Oorlog en vrede (including English version)
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
05 Maart 2026 | Nepal, Bardiya
Oorlog en vrede
Gisteren hebben we Bardia bereikt, Bardia Homestay bij vrienden Sonja en Budhi. Mijn grote oase tijdens mijn activiteiten in Nepal. De reis vanuit Sarangkot, waar we twee dagen verbleven om de bergen van dichtbij te zien, was een eitje. Taxi, vliegtuig, taxi en klaar. Ook nog zonder noemenswaardige vertraging. Die bergen hebben we overigens nog steeds niet gezien, behalve vanuit het vliegtuig, boven de wolken. Het is en blijft heiig, ook hier. Heel jammer, maar we maken er geen punt van. Alles waar je geen invloed op hebt kun je beter aanvaarden, al is de praktijk meestal weerbarstiger. Zo lees ik op internet over al die mensen die nu tijdelijk ‘vastzitten’ in de golfregio, toeristen en zakenlui vooral. Er kan om veiligheidsredenen niet gevlogen worden en dan kom je van daaruit niet weg. Zelf denk ik hoofdzakelijk aan al die mensen die slachtoffer zijn van de daar heersende regimes, van de bombardementen, de idioten die dit veroorzaken en de machteloosheid daartegen. Als reiziger heb je een vrije keuze om naar een gebied toe te gaan en nu valt het even tegen, of flink tegen. Mensen voelen hun eigen ellende doorgaans toch het meest, denkend aan mijn overstap in Delhi. Maar alles bij elkaar is dit van voorbijgaande aard en komt er straks een oplossing, wordt het wellicht als avontuur overgebracht.
Als ik hoor over de bekende Nederlanders die vastzitten in een hotel in Dubai, dat is roddeljournalistiek. En dat laatste krijg ik regelmatig opgediend van vriend Cornel in de vorm van smeuiige verhalen uit de eerste hand. Hij heeft een aantal jaren als purser bij Martinair gewerkt, naar wereldwijde bestemmingen en veel bekende mensen aan boord gehad. Later stuitte hij opnieuw op bekendheden voor zijn werk bij DPG Media. Zo kwam ooit André Hazes aan boord en beweerde een bom in zijn tas te hebben, werd door de marechaussee meegenomen en kon later toch mee met de vlucht. Het was een grap. De tirannie van Matthijs van Nieuwkerk die al bekend was toen hij nog bij het Parool werkte, idem dito voor John de Mol en Joop van den Ende. Van deze laatste had ik dit minder verwacht. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan, ik zou er tien blogs mee kunnen vullen maar dat ga ik niet doen. Wel vermeldenswaardig vind ik de vliegramp in Faro, vlak voor Kerst 1992, toen ruim vijftig passagiers omkwamen bij de landing en de helft van het vliegtuig explodeerde. Cornel zat als purser in de andere helft.
Zowel Cornel als ik maken ons geen zorgen over onze eigen situatie in deze nieuwe oorlog, we zien wel. Zijn terugvlucht is al over tien dagen, de mijne over ruim een maand. Het blijft afwachten, dus vooralsnog zinloos. Op deze vredige plek lijkt dit alles heel ver weg. Ik hoor de vogeltjes vrolijk fluiten en wat ochtendgeluiden van het personeel dat al vroeg aan de slag is. Vrede. Mijn virusinfectie doet zich nog steeds gelden, ik hoop dat dit de plek is waar ik voor honderd procent kan herstellen. Ook Cornel is nu bevangen door een flinke verkoudheid. Vandaag verkiezingsdag, waarbij de rest van het openbare leven zo goed als stil ligt. We gaan hier en daar wel een kijkje nemen, bedachten eventueel wat exit-polls te houden. En van de uitslag hangt natuurlijk veel af voor de bevolking hier. Ik hoorde dat de vorig jaar gevluchte president, tegen wie Gen Z in opstand kwam en bloedig werd neergeslagen, zich opnieuw verkiesbaar heeft gesteld. De man is dus weer opgedoken en kan gewoon door. Hoe is het in godsnaam mogelijk? Ook weer een spannende dag vanuit dit oogpunt bezien. Er is hoop, maar ook vrees.
