Beproevingen.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
27 Februari 2026 | Nederland, Munstergeleen
Namaste,
Het was een uitputtingsslag, de reis hiernaartoe. Maar eenmaal gearriveerd op Nepalese bodem is alles snel vergeten. Ik zal proberen de etappes samen te vatten in een notendop. Waar liep ik deze keer allemaal tegenaan?
Het begon al in Maastricht. Anton bracht mij tot aan de Flixbus, met mijn drie stuks grote bagage en één handbagage. Ik werd meteen op de vingers getikt, kleine lettertjes niet helemaal gelezen. Slechts twee stuks ruimbagage toegestaan. Nou ja, twee koffers van enorme afmeting mogen wel, mijn meer bescheiden trolley en rugzakken mogen niet. Drie keer sorry gezegd en toen streek de chauffeur over zijn hart. Voor deze keer dan. Afscheid van mijn geliefde en mijn plek in de bus gezocht. Zo, laat de reis maar beginnen. Chauffeur Henry, een vrolijkerd, stelt zichzelf voor in steenkolen Engels en vraagt om lief te zijn voor elkaar. Hij bestuurt niet alleen de bus, maar doet graag iets extra’s om de sfeer te verhogen. Dat kan ik waarderen. Hij voegt er nog aan toe dat hij een dag eerder zijn rijbewijs heeft gehaald, maar hoopt dat we vertrouwen hebben. Uiteraard. In Eindhoven en Amsterdam worden op diverse plekken passagiers afgezet en opgehaald, waarna Henry steeds opnieuw hetzelfde verhaal afsteekt, inclusief de grap over zijn rijbewijs. Ruim op tijd op Schiphol.
Als ik in de vertrekhal een paar minuten naar het toilet ga, mijn waardevolle spullen meeneem en de grote bagage even op de trolley achterlaat wacht me bij terugkomst opnieuw een verrassing. Vier stuks bewapende marechaussee, drie jonge mannen en een vrouw, doorzoeken mijn bagage, op zoek naar iets verdachts. Bagage nooit onbewaakt achterlaten, luidt het strenge devies aan mij. Ik ga in de verdediging – heel even toiletbezoek, geen waardevolle spullen, uitgaan van vertrouwen – maar deze mensen nemen hun vak serieus, en terecht. Of ik niet zo wijs wil doen, zegt een van de mannen. Poeh, die zit, dit is klare taal. Ik besluit in te binden en mijn les te leren, maar schrik wel van deze houding die duidelijk de toegenomen agressie in de wereld bevestigt. Dat dit nodig is, en ik ben nog steeds in Nederland! Ik zal mijn houding moeten aanpassen, alert en inventief blijven als solo low-budget reiziger.
Drie uur voor vertrek opent de incheckbalie en sluit ik aan in de rij. Wat blijkt? Air India staat slechts één stuks ruimbagage toe, weliswaar twintig kilo, maar alles in één koffer of tas. Die verdomde kleine lettertjes ook. Nooit eerder meegemaakt dat niet alleen het gewicht telde maar ook het aantal. Voor een extra tas wordt 190 euro gerekend. Shit. Ik vertel over mijn plannen, de inhoud van mijn bagage, veel spelmateriaal voor kinderen. Dan overlegt de bediende met een collega en strijkt ook zij over haar hart. Weer een hindernis geslecht. Ik hoor nu menigeen denken ‘hoe naïef’ – en dat is misschien ook zo -, maar geloof me, al die regeltjes verschillen enorm bij de diverse bedrijven, je krijgt het vaak niet verzonnen. En wie leest nou alle kleine lettertjes helemaal? Oké, kiezen voor een duurder ticket is een optie, maar dat heb ik niet gedaan en moet de gevolgen dragen. Dat doe ik, geen weg terug, maar wel de laatste keer. Met mijn kleine en middelgrote rugzak passeer ik de andere controleposten probleemloos. Op naar de gate, vliegtuig en de nachtvlucht naar Delhi. Minder luxe dan veel andere luchtvaartmaatschappijen, maar ik heb een stoel, er worden maaltijden geserveerd en verder is het gewoon een kwestie van uitzitten. Gaar word je toch.
Omdat ik een afzonderlijk ticket naar Kathmandu heb geboekt moet ik in Delhi eerst uitchecken, bagage afhalen en dan opnieuw inchecken, intussen eerst de paspoort- en visumcontrole passeren, alles in lange rijen waarbij de controleurs ruim de tijd nemen voor elke gast. Geduld is nooit mijn sterkste kant, dat ontstaat meestal na een week in Nepal, dus ik verbijt me, weet dat ik nog lang niet klaar ben. Intussen observeer ik de andere passagiers en bespeur vooral rust, iedereen lijkt het wachten gewoon te accepteren en zo hoort het ook. Bovendien lees ik her en der op bordjes het verzoek om mee te werken. Elke vorm van agressie, ook verbaal, kan leiden tot gevangenisstraf. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Met mijn hele handel aan bagage op een trolley zoek ik de lift naar de vertrekhal, er is slechts een roltrap naar boven. Hoe krijg ik mijn vier stuks bagage boven in mijn eentje? Het barst er van de mensen in uniform, maar niemand die echt helpt. Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, mag de lift niet zomaar in en besluit wat meer druk te zetten. Vriendelijk en met een glimlach, met in mijn achterhoofd die gevangenisstraf. Linksom of rechtsom moet ik toch mijn vlucht halen, inclusief alle bagage. Een medewerkster, zeer onvriendelijk, gaat uiteindelijk haar best doen en brengt mij in de lift een verdieping hoger. Op naar een nieuwe lange rij bij de incheckbalie van Air India. Als ze maar niet moeilijk gaan doen over mijn extra rugzak. Ik bereid mijn verhaal voor en doe een schietgebedje. Ik schrik bijna van het gemak en de vriendelijkheid die mij plotseling ten deel valt. Zou het tij eindelijk keren? ‘No problem, mam.’
