Op naar de volgende plek
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
12 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Dag lezers,
Het is nu zeven uur in de ochtend, ik hoor vogeltjes en bedrijvigheid van medewerkers buiten. Rond elf uur deze ochtend word ik opgehaald door Susila en Manju, de oudste zussen van Mina en de andere vier, om daar een tijdje te bivakkeren. Ik heb zo’n vermoeden dat Mina er al is, maar net als vorig jaar zwijgt ze daarover in haar berichtjes. Hun woonhuis ligt op een kilometer van hier, dus alles blijft bereikbaar en mijn laatste week in Bardia ben ik weer terug in Bardia Homestay. Alleen Pieter en Irene uit Den Haag zijn nog over als gast hier. Deze leeftijdgenoten van mij uit Den Haag reizen zes maanden door Azië, maar sinds Pieter een week geleden ziek werd wachten ze met verder trekken totdat hij weer helemaal fit is ‘Bostyfus’ luidde de diagnose bij de plaatselijke dokter. Niemand die er ooit van gehoord had hier, maar het gaat gepaard met koorts en algehele malaise.
Gisterochtend hebben we Cornel naar vliegveld Nepalganj gebracht voor zijn vlucht naar Kathmandu. Zijn thuisvlucht met KLM van aanstaande vrijdag, via Dubai, bleek nog steeds niet geannuleerd, dus moest hij in ieder geval tijdig in Kathmandu zijn. Eenmaal daar kreeg ik bericht van hem dat KLM alle vluchten naar de Emiraten tot eind deze maand geschrapt heeft. Het moge duidelijk zijn dat dit met de Iran-oorlog te maken heeft. Tja, de luchtvaartmaatschappij schijnt dan verplicht te zijn alternatieven aan te bieden, maar hoe, wat en wanneer is nog de vraag. Ik schreef er al eerder iets over, als reiziger ben je vrijwillig onderweg en heb je je te verhouden tot de situaties die zich voordoen. Dit geldt ook absoluut voor alle gelukszoekers in Dubai, de Nederlandse belasting vaarwel gezegd, die nu door onze regering gerepatrieerd worden. Moreel gezien vind ik het schandelijk, deze houding. Er is veel kritiek in kranten en op internet over deze gang van zaken, maar het gaat gewoon door. Genoeg hierover.
Nadat onze taxi Cornel had afgezet en wij na twee weken afscheid namen maakte ik van de gelegenheid gebruik de zaak met matrassen en stoffering te bezoeken voor het uitzoeken van het hele assortiment aan beddengoed. Sonja heeft de contacten gelegd, namen en locaties aan mij en de chauffeur doorgegeven, waardoor ik heel efficiënt te werk kon gaan. De eigenaar was al op de hoogte toen ik binnenkwam en binnen een half uur was alles geregeld. Tien tweepersoonsmatrassen, tien eenpersoonsmatrassen voor de stapelbedden, dertig kussens met slopen, onderlakens, dekbedden en overtrekken. Alles bij elkaar voor een prijs waar je bij ons nog niet één Aupingmatras voor koopt. Daar moet bij gezegd dat het momentum ook zeer gunstig is. Een jaar geleden kreeg je voor een euro rond de 140 roepies, nu al 170. Voor Nepal geen goede zaak, voor ons hét moment om te investeren in extra veel noodzakelijke spullen voor het weeshuis. Bovendien is de opbrengst aan donaties nog nooit zo hoog geweest, nog los van de investering die Cornel op eigen titel wil doen. Deze ochtend wordt de hele aankoop door het bedrijf zelf rechtstreeks bij het weeshuis bezorgd.
Ook werden gisteren de tweehonderd boeken afgeleverd in twee loodzware dozen. Het is alleen nog wachten op de muziekinstrumenten. Mijn plan is om zondag weer een bezoek te brengen aan het weeshuis, zodat ze eerst rustig het beddengoed kunnen uitpakken en installeren. Het is daarbij handig alvast een of twee kant-en-klare kasten te leveren voor al die kleine spullen. Zodra de timmerman ruimte heeft kan deze ter plekke gaan werken aan de rest van de kastruimte. Op de vrije vrijdagmarkt ga ik op zoek naar een serie shirtjes, broeken en sokken voor alle leeftijden van de kinderen. Het zou leuk zijn als ze dit zelf konden uitzoeken, maar daarvoor zijn de locaties te ver van elkaar verwijderd en is het regelen van vervoer een te grote opgave.
