Nog meer boeken (including English version)

Dag lezers,

Onze eerste dag in Pokhara was bedoeld om verder rust te nemen van de reis en jetlag. Op zoek naar de massagesalon van vorig jaar bleek nog niet zo eenvoudig. Uiteindelijk toch gevonden, maar helaas geen mannelijke masseurs. Even verder gezocht, er zijn meer dan genoeg salons voor van alles en nog wat, en toen besloten dat alleen ik terug zou gaan naar de mij bekende salon. De vrouw hartstikke blij dat ik blijkbaar heel tevreden was over hun goede kwaliteit en navenante prijs. Clementine kan het bevestigen. Vorig jaar ondergingen we er ook een schoonheidsbehandeling. Deze keer beperk ik mij tot twee uur lichaamsmassage, waarbij ik helemaal geolied word, bijna in slaap sukkelend. Zo grappig als mijn masseuse op de tafel klimt om beter bij mijn rug te kunnen. Weer een stapje verder in mijn verlangen naar Zen.

Lopend door de hoofdstraat ontdek ik een nieuwe boekhandel, keurig verzorgd en met een enorm assortiment. Tijdens mijn rondgang ontdek ik de meest prachtige kinderboeken voor diverse leeftijden, anders dan de exemplaren die ik vanuit Kathmandu heb verstuurd. Donaties blijven nog steeds binnenstromen, dus besluit ik om ook van hieruit een flink aantal te laten doorsturen. Verkoper blij, ik blij, straks kinderen blij. Het blijft een genot, de glimlach en meegaandheid van de mensen. Ook hier alle medewerking die je maar kunt voorstellen. De winkelbediende belt zelfs met Budhi, Sonja’s vriend, om te vragen waar het pakket het beste naar toe gestuurd kan worden. Zo langzamerhand zal er een boekenkast moeten komen in het weeshuis van Bardia. En dat gaat ook gebeuren, door de lokale timmerman. Straks, tijdens ons eerste bezoek, overleggen we wat er verder nodig is en wat wij hierin kunnen betekenen. Leer-, sport- en muziekmaterialen zijn in groten getale aangeschaft, hierna komen wat grotere dingen aan bod. Een boekenkast dus, mogelijk iets in het sanitair en/of de slaapruimtes. Vorig jaar zag ik dat de kinderen hun kleding en andere spullen in een plastic zak bewaarden. Ook daar horen kasten, wat mij betreft. Maar ik ga de dingen niet graag op voorhand allemaal invullen, overleg met de mensen daar is een must en respectvol.

De volgende dag is Cornel alleen op pad gegaan voor verkenning van de omgeving. Zelf had ik allerlei kleine aankopen te doen en een uitgebreide lunch met Chitra, Radha en Laxmi, de drie studenten van de bosbouw universiteit. Ik wacht hen op in de lounge van ons hotel en dan arriveren de jonge vrouwen met een bos bloemen voor mij. Een brede lach en omhelzing. Mooi voor hen en voor mij. Samen nemen we diverse gerechten om te delen en praten intussen bij over heel veel. Vooral de politiek is een thema dat de dames graag aankaarten. Hoe mooi is dat, een waardevol gesprek met mensen die kennis hebben van de wereldpolitiek. Ik vertel over onze verse premier, de eerste homoseksuele én jongste premier ooit, mijn vertrouwen in hem en een deel van zijn ministersploeg. Hun verkiezingen voor een nieuwe regering zijn in aantocht. De meisjes hebben stemrecht, maar mogen dit alleen uitvoeren in hun plaats van herkomst en inschrijving. Dit betekent een gigantische reis voor ieder van hun, die nauwelijks uitvoerbaar is. Zo gaat hun stem dus verloren. Ik heb mijn machtiging voor de gemeenteraadsverkiezingen afgegeven aan Anton, wil mijn stem nooit verloren laten gaan, maar als het je zo moeilijk wordt gemaakt begrijp ik goed dat je je kans voorbij laat gaan.

