Kermis in de hemel

Dag allemaal,

Ga er maar even voor zitten, dit wordt een lang verhaal.

Na een luie zaterdag, waarop ik hoofdzakelijk in het koele huis ben gebleven, met een kort uitstapje met Mina voor een drankje in het dorp, was het gisteren weer een dag van actie. In de ochtend naar het dorp om een flink geldbedrag te pinnen, op zoek te gaan naar een kant-en-klare kast en een verjaardagscadeautje voor Susila. Weet dat de zondag hier een gewone werkdag is, de zaterdag is de vrije dag, met name voor scholen. Het was niet moeilijk een kast te vinden, maar er verscheen steeds geen winkelier bij. Uiteindelijk trof ik een jonge man die met pijn en moeite wilde opstaan om zijn eigen te verkopen kasten te laten zien en de prijs te noemen. Aan vervoer doen ze niet, dus dat moet zelf geregeld worden. Al vaker zag ik touctoucs met meubels op het dak gebonden, dus dat kan ik zeker zelf organiseren.

Vervolgens langs bij Sonja om alle spullen voor het weeshuis – boeken, muziekinstrumenten, sportartikelen – goed te verdelen voor vervoer ’s middags. Terwijl ik het toegangspad opliep kwam mij heerlijke muziek tegemoet, die even later live bleek te zijn. Sonja, Pieter en Irene hadden de smaak goed te pakken bij het testen van de ukelele, de tabla en de tamboerijn. Sandesh, Budhi’s zoon van vijftien, completeerde het orkest met het blaasinstrument waarvoor een enorme hoeveelheid lucht nodig is. Menigeen krijgt er geen geluid uit, maar de stevige Sandesh blaast zijn wangen op en krijgt het instrument aan de praat. Als zij er al zo’n plezier aan beleven, hoe zal dat straks in het weeshuis zijn? Ik vermoed dat er geen muziekleraar beschikbaar is, dus zal ik op zoek gaan naar alternatieven, waarbij tutorials via Youtube een eerste optie zijn. Voorop staat het plezier dat de kinderen kunnen ervaren, misschien wel talent ontdekken, een stukje autodidactisch vooruit komen. Als dat aangevuld kan worden met de juiste instructies door een leraar zou dat heel mooi zijn. Ik zal de muziekwinkelier in Kathmandu eens vragen naar ideeën.

Mina en ik worden om twee uur opgehaald, Irene zit al voorin en de achterbak is volgeladen met dozen en tassen. Eerder heb ik alle shirtjes ontdaan van kaartjes en stickers. De twee leidsters van het weeshuis hebben hun handen al vol genoeg. Een hartelijk welkom door de principal van het weeshuis en de bijbehorende school aan de overkant wacht ons bij aankomst. Nu al toont hij een brede glimlach en neemt ons mee naar alle slaapruimtes om de matrassen en het nieuwe beddengoed te tonen. Niet geheel onverwacht zie ik dat het plastic niet van de matrassen is afgehaald, daar schuiven de lakens zo lekker van. Josine, Anton’s dochter en moeder van drie zonen, gaf al de tip door om te zorgen voor onderleggers, handig bij ongelukjes in bed. Die blijken vooralsnog niet nodig, maar het is een overweging waard. Na deze rondleiding gaat de deur open naar een lokaal waar ik nog niet eerder was. Een ruimte met groot scherm aan de muur, verder dienend als kantoor, maar bovenal als digitaal leslokaal voor alle schoolkinderen. Onderwijl stroomt een klasje binnen, in blauw schooluniform. Ze zitten op de grond, wij krijgen een stoel aangeboden. Een van de leraren laat zien wat er mogelijk is qua digitaal lesmateriaal, ook basislessen in muziek als tutorial op Youtube. Hier had ik niet op gerekend, maar daar zit beslist muziek in. De instrumenten worden een voor een getoond, kinderen vliegen er op af. Ook boekjes worden uitgedeeld en als iedereen een presentje in handen heeft roepen ze gezamenlijk ‘thank you very much, we are happy’. De leraren kunnen niet stoppen ons te bedanken, een grote aanwinst in een stukje vreugde voor de kinderen. Hier komen weeshuis en school samen, met sport-, spel en leesmaterialen. In de grote keuken bezorgen we de shirtjes en Nepalese boekjes voor het weeshuis zelf. Irene heeft armbandjes voor de meisjes en koekjes voor iedereen meegebracht.

