Daten in de jungle

Lieve lezers,

When I’m sixty-four , zongen de Beatles lang geleden. In je jonge jaren is deze leeftijd nog heel ver weg, iets voor je ouders of grootouders maar niet voor jezelf. De tijd gaat voort en als je in leven blijft is daar opeens die leeftijd. Ik zag het natuurlijk wel aankomen, maar toch lijkt de tijd sneller te gaan als je ouder wordt. En dat gegeven is ook onderzocht in het boek van Douwe Draaisma ‘waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt’.Nieuwe ervaringen maken dat de tijd meer bewust wordt beleefd en dus minder snel lijkt te gaan, zoals bij kinderen. Naarmate je meer routine hebt opgebouwd verandert dat. Tijdens een reis bijvoorbeeld voelt het weer even anders, dóór die nieuwe ervaringen. En zo heb ik mijn tijdsbeleving even wat afgeremd hier in Nepal.

Nadat ik de vele online felicitaties van een bedankje had voorzien kwam gestaag mijn feestje op gang. Vanwege het trouwseizoen hier – er is bijna elke dag wel ergens een bruiloft – waren sommige genodigden afwezig, anderen waren ziek of niet in de buurt. De oude heer Khadka, 82 jaar inmiddels, kwam feestelijk gekleed per touctouc. Zoon Bikram kwam apart. Zijn vrouw Alka verblijft al twee jaar bij haar tweelingdochters in Kathmandu, allen samen op een kamer. Hun huis hier is verkocht en Bikram bewoont een kamer op school. Bikram is goddank weer schoolhoofd geworden nadat hij een korte periode was afgelost door Tilak, tot grote onvrede van vele docenten en leerlingen. Maar de financiële privé-situatie heeft er flink ingehakt met deze nieuwe woonsituatie tot gevolg. Nadat hun moeder overleed zijn de broers gebrouilleerd geraakt en waar zij voorheen een groot terrein gezamenlijk bewoonden staat er nu een afscheiding in het midden van de Jungle Cottage. In deze lodge verbleef ik de eerste jaren in Bardia. Bikram wilde duidelijk niet in de buurt van zijn vader gaan zitten en verdween met vrienden Kiran, Birendra en Budhi in de loungeroom. Drinken in het zicht van je vader wordt als respectloos beschouwd, hoe oud je ook bent en hoeveel diezelfde vader ook drinkt. Vader Khadka lustte ook wel een rumpunch en werd wat loslippig. Vier jaar geleden overleed zijn vrouw en nu is hij wel toe aan een nieuwe liefde. Ik vroeg hem of hij op zoek is en zo ja, waar. ‘In the jungle’ was zijn antwoord en hij lachte er vrolijk bij. Mooi toch? Liefde kent geen leeftijd.

Eerder die avond verscheen Shanti met haar zesjarige dochtertje Nilaxi, nabestaanden van de recent overleden Manmohan. We hebben elkaar enkele keren ontmoet en nu voor het eerst na het tragische ongeluk. We omhelzen elkaar en raken meteen aan de praat. Ondanks haar groot verdriet probeert zij haar leven voort te zetten, met warme ondersteuning van Sonja en Budhi. Ze volgt Engelse les, geeft kook workshops en hoopt Manmohans grote droom alsnog ooit te verwezenlijken, een eigen huisje in plaats van wonend op het terrein van haar schoonfamilie. Ik geef haar een van mijn nieuwe sjaals cadeau. Alsof één ramp nog niet genoeg was werd deze familie even later opnieuw getroffen door het noodlot. Een losgebroken olifant vernielde een deel van hun Freedombar, de bar waar ik de afgelopen jaren mijn feestjes heb gehouden. Eerst de neushoorn, later de olifant die hun leven overhoop gooit. Zo dichtbij zijn de gevaren van de jungle hier.

Clementine voelt zich nog steeds niet lekker, probeert er nog even bij te blijven maar neemt op tijd haar rust voor een snel herstel. Vele malen werd ik hier ook getroffen door ziekte, het hoort helaas bij deze totaal andere omgeving. Mogelijk ben ik iets meer resistent geraakt, maar laat ik niet te vroeg juichen. Enfin, ook de andere gasten in deze lodge blijven nog een tijdje hangen. Een Amerikaans koppel, werkzaam op de ambassade van Kathmandu en mijn buurman hier, een jonge vader uit Berlijn die met zijn zesjarige zoontje een reis maakt door enkele Aziatische landen. Zijn vriendin reisde eerder met hun oudste kind en nu is het zijn beurt. Het jongetje Bila is heel enthousiast en vertelt over de vele dieren die hij al gezien heeft. Zelfs waren zij uitverkoren die middag enkele tijgers in de lage rivier te zien, gewoon buiten de jungle. Toch gaan ze de volgende dag nog op safari. Het lijkt erop dat de tijgers zich in deze periode wat gemakkelijker laten zien, dus er is hoop voor Clementine en mij tijdens onze geplande safari deze week. Het feestje eindigt in een vrolijk dansfestijn en als de laatste gasten weg zijn praten Sonja, Budhi en ik nog even na bij het kampvuur. Het was een mooie dag, when I’m sixty-four.

De volgende ochtend brengt Budhi mij achter op zijn motorfiets naar BBAS Memorial School. In mijn rugzak ongeveer dertig boeken en twee microscopen. Op school maak ik kennis met de nieuwe scienceteacher, een ambitieuze jonge man. Verder word ik welkom geheten in alle klassen en vertel wat mijn plannen zijn voor deze week. Belangstellenden kunnen deelnemen aan de schilderworkshop en ik kondig de scheikundeproefjes van Clementine aan, die vanuit Amerikamateriaal hiervoor heeft meegenomen. Eerst herstellen en dan kan zij hopelijk aan de slag. In Pokhara ben ik tevergeefs op zoek geweest naar nieuwe muziekinstrumenten. Nu dit niet gelukt is kies ik voor uitbreiding van sportmaterialen, in overleg met de docenten. En die zijn steeds meer te koop in het eigen dorp, dus ga ik op zoek. In een van de winkeltjes sla ik mijn slag en vertrek met drie leren voetballen, drie volleyballen, drie tafeltennissetjes, drie badmintonsetsen een cricketset terug naar school. Daar laat ik het voorlopig bij, de rest is voor het weeshuis. Computerdocent Birendra biedt aan mij thuis te brengen achterop zijn motorfiets, daar zeg ik nooit nee tegen.

Clementine heeft weer wat kleur op haar gezicht en samen eten we een kop verse groentesoep. Dan val ik als een blok in slaap, waardoor ik deze blog nu midden in de nacht schrijf om niet veel achterop te raken. Rond 7 uur werd de verjaardagstaart aangesneden, verrassing door Sonja en Budhi. Medewerkster Sila was gelijktijdig met mij jarig, voor haar de 19^e verjaardag. Onze namen en leeftijden in de vorm van kaarsjes staan op de versierde taart, elke aanwezige mag meesmullen. