Internationale Vrouwendag
Door: Mieke
Blijf op de hoogte en volg Mieke
08 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Dag lezers,
Of het zo moest zijn, deze dag stond een eerste bezoek aan het weeshuis gepland. Sonja en Budhi hebben een vrij luxe SUV gehuurd om een aantal spullen mee te nemen. Daarbij bezoeken we ook een weverij, waar katoenen doeken worden gemaakt, dus gaan nog enkele vrouwen mee. Eva, de Duitse uit Hamburg en de Haagse Irene, logerend in deze lodge, een half jaar met haar man Pieter reizend door Azië. Inclusief Sonja en ik allemaal vrouwen van een zekere leeftijd. Budhi en chauffeur Raju zijn in de minderheid.
Cornel is te druk met de zorgen rondom zijn KLM-ticket, hij staat eindelijk in de virtuele rij voor contact met een medewerker om zijn vlucht te bespreken en neemt geen risico zonder internet te zijn als hij eindelijk aan de beurt is. Hoe meer mensen, hoe lastiger om ieders wensen te honoreren. Wij willen vertrekken, dus Cornel blijft hier en zal binnen enkele dagen een nieuwe kans krijgen het weeshuis te bezoeken. Bedenk dat de locatie niet zo makkelijk te bereiken is. Je moet door een stukje jungle heen, niet zonder risico, dus lopen is geen optie, heel misschien een touctouc? Sinds vorig jaar zijn enkele routes geasfalteerd, dus word je niet meer aanhoudend heen en weer geschokt door alle hobbels in de weg. We halen Sangitha thuis op, samen met haar zoontje die lijdt aan een schildklierziekte en voor wie Sonja en Budhi een tijdlang medicijnen verzorgd hebben. Samen met een andere jonge vrouw spint en weeft Sangitha zes uur per dag in een warme afgelegen ruimte om mooie katoenen sjaals en draagdoeken te maken in diverse kleuren. Ik had al een voorbeeld gezien bij Sonja, maar wil nu zelf ook wat exemplaren aanschaffen voor liefhebbers in Nederland. We krijgen een demonstratie van alle technieken en zoeken allen enkele doeken uit om mee te nemen.
Aansluitend rijden we naar het weeshuis, waar we aanvankelijk niet allemaal samen naar binnen wilden. Het wordt op die manier al gauw ‘aapjes kijken’ en dat voelt niet goed. Sonja maakt een inschatting en vindt dat het nu wel moet kunnen. De kinderen zijn bezig met huiswerk en kijken op als wij het terrein op komen lopen. Er wonen momenteel 35 kinderen, met jongens in de meerderheid, en slechts twee vrouwen hebben de zorg over dit ‘gezin’, waarbij een groot gebrek aan allerlei middelen het in onze ogen niet makkelijker maakt. Enkele maanden geleden is een jongen van acht verdronken in de rivier, dit ijlt nog goed na bij de andere kinderen, alsof ze een broertje verloren zijn. Stap voor stap maken we kennis met de kinderen, waarbij ik nogal wat gezichtjes herken van vorig jaar. De principal stelt ons voor en leidt ons vervolgens rond in de diverse ruimtes waar de kinderen wonen. Hun slaapzaaltjes hebben geen vooruitgang geboekt sinds een jaar geleden. In de ruimte met stapelbedden ontbreken zelfs vele matrassen en moeten kinderen op een spaanplaten ondergrond slapen. Hier zijn duidelijk nieuwe matrassen nodig en dit wordt bevestigd door de leider van het huis. Budhi loopt overal mee, voor vertaling en een inschatting van prioriteiten. Nog steeds nergens een kast te bespeuren, alle spullen slingeren rond of worden bewaard in plastic tasjes. We besluiten kasten te laten timmeren in elke ruimte, voor elk kind eigen vakjes. De muren kunnen ook wel een likje verf gebruiken, maar die noodzaak is minder groot.
Ook de centrale keuken heeft nood aan kastruimte en zo komen we tot de slotsom dat in eerste instantie nieuwe matrassen en een aantal kasten geleverd gaan worden, alles mogelijk uit ons budget. Ik probeer deze keer foto’s mee te sturen van de situatie.
Tot slot bieden we twee badmintonsetjes aan, een voetbal en twee tassen met kaplahoutjes plus spaanplaten ondergrond. De kinderen duiken er meteen op. Het wachten is op bezorging van alle boeken en muziekinstrumenten, die door onder anderen de verkiezingen vertraging heeft opgelopen. We bieden de materialen in porties aan, ook beter voor de kinderen. Zo krijgen ze steeds nieuwe uitdagingen en plezier. Fijn dat we door dit bezoek keuzes hebben gemaakt waarmee we snel aan de slag kunnen. Bij thuiskomst slaat Budhi meteen aan het bellen en rekenen. Cornel bekijkt enkele foto’s en besluit tot financiering van alle kasten en matrassen. Zo houden we nog genoeg over voor schenking van kleding en schoenen, eventueel extra geld voor voeding voor de komende tijd. Ook daaraan is regelmatig gebrek en dat mag natuurlijk niet. Jullie begrijpen dat de donaties niet tevergeefs zijn en een stapje naar betere leefbaarheid voor deze kinderen zonder ouders kunnen bewerkstelligen. Ik ben blij hieraan een bijdrage te kunnen leveren door bemiddeling tussen donateurs en ontvangers. Natuurlijk zou je willen dat dit allemaal niet nodig is, maar iedereen weet dat de wereld zo niet in elkaar steekt. Als iedereen één ander mens ondersteunt zou er niet zulke grote nood zijn.
