Complaining about the weather is typical of the Dutch, who like to make a mountain out of a molehill. The Nepalese prefer to do the opposite and turn many elephants into mosquitoes. This does benefit relaxation, is my experience time and again. It will certainly carry less desirable aspects, but I would welcome a good middle ground. At the same time, I am reading the book ‘Lang zullen we lekker leven’ (Long Live the Good Life) about the rather spoiled and pleasure-seeking Dutchman, complaining about everything that is not instantly satisfied. One less holiday? Oh, here we go again, bad luck. The petrol getting more expensive? Can I eat out a little less again? I am exaggerating, but those sentiments are not uncommon and are, at their core, a sign of spiritual poverty, as I also read in this book. Many of us are doing well, and if things take a turn for the worse, then there is a problem. A problem that doesn't exist at all. Okay, these are also ethical issues that Nepal often raises for me. For several years now, I have had a stronger inclination to speak out about this; there is already enough superficiality. Take it to heart or not is up to the reader.
The same applies to taboos, which are still widely prevalent. Yesterday, my friend Henriëtte finally received her long-desired euthanasia. Two hours before her passing, she sent me a few text messages to thank me for our friendship of 43 years through thick and thin, and to wish me all the best. For the past three and a half years, she had been staying in a psychiatric care home. All treatments for her severe depression proved ineffective. There seemed to be no end to her suffering, until she informed me of the date of her granted euthanasia a few weeks ago. I wished her rest, peace, and love; what else can you do? This is what she had longed for in vain for a long time. Now she has found that peace; of that, I am convinced. Farewell to a friend.
A few years ago, I received an offer for my own website, so that I could earn good money with my writing. I accepted this, including a copywriting course, and created the texts for various websites. As I did this more often, my joy in writing diminished more and more. Subjects like real estate, tax consultancy, and other business models never inspire me. Nevertheless, I kept it up for a while, but in doing so, I was put off by the ease with which people simply stop responding or drop out at the very last minute. I shut down the website, wrote little for a while, and then started a new novel. A farewell to a world that doesn't suit me. By now, I also write on commission for people who have a heavy story to tell. These kinds of soul stories have come to the right place with me. And that also applies to what I am primarily working on in Nepal. Despite my still low energy, it takes little effort to execute what I have in mind. This is who I am.
Yesterday, I was invited to the Thapa family's for dinner. As is customary with most families, I am served a meal first, while the rest watch to see if I have had enough. Still quite awkward, but also comical. That is how it went with the Mahatara family, by the way, every single day. I often ate alone; someone else sat with me, walked around, or was busy in the kitchen. Once, we happened to eat together with a few others, but not at the table. I sat on the couch, Mother on the stairs, Father at another table, and yet another in a corner. I wouldn't want to adopt this eating style continuously, but I consider adapting to local customs to be respectful. At home, I adjust to Head Chef Anton's schedule again.
This morning I went to the Friday market, where I had arranged to meet Ranju to pick out forty pairs of summer trousers for the orphans. A week ago, Mina bought an umbrella for the heat; now I needed one for the rain. The market was sparsely populated with stalls, so we resorted to two shops where we bought up the entire stock of summer trousers—both short and long-legged. The plan was to drop them off tomorrow, but later I received an invitation from Bikram, former head of BBAS Memorial School, to attend the festive farewell for graduating students tomorrow around noon. Another farewell. I attended one before in 2017. This disrupts my own plans, but naturally, I will be there. In fact, I was planning to visit this school on Sunday anyway, and now they have beaten me to it. So the orphanage visit will be moved to Sunday; that is how flexible things can be.
I previously wrote about Indra, the man who is quite self-absorbed. I meet him regularly, and he keeps trying to persuade me to go on an outing. I find him quite smooth, really someone who wants to be seen with a blonde woman, even though I am getting on in years. When I say that I have other priorities, he offers to help me with this. I gave in to that for a moment, but asking Sonja about this man confirmed my intuition. ‘Don’t do it, Mieke,’ was her convincing response. Now I just need to diplomatically turn down his invitations. And so I learn something new every day, about myself, other people, and the world around me. That, too, is traveling: being open to new impressions and your own position within them. Enough preaching.
I wish everyone a sunny spring weekend,
let the rain stay here for a while, it will clear up quickly.
Love,
Mieke
-
22 Maart 2026 - 07:23
Theresia De Lange:
Hoi Mieke, wat een droevig en tegelijkertijd blij nieuws dat jou vriendin heeft kunnen krijgen waar ze al zolang op heeft gehoopt. Fijn dat je in moeilijke tijden er voor haar kon zijn. Ben het trouwens helemaal eens met jou gedachtes over de klagende Nederlander, maak me hier ook wel eens schuldig aan. Groetjes aan Sonja en fam. Kijk uit naar jou volgende verhaal. Groetjes Theresia.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