En dan, terwijl de muziekinstrumenten klinken, begint het boven ons te rommelen met binnen een minuut gigantische donder en regen. ‘Kermis in de hel’, noemde mijn moeder dat. De muziek van boven mag dan uit een soort van hel klinken, beneden klinkt alles hemels, zeker voor de kinderen. Ik geef aan nog regelmatig een bezoekje te brengen deze weken en zo snel mogelijk al een kast te bezorgen. Ook het verzoek erbij dat zij hun behoeftes moeten aangeven als ze onze hulp nodig hebben. Wij willen niet alles voor hen invullen, dan wordt het snel betutteling. Samen maken we er iets beters van, met de leraren en verzorgers voorop. Zij begeleiden de kinderen elke dag opnieuw naar een betere toekomst. Hun moeilijke start valt niet ongedaan te maken, een goed leven hoeft geen illusie te blijven. Samenwerking en verbinding, daar komt het op aan. Er worden ons paraplu’s aangereikt om de auto te bereiken, de druppels vallen recht naar beneden op de glibberige bodem.

Wat zou het een kroon op deze dag zijn als we onderweg nog een tijger kunnen spotten in de community forest waar we doorheen moeten. In dit seizoen laten tijgers zich bijna dagelijks zien aan safarigasten. De warmte en benauwdheid moet je er maar voor over hebben. Waarom niet zelf een jeepsafari, bedenk ik opeens. Dé kans om mijn eerste wilde tijger te zien. Mina vertelde dat ze best bang is in de jungle en daarin lijken we op elkaar. Ik gun dieren een goed leven, maar bij voorkeur op veilige afstand. Met drie zussen als junglegids en een zus als studente bosbouw is deze stewardess bang voor wilde beesten. Indien de weersvoorspellingen het toelaten is maandag dé dag om samen een halve dag op safari te gaan. Maar de kansen zijn klein nu de regen zich laat gelden. Ook die safari is er volgend jaar nog, evenals de Everest en Mustang. Voor mij liever afkoeling dan een tijger op dit moment. Zus Manju is voor de tweede keer in korte tijd mee met een onderzoeksexpeditie naar het sneeuwluipaard in de Himalaya. Tijdens de familie-videoapp staat zij midden in een sneeuwbui en geniet overduidelijk. Ik heb de bestseller over het sneeuwluipaard gelezen en daarin staat beschreven hoe moeilijk deze koning van het hooggebergte te onderscheiden is van zijn omgeving. Zus Susila is regelmatig op pad met Jack Kinross om camera’s te plaatsen voor gedragsonderzoek naar tijgers en luipaarden. De camera wordt aan een boom bevestigd en van stroom voorzien door een klein zonnepaneel. Op hun telefoon volgen ze de activiteiten binnen een bepaalde straal van de camera. Dit moet uiteindelijk leiden tot wetenschappelijke conclusies en aanbevelingen voor meer veiligheid voor dier en mens. Eerlijk gezegd denk ik dat we bepaalde mensen meer moeten vrezen dan welk dier dan ook.

