Langzaam uit de achtbaan
Door: Mieke
Blijf op de hoogte en volg Mieke
01 Maart 2026 | Nepal, Pokhara
Lieve lezers,
Op dit moment is het vrijdagmiddag en groet ik jullie vanuit Pokhara, waar we gisteren per vlucht van een half uur zijn aangekomen. Cornel heeft dit soort zaken nu geregeld en trakteert mij op iets meer luxe, wat meteen merkbaar is aan de hotelkeuze. Dit heb ik niet eerder mogen meemaken in Nepal, een prachtig boutique-hotel met smaakvolle inrichting, zeer schoon, een airco, een badkamer met afgescheiden douche en een goed balkon met bergzicht. We zullen maar zeggen dat ik het verdiend heb na die enorme achtbaan naar Kathmandu.
Waar was ik gebleven? Ook de hotelkeuze in Kathmandu was beslist een goede. Als welkomstdrankje werd ik verrast met een wodka on the rocks, de avond hebben we vrolijk doorgebracht in cafe New Orleans. Wat een bevrijding om snel van een stuk bagage verlost te zijn. Ik had ervoor kunnen kiezen minder mee te nemen, maar het lijkt thuis altijd minder dan onderweg. Van die laatste-moment-dingetjes die er nog bij moeten. Mijn eigen laptop, tablet, opladers en snoeren. Van vriendin Karen uit Etten-Leur had ik een goede stevige laptop cadeau gekregen, bestemd voor Souvenir, zoontje van de blinde Bhima. Ook Anton heeft een zwak voor deze jongen, de situatie waarin hij zit, en geeft altijd een Lego-bouwpakket van een autootje voor hem mee. Hartstikke mooi allemaal, dus ik kan geen keuze maken om iets thuis te laten. Maar goed, de spullen zijn bijna op hun plek en ik kan verlicht verder reizen.
De volgende dag meteen flink aan de bak. We hebben maar één volle dag in Kathmandu en daarop moet best veel gebeuren. Na een goed ontbijt vertrokken om boeken en muziekinstrumenten uit te zoeken. Dat wiel hoef ik niet meer uit te vinden, ik weet de juiste winkels, ook nog lekker dichtbij deze keer. En hoe leuk is het dan om de lach van boekhandelaar Raman te zien als ik onaangekondigd weer verschijn. Dat wordt een goede verkoop, moet hij denken. Maar hij is vooral enthousiast over het feit dat de kinderen in het verre - door de overheid vaak vergeten – Bardia ook de kans krijgen om boeken te lezen. Deze keer nemen we van elk kinderboek één exemplaar in Nepalese taal voor het weeshuis. Een enorme reeks rijk geïllustreerde boeken wordt opgestapeld, Raman verzorgt de rekening en de verzending, wij de betaling. Vlak om de hoek liggen maar liefst vier zaken met goede muziekinstrumenten. Vorig jaar heb ik aan het einde van de reis met Clementine nog een paar trommels en tamboerijnen gekocht, die de winkelier voor ons naar Sonja heeft verzonden. Later kreeg ik video’s van de bezorging in het weeshuis en zag vooral vrolijk musicerende en zingende kinderen. Dat was nog maar het begin, want we gunnen nu vele kinderen een instrument. Uiteindelijk liggen er zeven ukeleles, drie tabla’s, tien houten fluiten, een keyboard en vier tamboerijnen op tafel, die eveneens met een pakketdienst naar Bardia reizen. De verkoper regelt het transport. De ervaring leert dat dit vaak supersnel ter plekke is, dus wij hopen dat onze aankopen spoedig Bardia Homestay bereiken, zodat wij na onze aankomst op 4 maart niet lang moeten wachten op bezorging bij de weeskinderen. Dat begin van de dag verliep voorspoedig.
Tijd voor een lunch in de Boeddhistische tuin van Electric Pagoda. Op die plek nam ik mijn eerste maaltijd ooit in Nepal, ruim tien jaar geleden en was meteen verkocht. Cornel kent al wat eettentjes hier, maar deze nog niet. Zelf ben ik geen purist, doe de oosterse keuken niet altijd eer aan en ben blij als er bijvoorbeeld ook goede salades op de kaart staan, Cornel eet bij voorkeur wat het land zelf te bieden heeft. In de steden vind je steeds meer continentale gerechten, in de dorpjes is dat lastiger en ben je vaak aangewezen op lokaal voedsel. Ook prima voor mij, maar niet elke dag. Ik herinner me van de eerste Indiareis met Anton in het jaar 2000 dat na drie weken curry’s en tandoori onze smaakpapillen smeekten om iets anders. Ik kon mijn oren niet geloven dat mijn Anton voorstelde om bij het gehate MacDonalds binnen te gaan. En daar was een deel van het menu ook aangepast aan de Indiase keuken, zoals de Maharadja-burger. Nood breekt wet, én principes.
De middag staat in het teken van het hoogtepunt van de dag, de blinde massage bij Seeing Hands. Iets eerder dan gepland melden we ons daar. De blinde baas hoort meteen als er een bekende binnenkomt en wil zijn kennis van het Nederlands graag tentoonspreiden. Even later komt Bhima en heeft weinig klanten, dus ik mag meteen door. Ik hunker naar handen die mijn opgelopen spanning van de reis verzachten. Maar de kleine handjes van Bhima zijn niet altijd zachtzinnig, dat hebben al meer bekenden ondervonden. Dus met regelmaat moet ik haar afremmen om niet met méér spanning de deur uit te gaan. De eerste tien minuten praten we bij, daarna geef ik me over en krijg na de geplande anderhalf uur als bonus nog een hoofdmassage. Cornel is door een mannelijke collega van Bhima onder handen genomen, tot grote tevredenheid. De tijd is gevlogen, snel terug naar het hotel, even opfrissen en omkleden voor het avondmaal met de Nepalese ‘familie’ in Kathmandu.