Mijn spullen zijn weer grotendeels ingepakt, nu mezelf lekker verzorgen en dan een frisse start bij het huis van de zeven zusters. Van daaruit vervolg ik mijn verhaal.
Wederom grote dank voor elke donatie. Graag blijf ik de verbinding maken tussen gevers en ontvangers. Toen ik tien jaar geleden mijn eerste reis naar hier maakte had ik dit vervolg nooit kunnen voorspellen. Een stukje verschil, dat mijn leven verrijkt en hopelijk ook dat van enkele anderen.
Liefs, Mieke
ENGLISH VERSION
On to the next spot
Hello readers,
It's now seven in the morning, and I hear birdsong and the hustle and bustle of staff outside. Around eleven this morning, Susila and Manju, Mina's eldest sisters and the other four, will pick me up to camp there for a while. I suspect Mina is already there, but just like last year, she's keeping quiet about it in her messages. Their house is a kilometer from here, so everything remains accessible, and for my last week in Bardia, I'll be back at Bardia Homestay. Only Pieter and Irene from The Hague are still here as guests. These people of my age from The Hague have been traveling through Asia for six months, but since Pieter got sick a week ago, they've been waiting to move on until he's fully recovered. "Styphoid," was the local doctor's diagnosis. No one here had ever heard of it, but it's accompanied by fever and general malaise.
Yesterday morning we took Cornel to Nepalganj Airport for his flight to Kathmandu. His home flight with KLM this coming Friday, via Dubai, had still not been canceled, so he at least had to be in Kathmandu on time. Once there, I received a message from him that KLM had canceled all flights to the Emirates until the end of this month. This is clearly related to the Iran war. Well, apparently, the airline is obligated to offer alternatives, but how, what, and when remains to be seen. I've written about this before; as a traveler, you're traveling voluntarily and have to deal with the situations that arise. This absolutely applies to all the fortune seekers in Dubai, having said goodbye to Dutch taxes, who are now being repatriated by our government. Morally, I find this attitude disgraceful. There's a lot of criticism in newspapers and online about this state of affairs, but it continues unabated. Enough about that.
After our taxi dropped off Cornel and we said goodbye after two weeks, I took the opportunity to visit the mattress and upholstery shop to browse the entire range of bedding. Sonja established the contacts, giving names and locations to me and the driver, allowing me to work very efficiently. The owner was already aware of the situation when I arrived, and within half an hour everything was arranged. Ten double mattresses, ten single mattresses for the bunk beds, thirty pillows with pillowcases, bottom sheets, duvets, and duvet covers. All for a price you wouldn't even pay for a single Auping mattress here. It should be noted that the momentum is also very favorable. A year ago, one euro cost around 140 rupees; now it's already 170. Not a good deal for Nepal, but for us, the perfect opportunity to invest in a large number of essential items for the orphanage. Moreover, the donations have never been higher, not to mention the investment Cornel wants to make on his own behalf. This morning, the entire purchase will be delivered directly to the orphanage by the company itself.
The two hundred books were also delivered yesterday in two heavy boxes. Now all that's left is the musical instruments. My plan is to visit the orphanage again on Sunday so they can unpack and set up the bedding in peace. It would be helpful to deliver one or two ready-made cupboards for all those small items. As soon as the carpenter has space, he can start working on the rest of the cupboard space on-site. At the free Friday market, I'll look for a range of shirts, trousers, and socks for the children of all ages. It would be nice if they could pick this out themselves, but the locations are too far apart for that, and arranging transport is too much of a challenge.
My things are mostly packed again. Now it's time to pamper myself and then make a fresh start at the house of the seven sisters. I'll continue my story from there.
Once again, a huge thank you for every donation. I'm eager to continue connecting donors and recipients. When I first made my trip here ten years ago, I could never have predicted this outcome. It's a small difference that enriches my life and hopefully the lives of others as well.
Love, Mieke
-
12 Maart 2026 - 11:43
Inez:
Mooi! Het huis van de zeven zusters. Een fijne tijd met Mina gewenst.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