Mina vat het plan op de hele aanwezige familie te trakteren op een etentje buitenshuis. Vader en moeder twijfelen even, het kost immers geld. En ondanks dat Mina dit nu met alle gemak kan betalen, het heerlijk vindt haar familie te verwennen en ondersteunen, is het best lastig om te accepteren voor haar ouders. Ik snap dat heel goed, in je hoofd blijf je op de kleintjes letten en doe je geen onnodige uitgaven, ook al kan het nu wel. Als je lang in armoede hebt geleefd – en daarvan heb ik de eerste jaren hier een beeld gekregen – dan zet je niet zomaar een knop om naar meer welvaart. Voor de jonge generatie anders dan voor ouderen. Toch gaan we uiteindelijk met z’n allen in een touctouc naar het dorpscentrum. Vader voorin, moeder, Susila, Ranju, Mina, ik en het kleine buurmeisje op de achterbankjes. Een touctouc is nooit vol, er kan altijd nog iemand bij. Een feestje aan de vooravond van Susila’s drieëndertigste verjaardag. We maken van elke dag een feestje.

Hier zie ik dat je, met talent en wat financiële ondersteuning, van een dubbeltje een kwartje kunt worden. Met geld kun je mooie dingen doen, maar het kan ook de meest lelijke eigenschappen naar boven halen. Geld is een middel, geen doel op zichzelf voor mij. Zonder verbinding blijft het een eenzame bedoening. Laten we daarop toosten. En vanavond op de verjaardag van Susila, met vele bekenden samen!

Liefs,

Mieke

Foto’s volgen later

ENGLISH VERSION

Fairground in Heaven

Sit down for a moment, this is going to be a long story.

After a lazy Saturday, during which I mainly stayed in the cool house, with a short outing with Mina for a drink in the village, yesterday was a day of action again. In the morning, I went to the village to withdraw a substantial amount of money, look for a ready-made cabinet, and a birthday present for Susila. Keep in mind that Sunday is a regular workday here; Saturday is the day off, particularly for schools. It wasn't difficult to find a cabinet, but no shopkeeper appeared. Eventually, I met a young man who was willing to stand up with great difficulty to show me the cabinets he had for sale and to name the price. They don't provide transport, so that has to be arranged independently. I have seen touc-tucs with furniture tied to the roof quite often, so I can certainly organize that myself.

Next, I stopped by Sonja's to properly distribute all the supplies for the orphanage—books, musical instruments, sports equipment—for transport in the afternoon. As I walked up the access path, delightful music greeted me, which turned out to be live a little later. Sonja, Pieter, and Irene were really getting into the swing of things testing the ukulele, the tabla, and the tambourine. Sandesh, Budhi’s fifteen-year-old son, completed the orchestra with the wind instrument that requires an enormous amount of air. Many people can't get a sound out of it, but the sturdy Sandesh puffs out his cheeks and gets the instrument going. If they are enjoying it so much, what will it be like later at the orphanage? I suspect there is no music teacher available, so I will look for alternatives, with YouTube tutorials being a first option. The priority is the enjoyment the children can experience, perhaps even discovering talent, and making some autodidactic progress. If that can be supplemented with the right instructions from a teacher, that would be wonderful. I will ask the music shop owner in Kathmandu for some ideas.

Mina and I are being picked up at two o'clock; Irene is already sitting in the front, and the trunk is loaded with boxes and bags. Earlier, I removed the tags and stickers from all the shirts. The two leaders of the orphanage already have their hands full enough. A warm welcome awaits us upon arrival from the principal of the orphanage and the associated school across the street. He already displays a broad smile and takes us to all the sleeping quarters to show us the mattresses and the new bedding. Not entirely unexpectedly, I see that the plastic has not been removed from the mattresses; that makes the sheets slide around so easily. Josine, Anton’s daughter and mother of three sons, had already passed on the tip to provide underpads, handy for accidents in bed. For now, these do not appear to be necessary, but it is worth considering. After this tour, the door opens to a room I have not been to before. A room with a large screen on the wall, serving otherwise as an office, but above all as a digital classroom for all the schoolchildren. Meanwhile, a small class streams in, in blue school uniforms. They sit on the floor; we are offered a chair. One of the teachers shows what is possible in terms of digital teaching materials, including basic music lessons as tutorials on YouTube. I hadn't counted on this, but there is definitely music in it. The instruments are shown one by one, and the children rush towards them. Booklets are also handed out, and when everyone has a small gift in their hands, they collectively shout, "Thank you very much, we are happy." The teachers cannot stop thanking us, a great asset in bringing a little joy to the children. Here, orphanage and school come together, with sports, games, and reading materials. In the large kitchen, we deliver the shirts and Nepalese booklets for the orphanage itself. Irene has brought bracelets for the girls and cookies for everyone.

