Prioriteren (including English version)
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
06 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Namaste,
Het is weer heerlijk om bij Sonja en Budhi te zijn. Hier voel ik rust op een dieper niveau dan ik sinds lang ervaren heb. Maar ook voel ik hoe vermoeid ik eigenlijk ben, iets dat moeilijk toe te geven is maar zich op een zeker moment niet meer laat ontkennen. Mijn vele slapeloze hoestnachten, het leven tussen hoop en vrees met een chronisch zieke partner, de rol die ik steeds speel op de achtergrond en die niet echt gezien wordt, de ziekte en verwijdering van mijn zus en haar gezin. Machteloosheid die knaagt, energiezuigers. Kortom, er spelen nogal wat dingen en daarin ben ik beslist niet de enige. Ik wil er meestal ook weinig aandacht voor, vragen al helemaal niet. Het draait ook niet echt om mij, maar ik probeer door alles heen overeind te blijven en me niet te laten hangen. Klagen beperk ik ook graag zoveel mogelijk. Enkele fijne vriendinnen horen dat wel aan en samen lachen we om alles wat niet zo gaat als we zouden willen. Die houding past me beter.
Deze introductie verklaart waarom ik mijn plannen weer heb omgegooid. Het waren, eerlijk gezegd, ook erg ambitieuze plannen. Vanuit hier terug naar Pokhara, mogelijk vijftien uur met de bus, daar per jeep naar Mustang voor wandeltochten en dit alles ook weer terug. Uiteindelijk nog een week verblijf in Bardia en dan de lange terugreis naar huis, die in de huidige omstandigheden mogelijk ook minder soepel verloopt. Er zijn grenzen, waarbij nu mijn energieniveau bepalend is om deze te respecteren. Mina is al op de hoogte en vol begrip. Mijn gezondheid is haar dierbaar en zij komt graag naar Bardia om toch tien dagen samen op te trekken. Volgende keer nieuwe kansen, de Mount Everest staat er volgend jaar ook nog, om maar wat te noemen. Ook dat hoort bij Nepal, neem het leven zoals het komt, laat je meevoeren met de stroom. Een hele opluchting, waardoor ik al mijn beperkte energie kan geven aan mijn activiteiten hier. Samen met Sonja en Cornel al besproken hoe we ons eerste bezoek aan het weeshuis gaan invullen. Vanochtend sportmaterialen gekocht in het dorp, voor cricket, badminton en voetbal. De kans lijkt serieus dat er voldoende budget over is voor dingen als sanitair, bedden en/of matrassen en kasten, helemaal afhankelijk van wat we volgende week horen van de leidsters daar.
Gisteren verkiezingsdag. Cornel en ik zijn te voet naar het dorp gelopen, het was al bijna tropisch warm. Behalve vervoer voor de kiezers mochten riksja’s en motoren geen passagiers meenemen. Eenmaal in het dorp, na bezoek aan de apotheek, waren we zo klam en kapot dat we een primitief terras vonden voor een colaatje. Daar stopte een motor, de berijder streek neer op hetzelfde terras. Ik twijfelde geen seconde hem te vragen ons, tegen een goede prijs, terug te brengen naar onze Homestay. Geen enkel probleem, maar dan wel ieder apart. Maar… overal was politie ter controle van het verloop van de verkiezingen, waarom zouden ze voor ons een uitzondering maken? Niet geschoten is altijd mis. Vervolgens toch maar naar een politiewagen gestapt, ons probleem uitgelegd en ja hoor… wij kregen permissie om ons te laten vervoeren. En zo geschiedde. Cornel als eerste, een kwartier later mocht ik opstappen. Dat blijft leuk, deze spontane acties die alleen in Nepal mogelijk zijn.
Ook deze ochtend zijn we samen het dorp in geweest, per riksja. Zelf had ik wat meer tijd nodig, ontmoet ook vaak weer bekenden. Uiteindelijk ben ik achter op een motor door de vader van een studente thuisgebracht. Mijn plan was om vanmiddag de familie Mahatara te bezoeken, maar ik heb niet voldoende puf. Morgen is weer een nieuwe dag, die volledig open ligt. Ook wil ik graag snel naar Shanti, de weduwe van Manmonhan, de gids die anderhalf jaar geleden door een neushoorn gedood is. Cornel vertrekt binnen een week, tegen die tijd is Mina hier en kan zij mij begeleiden naar alle plekken die ik wil bezoeken. Maar ook samen tijd doorbrengen en mogelijk nog een toeristisch uitstapje tussendoor. Dit alles liefst met zo min mogelijk agenda’s.
Ik ben blij en opgelucht met dit besluit, dan maar minder stoer. De zorg voor mijn projectjes gaat nog altijd vóór andere avonturen, dus ik mag niet klagen. Zo heel af en toe, tegen mijn vriendinnen!!