Ik ben er nog niet, weer een nieuwe paspoortcontrole, ook in een lange rij. Mensen zien mijn ingehouden ongeduld en vragen of het wel goed met me gaat. Waarschijnlijk zie ik er inmiddels oververhit uit, het is ook warm geworden. Bij de veiligheidscontrole mag ik aansluiten in de rij voor ouderen, maar mag vervolgens beide tassen helemaal leeghalen vanwege de laptops en tablet. Op z’n dooie gemak onderzoekt de controleur elk detail. Of ik nog even mijn schoenen wil uitdoen. Uiteraard, geen gevangenisstraf riskeren, dus zoek ik naar een laatste brokje energie. Puffend pak ik alles weer in en zie dat ruim drie uur verstreken zijn van mijn vier uur overstaptijd. Die bleek ik dus nodig te hebben, terwijl ik gehoopt had nog even rustig naar de gate te wandelen of de Ierse pub te bezoeken. Mijn vliegtuig wacht in een verre uithoek en als laatste passagier ben ik net op tijd voor de vlucht naar Kathmandu, India met graagte achterlatend.
Bij aankomst in Kathmandu wachten mij opnieuw vele rijen, maar word ik zo hartelijk en vriendelijk geholpen dat het niet meer uitmaakt. Wat vriendelijkheid met een mens kan doen, en het kost helemaal niets. Dit is Nepal, het land waar ik van ben gaan houden. Nooit moeilijk doen, vertrouwen, hulp bieden in plaats van afwijzen, alles met een oprechte glimlach. Ik bestel een prepaid taxi en zit spoedig in een minibus met een vrolijke chauffeur. Deze man oefent zijn vak al vijfendertig jaar uit, in tegenstelling tot de chauffeur van de Flixbus. Maar wat ze beiden gemeen hebben is een vrolijke positieve inslag. En zo krijgt deze reis toch nog een ‘happy end’. Als ik in mijn hotel omarmd word door vriend Cornel en we samen een heerlijke avond beleven is de hele achtbaan van hindernissen al bijna vergeten en weet ik waarom al die ontberingen het weer waard zijn geweest.
Het is me niet gelukt er een kort verhaal van te maken. Inmiddels is het vrijdagochtend en maak ik me gereed voor de vlucht naar Pokhara. Van daaruit meer over mijn eerste volle dag in Kathmandu, die werd afgesloten met een prachtige samenkomst van vrienden aan een grote familietafel, met uitzicht op de Himalaya. Tot snel.
Liefs,
Mieke
-
27 Februari 2026 - 08:12
Karen:
Weer heel veel ervaringen rijker…Ik wens je een mooi vervolg van reis toe, Mieke, met niet al te veel verdere hindernissen [e-1f340]
-
27 Februari 2026 - 09:54
Theresia:
Je beschrijft het zo mooi, wat een warm bad is Nepal toch. Vraagje, hoe veel liter is jou backpack? Dit ivm de handbagage issues.
-
27 Februari 2026 - 10:51
Danny Bürki:
Danny Bürki
-
27 Februari 2026 - 11:18
Gemma Goertz:
Wat een toestand om op je plaats van bestemming te komen, ik word er helemaal emotioneel van. Gelukkig ben je heelhuis gearriveerd en nu even aan jezelf denken. Je bent tenslotte 65! En nog vele weken te gaan. Lieve groet
-
27 Februari 2026 - 17:37
Noraly:
Precies wat je zegt: vriendelijkheid kost niets. Ik was kort verslaafd aan douaneshows op TV en daar haalden ze juist trots uit het verfijnen van hun inschattingsvermogen ipv iedereen over één kam scheren voor de zekerheid. Pas streng als er verdachte signalen waren. Als ze dan ook nog een oplossing vinden voor wat je met koffers moet doen als je het toilet bezoekt (zowat het lastigste van alles als soloreiziger)...
Maar voor nu fijn dat je het hebt overleefd! Ik zou het niet kunnen (zonder te huilen). Liefs Noraly
-
27 Februari 2026 - 19:22
Clementien:
Zoals we ondervonden hebben, zelfs met de beste voorbereidingen, zijn er altijd weer verrassingen. Je hebt je er weer mooi doorheen geslagen! Doe vooral de groeten aan Chitra, Radha en Laxmi. Veel plezier en sterkte voor mogelijke beproevingen.
-
27 Februari 2026 - 20:38
Jos Simons:
Echt, Mieke denken maar niet doen om het goede doel te halen, mensen helpen.
Vele wegen gaan naar Rome maar hoe en wat dat is voor ieder van ons de vraag.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