And then, while the musical instruments are playing, it starts to rumble above us, followed within a minute by massive thunder and rain. ‘A fair in hell,’ my mother called it. The music from above may sound like it comes from a sort of hell, but down below everything sounds heavenly, certainly to the children. I indicate that I will be paying regular visits these weeks and delivering a cupboard as soon as possible. I also request that they indicate their needs if they require our help. We do not want to decide everything for them; that quickly becomes patronizing. Together we will make things better, with the teachers and caregivers leading the way. They guide the children towards a better future every single day. Their difficult start cannot be undone; a good life does not have to remain an illusion. Collaboration and connection, that is what it comes down to. We are handed umbrellas to reach the car; the raindrops fall straight down onto the slippery ground.

What a crowning glory to this day it would be if we could spot a tiger on the way in the community forest we have to pass through. In this season, tigers show themselves to safari guests almost daily. You just have to be willing to put up with the heat and stuffiness. Why not go on a jeep safari myself, I suddenly think. The chance to see my first wild tiger. Mina said she is quite scared in the jungle, and in that respect, we are alike. I wish animals a good life, but preferably at a safe distance. With three sisters as jungle guides and one sister as a forestry student, this flight attendant is afraid of wild animals. Weather permitting, Monday is the day to go on a half-day safari together. But the chances are slim now that the rain is making its presence felt. That safari will still be available next year, as will Everest and Mustang. For me, I’d rather have some cooling down than a tiger right now. Sister Manju is joining a research expedition to see the snow leopard in the Himalayas for the second time in a short period. During the family video call, she is standing in the middle of a snow shower and is clearly enjoying herself. I have read the bestseller about the snow leopard, and it describes how difficult it is to distinguish this king of the high mountains from its surroundings. Sister Susila regularly heads out with Jack Kinross to place cameras for behavioral research on tigers and leopards. The camera is attached to a tree and powered by a small solar panel. On their phones, they monitor activity within a certain radius of the camera. This is intended to ultimately lead to scientific conclusions and recommendations for greater safety for both animals and humans. Honestly, I think we should fear certain people more than any animal.

Mina comes up with the plan to treat the entire family present to dinner out. Father and Mother hesitate for a moment; after all, it costs money. And even though Mina can now afford this with ease, and loves spoiling and supporting her family, it is quite difficult for her parents to accept. I understand that very well; in your mind, you keep watching the pennies and avoid unnecessary expenses, even though you can now. If you have lived in poverty for a long time—and I got a sense of that during the first few years here—you don't just flip a switch to greater prosperity. It is different for the younger generation than for the older ones. Nevertheless, we eventually all head to the village center in a tuk-tuk. Father in the front, Mother, Susila, Ranju, Mina, me, and the little neighbor girl on the back seats. A tuk-tuk is never full; there is always room for one more. A party on the eve of Susila’s thirty-third birthday. We turn every day into a party. Here I see that, with talent and some financial support, you can turn a dime into a quarter. With money, you can do wonderful things, but it can also bring out the ugliest traits. For me, money is a means, not an end in itself. Without connection, it remains a lonely affair. Let’s toast to that. And tonight to Susila’s birthday, together with many acquaintances!

Love,

Mieke

Photos to follow later