Intussen bellen we met vriendin Toos in Nederland, die altijd enthousiast is om Chitra te zien. Mijn idee is om na afloop samen met de dames naar de boekhandel te gaan en ieder een boek cadeau te doen. Toos sluit daar graag bij aan, dus worden het twee boeken per persoon. En dan maken de meisjes kennis met keuzestress. Er is zo ontzettend veel te kiezen aan wereldliteratuur en andere interessante boeken, waar ligt je prioriteit. Regelmatig wordt er een keuze gemaakt en daarna weer gewijzigd. Ik herken dit van mezelf, een luxeprobleem. Uiteindelijk worden knopen doorgehakt. Radha neemt zelfs twee dikke Dostojewski’s, waar ze al zo lang nieuwsgierig naar is. Zelf ben ik daar nooit helemaal doorheen gekomen, heb bewondering voor haar ambitie om alles te willen weten van geschiedenis en politiek, naast haar studie bosbouw. Zij wil de politiek in en zich hard maken voor natuurbeheer en -behoud. Laxmi legt haar accent op fotografie van wildlife en Chitra wil een brug slaan tussen behoud van wildlife en veiligheid voor mensen. Nog steeds worden te veel mensen gedood door wilde dieren en dat kan beter. Gewapend met hun boeken lopen de dames terug naar hun hostel bij de faculteit. Het was weer een rijke ontmoeting.

Tijdens de lunch vertelde Laxmi dat zij verloofd is. Zij is afkomstig van een speciale tak van Hindoes, waarin vrij strenge leefregels gelden. Het eten van vlees is verboden bijvoorbeeld. Maar ook gearrangeerde huwelijken horen erbij en zo gebeurde het dat een echtgenoot voor haar is uitgezocht die zij niet fysiek mag ontmoeten tot aan de huwelijksdag. Ze mogen wel andersoortig contact onderhouden, via internet. En dat doet zij regelmatig, om elkaar beter te leren kennen. Ik vraag naar een foto en dan begint ze verlegen te lachen. Ik zie haar toekomstige echtgenoot en vind oprecht dat ze niet mag klagen over zijn looks. Daar is ze het mee eens. De andere twee zijn nog niet zo ver, denken er ook niet echt over na. Zij willen vooral vrijheid in hun werk en zien daarna wel hoe hun leven loopt. Best opmerkelijk dat een intelligente moderne jonge vrouw zich onderwerpt aan een gearrangeerd huwelijk. Ik heb dit vaker meegemaakt in ontmoetingen.

In de avond lopen Cornel en ik langs het meer, op zoek naar een plek voor ons avondmaal, en komen terecht in een vrij luxe tent. Omdat het begint te regenen en voorlopig niet ophoudt besluiten we te blijven hangen. Een beetje louche tent zelfs, bij nader inzien. Maar de bediening, het eten en drinken zijn goed. Tussen de buien door lopen we terug naar ons hotel en gaan met de kippen op stok. Na drie dagen Pokhara verkassen we naar Sarangkot, een paar honderd meter hoger, waar we twee nachten blijven en hopen op helder weer. Eenmaal daar besluiten we wel of niet tot iets spannends als zipflying of paragliding. Dat laatste geldt alleen voor Cornel, die zeven jaar jonger is dan ik. Tien jaar geleden heb ik een tandemsprong gemaakt en vindt dat inmiddels genoeg.

Eenmaal per taxi ons hotel in Sarangkot bereikt kijk ik met open mond naar de superluxe kamers die ons getoond worden, vergelijkbaar met paradores in Spanje. De meerprijs is zo gigantisch hoog, voor mij te decadent en Cornel sluit zich daarbij aan. De meer eenvoudige kamers hebben ook alles wat we nodig hebben. Hierna eindigt mijn luxe en zak ik langzaam af naar standje eenvoud. Helemaal prima en fijn. Dat past mij het beste.

Wordt vervolgd, vanaf morgen in Bardia.

Heel veel dank voor alle donaties. Ik breng alles met liefde naar de juiste bestemming.

Liefs, Mieke

ENGLISH VERSION

Even More Books

Hello readers,

Our first day in Pokhara was intended to rest further from the trip and jetlag. Looking for last year's massage salon turned out to be not so simple. Eventually found it, but unfortunately no male masseurs. Searched a bit further; there are more than enough salons for all sorts of things, and then I decided that I alone would go back to the salon I knew. The woman was very happy that I apparently was very satisfied with their good quality and corresponding price. Clementine can confirm it. Last year we also had a beauty treatment there. This time I limited myself to a two-hour body massage, during which I was completely oiled and drifting off to sleep. So funny how my masseuse climbs on the table to get better access to my back. Another step further in my desire for Zen.