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank en liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
Prioritizing
Namaste,
It's wonderful to be with Sonja and Budhi again. Here, I feel peace on a deeper level than I've experienced in a long time. But I also feel how tired I actually am, something that's hard to admit but at a certain point, you can no longer deny. My many sleepless nights with coughs, living between hope and fear with a chronically ill partner, the role I always play in the background that's not really seen, the illness and the distance from my sister and her family. A gnawing powerlessness, energy drains. In short, quite a few things are going on, and I'm definitely not alone in that. I usually don't want much attention for it, let alone asking questions. It's not really about me, but I try to stay strong through it all and not let myself get bogged down. I also like to minimize complaining as much as possible. A few good friends do listen to me, and together we laugh about everything that doesn't go as we'd like. That attitude suits me better.
This introduction explains why I've changed my plans again. To be honest, they were quite ambitious. From here, back to Pokhara, possibly a fifteen-hour bus ride, then by jeep to Mustang for hikes, and back again. Ultimately, another week's stay in Bardia and then the long journey home, which, given the current circumstances, might not be as smooth. There are limits, and my energy level is now the determining factor in respecting them. Mina is already aware and understanding. My health is precious to her, and she's happy to come to Bardia to spend ten days together. New opportunities next time; Mount Everest will still be there next year, to name just one example. That's also part of Nepal: take life as it comes, go with the flow. A huge relief, allowing me to dedicate all my limited energy to my activities here. Sonja and Cornel have already discussed how we'll spend our first visit to the orphanage. This morning I bought sports equipment in the village for cricket, badminton, and football. There seems a good chance that there will be enough budget left for things like sanitary facilities, beds and/or mattresses and cupboards, depending entirely on what we hear from the leaders there next week.
Yesterday was election day. Cornel and I walked to the village; it was already almost tropically hot. Rickshaws and motorcycles weren't allowed to carry passengers, except for transport for the voters. Once in the village, after a visit to the pharmacy, we were so clammy and exhausted that we found a primitive terrace for a Coke. A motorcycle stopped there, and the rider landed on the same terrace. I didn't hesitate for a second to ask him to take us back to our homestay for a good price. No problem at all, but we'd have to do it separately. But... there were police everywhere monitoring the progress of the elections, why would they make an exception for us? Nothing ventured, nothing gained. So we went to a police car, explained our problem, and sure enough... we were given permission to be transported. And so it happened. Cornel was the first, and fifteen minutes later I was allowed on. It's always fun, these spontaneous actions that are only possible in Nepal.
This morning we also went into the village together, by rickshaw. I needed a bit more time myself, and I often meet up with people I know. In the end, I was taken home on the back of a motorbike by a student's father. My plan was to visit the Mahatara family this afternoon, but I don't have the energy. Tomorrow is another day, completely open. I also want to quickly visit Shanti, the widow of Manmonhan, the guide who was killed by a rhinoceros a year and a half ago. Cornel is leaving within a week, and by then Mina will be here and can accompany me to all the places I want to visit. We'll also spend time together and possibly take a tourist trip along the way. Preferably with as few agendas as possible.
I'm happy and relieved with this decision, but less brave. Caring for my projects still takes priority over other adventures, so I can't complain. Just occasionally, to my friends!
Any support for the orphanage in Bardia is always welcome.
You can donate to: NL56 TRIO 0786 9296 69, payable to MGPG Simons.
With thanks and love,
Mieke
-
07 Maart 2026 - 11:43
Jacqueline :
Pas goed op jezelf Mieke!
-
07 Maart 2026 - 12:15
Marian:
Och Mieke toch, doe vooral rustig aan!
-
07 Maart 2026 - 15:34
Petra:
Petra
-
07 Maart 2026 - 15:37
Petra:
He Mieke,
Oh herkenbaar...men vraagt altijd: hoe gaat het met...maar niet snel hoe gaat het met jou?
Doe rustig aan en laat Sonja en Budhi goed op je passen. Neem je tijd en niet teveel willen
Geniet ervan
Groeten van de zus van
-
07 Maart 2026 - 17:30
Toos:
Goede beslissing Mieke!! Goede rust nemen!
-
07 Maart 2026 - 21:03
Clementien:
Misschien even een teleurstelling,
maar ik blij dat je voor je gezondheid hebt geko
zen.
-
08 Maart 2026 - 21:50
Noraly :
Minder stoer zegt ze, terwijl ze zo achterop een vreemde zijn motor stapt… geniet van je rust en gezelschap!
-
09 Maart 2026 - 12:05
Ineke Uit Voerendaal:
weer een mooi uitgebreid verslag
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