Berggids Dawa was recent nog in Vietnam voor het organiseren van avontuurlijke reizen, maar toen ik hem berichtte dat ik onderweg was en hem graag wilde uitnodigen bleek hij in Kathmandu te zitten en maakt graag gebruik van onze uitnodiging. Hij is al aanwezig in het aquarium, het restaurant driehoog met glazen omlijsting en uitzicht op de bergen rondom. De meisjes komen wat later en zijn wildenthousiast iedereen te zien. Bloemen voor mij. Chandani, het meisje bij wie ik tien jaar geleden als eerste thuis werd uitgenodigd voor een maaltijd, was er eerder nooit bij. Ik kwam haar wel eens tegen in Bardia, maar nu studeert zij in Kathmandu. Niet wetend dat ik zou komen stuurde ze mij kort geleden een berichtje, waarop ik kon vertellen elkaar snel te ontmoeten. Ze neemt haar broertje mee, inmiddels een stevige broer geworden. De jongste zussen Mahatara, Rama en Puja, zijn erbij met vriendin Prapti die ik ook vaker ontmoet heb. Bhima en haar baas, zoontje Souvenir en dan zijn we compleet. Sabina en Shristi hebben het niet gered om te komen, maar hen ga ik over vijf weken terugzien. De sfeer is geweldig, het eten ook. Ik zie duidelijk verschil in gedrag tussen Chandani en Prapti aan de ene kant en Rama en Puja aan de andere kant. De eerstgenoemden zijn uitdagend bezig, dol op selfies met getuite lippen, dat werk. Rama en Puja hebben meer ingetogen klasse. Intussen bellen we met Toos en Hugo, al een aantal jaren bekend met de zussen Mahatara. En wie zit daar in een stoel? Mijn eigen echtgenoot! De man die een hekel heeft aan beeldbellen, maar hij moet er toch even aan geloven. Er worden nieuwe plannen gesmeed tussen de gasten, waarover een andere keer meer. Het is wederom een verbindende maaltijd geweest. Kleine moeite, groot plezier. Heel fijn dat ik al een aantal spelartikelen kon meegeven aan de meisjes, die dit voor mij verzenden naar Bardia. Delegeren is te leren. O ja, en Souvenir werd natuurlijk flink in het zonnetje gezet met een eigen laptop en … wat zou er in dat pakje zitten? Een Lego-autootje, zei hij voordat het werd uitgepakt. Mijn hoofd tolt van alle gesprekken en informatie. Na afloop nemen Cornel en ik nog een afzakkertje in New Orleans en prepareren onze bagage voor de reis naar Pokhara.
Daar zijn we gisteren aangeland, zoals gezegd. Geen blauwe hemel, af en toe regen zelfs, maar de zon heeft zich aangekondigd. Die moet ervoor zorgen dat we een aantal achtduizenders goed kunnen aanschouwen. Lekker wat langs het Fewa-meer gelopen, een aanlokkelijk terras gezocht en uiteindelijk neergestreken bij een Spaans georiënteerd restaurantje. Weer een proeverij die behoorlijk uitliep. Tijd voor een echte rustdag, want een reisdag is nooit een rustdag, ook al vlieg je maar een half uur verder. Verplaatsing vergt extra energie.
De landelijke verkiezingen zijn hier in aantocht, bijna iedereen heeft het erover. Na de opstand van vorig jaar is het tijd om afscheid te nemen van de nieuwe interim-regering en een stabiele situatie te creëren. Net als bij ons gelooft de een meer in een betere toekomst dan de ander. Mijn taxichauffeur vanaf de luchthaven had veel vertrouwen in betere tijden. Boekhandelaar Raman, een wereldwijze man, ziet iets te vaak gebeuren dat een president – eenmaal gekozen – vergeet wat hij of zij beloofd heeft en vooral zichzelf en aanhang goed verzorgt. In ons land stond vorige week ook een nieuwe ploeg op het bordes, in ieder geval hoopvol na de desastreuze club amateurs die ze uitzwaaiden. 'You have big cow in the Netherlands', sprak de taxichauffeur. Absoluut, in vergelijking met de meeste landen, maar of die koe haar melk en vlees iets beter verdeelt over het hele volk blijft afwachten. Laat ik afsluiten met hoop, al is er vandaag weer een nieuwe brand ontstaan in de wereld.
Elke steun voor het weeshuis in Bardia blijft welkom.
Je kunt doneren op: NL56 TRIO 0786 9296 69 tnv MGPG Simons.
Met dank,
Mieke
(Helaas nog geen foto's kunnen uploaden)
-
01 Maart 2026 - 15:05
Clementien:
Haha, ik leef weer met je mee in Nepal met hetgeen ik herken, de mensen, de boekhandel en de eetgelegenheden en natuurlijk de massages. Ik ben blij voor je.
Ik kijk uit naar je berichtjes. Geniet ervan!
-
01 Maart 2026 - 20:33
Karen Gommers :
Zo leuk om te zien dat mijn laptop een mooie nieuwe bestemming heeft gekregen [e-1f929]!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