Helaas worden nog steeds vele rijke mensen rijker en arme mensen armer. Alsof dit een natuurwet zou zijn. Dit is wat mensen doen en daar ligt ook een deel van de oplossing. Al lijkt het vaak een illusie, ik blijf idealistisch en ga door. Helpen jullie een beetje mee?
Met dank en liefs,
Mieke
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
ENGLISH VERSION
International Women's Day.
Dear readers,
As if it were meant to be, today was our first visit to the orphanage. Sonja and Budhi have rented a rather luxurious SUV to bring some things. We're also visiting a weaving mill where cotton cloth is made, so a few other women are joining us. Eva, the German from Hamburg, and Irene from The Hague, are staying at this lodge, having spent six months traveling through Asia with her husband Pieter. Including Sonja and me, we're all women of a certain age. Budhi and his driver, Raju, are in the minority.
Cornel is too busy worrying about his KLM ticket; he's finally in the virtual queue to contact a staff member to discuss his flight, and he's not taking the risk of being without internet when it's finally his turn. The more people there are, the harder it is to honor everyone's wishes. We want to leave, so Cornel is staying here and will have another opportunity to visit the orphanage in a few days. Keep in mind that the location isn't easy to reach. You have to go through a bit of jungle, not without risk, so walking isn't an option. Perhaps a touc-touc? Since last year, some routes have been paved, so you're no longer constantly jolted by all the bumps in the road. We pick up Sangitha at home, along with her son, who suffers from thyroid disease and for whom Sonja and Budhi have been providing medication for a while. Along with another young woman, Sangitha spins and weaves six hours a day in a warm, secluded room, making beautiful cotton scarves and wraps in various colors. I'd already seen an example at Sonja's, but now I want to buy some myself for enthusiasts in the Netherlands. We get a demonstration of all the techniques and each select a few wraps to take home.
We then drive to the orphanage, where we initially didn't all want to go in together. It quickly becomes a case of "monkey watching," and that doesn't feel right. Sonja assesses her situation and decides it should be okay now. The children are busy with homework and look up as we enter the grounds. Currently, 35 children live there, with the majority being boys, and only two women care for this "family," and a severe lack of resources doesn't make things any easier, in our opinion. A few months ago, an eight-year-old boy drowned in the river, and the other children still feel the pain, as if they've lost a little brother. Step by step, we get to know the children, and I recognize quite a few faces from last year. The principal introduces us and then shows us around the various rooms where the children live. Their dormitories haven't improved since a year ago. In the room with bunk beds, even many mattresses are missing, and the children have to sleep on a particleboard floor. New mattresses are clearly needed here, and this is confirmed by the house leader. Budhi accompanies us everywhere, providing translation and prioritizing. Still no closets to be seen; all items are scattered about or stored in plastic bags. We decide to have closets built in every room, with individual compartments for each child. The walls could also use a fresh coat of paint, but that's less urgent. The central kitchen also needs storage, so we decide that new mattresses and a few closets will be provided first, all within our budget. I'll try to include photos of the situation this time.
Finally, we offer two badminton sets, a soccer ball, and two bags filled with kapla wood and a particleboard base. The children immediately jump on them. We're waiting for the delivery of all the books and musical instruments, which has been delayed due to, among other things, the elections. We offer the materials in portions, which is also better for the children. This way, they constantly have new challenges and fun. It's great that this visit has helped us make choices that will allow us to get started quickly. Upon returning home, Budhi immediately starts making phone calls and calculating. Cornel looks at some photos and decides to finance all the cupboards and mattresses. This leaves us enough for donations of clothing and shoes, and possibly extra money for food in the coming period. This too is often in short supply, and of course, that shouldn't be allowed. You understand that the donations are not in vain and can contribute to a better quality of life for these orphaned children. I'm happy to contribute by mediating between donors and recipients. Of course, you'd wish all this weren't necessary, but everyone knows that's not how the world works. If everyone supported one other person, there wouldn't be such great need.
Unfortunately, many rich people still get richer and poor people get poorer. As if this were a law of nature. This is what people do, and that's part of the solution. Even though it often seems like an illusion, I remain idealistic and keep going. Will you help a little?
With thanks and love,
Mieke
Any support for the orphanage in Bardia remains welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