Onze pakketten zijn nog niet aangekomen, dat gaat doorgaans sneller. Ik probeer de tijd te nemen voor alles, de klok wat meer stil te zetten en uit te gaan van een goede afloop. Ook dat brengt vrede, vooral in mezelf. Daar begint het uiteindelijk. Tijdens mijn Camino de Santiago van 25 jaar geleden liep ik regelmatig met de woorden van Paolo Coelho in gedachten. ‘Loop langzamer dan je normaal doet, zo kom je er ook.’ Niet dat dit altijd lukte, maar het is een richtlijn om te onthaasten die het waard is. En nog gratis ook, mits je daarnaast het slogan ‘tijd is geld’ hanteert. Maar die houd ik graag op afstand.
Tot zover mijn eerste verhaal vanuit Bardia. Zodra ik foto’s heb overgezet krijgen jullie wat meer beeld bij mijn tekst. Nu houd ik mijn energie nog even vast voor andere dingen.
Liefs,
Mieke
ENGLISH VERSION
War and Peace
Yesterday we reached Bardia, Bardia Homestay with friends Sonja and Budhi. My oasis during my activities in Nepal. The journey from Sarangkot, where we stayed for two days to see the mountains up close, was a breeze. Taxi, plane, taxi, and done. Without any significant delays, either. Incidentally, we still haven't seen those mountains, except from the plane, above the clouds. It's still hazy, even here. A real shame, but we're not making a big deal about it. It's better to accept things beyond your control, although reality is usually more difficult. For example, I read online about all the people who are temporarily "stuck" in the Gulf region, tourists and businesspeople in particular. For security reasons, flights are prohibited, and then there's no way to get away from there. I'm mainly thinking about all the people who are victims of the regimes there, the bombings, the idiots who cause it, and the powerlessness they feel in the face of it. As a traveler, you have a free choice to go to an area, and now it's disappointing, or very disappointing. People usually feel their own misery the most, thinking about my layover in Delhi. But all in all, this is temporary, and a solution will be found soon, perhaps it will be presented as an adventure.
When I hear about Dutch celebrities stuck in a hotel in Dubai, that's gossip journalism. And my friend Cornel regularly serves me the latter in the form of juicy, firsthand stories. He worked for several years as a flight attendant for Martinair, flying to destinations worldwide and with many famous people on board. Later, he encountered more celebrities through his work at DPG Media. André Hazes, for example, once boarded the plane and claimed to have a bomb in his bag. He was taken away by the Royal Netherlands Marechaussee, but was later allowed to board the flight after all. It was a joke. The tyranny of Matthijs van Nieuwkerk, which was already well-known when he still worked at Het Parool, ditto for John de Mol and Joop van den Ende. I expected less from the latter. And I could go on for a while; I could fill ten blog posts with it, but I won't. I find the Faro plane crash, just before Christmas 1992, particularly noteworthy, when more than fifty passengers died during landing and half of the plane exploded. Cornel was a purser in the other half.
Neither Cornel nor I are worried about our own situation in this new war; we'll see. His return flight is in ten days, mine in over a month. It's a waiting game, so for now, it's pointless. In this peaceful place, all of this seems so far away. I hear the birds singing cheerfully and some morning sounds from the staff already working early. Peace. My viral infection is still raging; I hope this is the place where I can recover completely. Cornel, too, has now come down with a nasty cold. Today is election day, with the rest of public life practically at a standstill. We'll take a look around here and there, and we've thought about possibly holding some exit polls. And of course, a lot depends on the outcome for the people here. I heard that the president who fled last year, against whom Gen Z rebelled and was brutally suppressed, has run for re-election. So the man has resurfaced and can just keep going. How on earth is that possible? Another exciting day from this perspective. There is hope, but also fear.
Our packages haven't arrived yet; that usually takes less time. I'm trying to take my time with everything, slow down the clock a bit, and expect a happy ending. That, too, brings peace, especially within myself. That's where it all begins, after all. During my Camino de Santiago 25 years ago, I often walked with Paolo Coelho's words in mind: "Walk slower than you normally do, and you'll get there." Not that this always worked, but it's a guideline for slowing down that's worth it. And it's free, too, provided you also apply the slogan "time is money." But I like to keep that at bay.
That concludes my first story from Bardia. As soon as I've uploaded photos, you'll get a better idea of what I'm writing. For now, I'm conserving my energy for other things.
Love,
Mieke
-
05 Maart 2026 - 03:47
Mieke Simons :
Mieke, correctie: ‘MITS’ moet zijn ‘TENZIJ’
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