Walking down the main street, I discover a new bookstore, neatly kept and with an enormous selection. During my walkaround, I discover the most beautiful children's books for various ages, different from the copies I sent from Kathmandu. Donations are still pouring in, so I decide to have a considerable number sent from here as well. Seller happy, me happy, soon children happy. It remains a pleasure, the smiles and cooperation of the people. Here too, all the cooperation you could imagine. The store clerk even calls Budhi, Sonja’s friend, to ask where the package is best sent. Gradually, a bookshelf will have to be built in the orphanage of Bardia. And that will happen as well, by the local carpenter. Later, during our first visit, we will discuss what else is needed and what we can contribute. Learning, sports, and music materials have been purchased in large quantities, next some larger things will be addressed. So a bookshelf, possibly something for the sanitary facilities and/or the sleeping areas. Last year I saw that the children kept their clothes and other belongings in a plastic bag. Cabinets also belong there, as far as I am concerned. But I don't like to fill in everything in advance, consultation with the people there is a must and respectful.

The next day Cornel went out alone to explore the surroundings. I myself had various small purchases to make and a substantial lunch with Chitra, Radha, and Laxmi, the three students from the forestry university. I wait for them in the lounge of our hotel, and then the young women arrive with a bouquet of flowers for me. A broad smile and a hug. Beautiful for them and for me. Together we have various dishes to share and in the meantime catch up on many things. Especially politics is a topic the ladies like to bring up. How wonderful is that, a valuable conversation with people who have knowledge of world politics. I talk about our new prime minister, the first homosexual and youngest prime minister ever, my confidence in him, and part of his team of ministers. Their elections for a new government are approaching. The girls have the right to vote, but may only exercise this in their place of origin and registration. This means a huge journey for each of them, which is hardly executable. That is how their vote gets lost. I have given my authorization for the municipal elections to Anton, I never want my vote to be lost, but if it is made so difficult for you, I understand well that you let your chance pass.

Meanwhile, we call friend Toos in the Netherlands, who is always enthusiastic to see Chitra. My idea is to go to the bookstore with the ladies afterwards and give each of them a book as a gift. Toos likes to join in, so it will be two books per person. And then the girls get to know choice-stress. There is so much to choose from in world literature and other interesting books, what should your priority be? Choices are regularly made and then changed again. I recognize this from myself, a luxury problem. Eventually, decisions are made. Radha even takes two thick Dostoevsky books, which she has been curious about for so long. I myself never got through them completely, I admire her ambition to want to know everything about history and politics, alongside her forestry studies. She wants to go into politics and advocate for nature management and conservation. Laxmi emphasizes wildlife photography, and Chitra wants to bridge the gap between wildlife preservation and human safety. Still, too many people are killed by wild animals, and that can be improved. Armed with their books, the ladies walk back to their hostel at the faculty. It was another rich encounter.

During lunch, Laxmi told me that she is engaged. She comes from a special branch of Hindus, where quite strict rules of living apply. Eating meat is forbidden, for example. But arranged marriages are also part of it, and so it happened that a husband was chosen for her whom she is not allowed to meet physically until the wedding day. They are allowed to maintain other kinds of contact, via the internet. And she does that regularly, to get to know each other better. I ask for a photo, and then she starts to laugh shyly. I see her future husband and genuinely think she cannot complain about his looks. She agrees with that. The other two are not that far yet, and also do not really think about it. They mainly want freedom in their work and will see where their life goes afterwards. Quite remarkable that an intelligent modern young woman submits to an arranged marriage. I have experienced this several times in encounters.

In the evening, Cornel and I walk along the lake, looking for a place for our dinner, and end up in a fairly luxurious tent. Because it starts to rain and doesn't stop for the time being, we decide to hang around. A somewhat shady tent, on second thought. But the service, food, and drinks are good. Between the showers, we walk back to our hotel and go to bed early. After three days in Pokhara, we move to Sarangkot, a few hundred meters higher, where we stay for two nights and hope for clear weather. Once there, we decide whether or not to do something exciting like zip flying or paragliding. The latter only applies to Cornel, who is seven years younger than me. Ten years ago, I did a tandem jump and now consider that enough.

Once we reach our hotel in Sarangkot by taxi, I look with my mouth open at the super-luxurious rooms that are shown to us, comparable to paradores in Spain. The extra cost is so gigantic, for me too decadent, and Cornel agrees. The more simple rooms also have everything we need. After this, my luxury ends and I slowly descend to basic mode. Completely fine and nice. That suits me best.

To be continued, from tomorrow in Bardia.

Many thanks for all the donations. I bring everything to the right place with love.

Love, Mieke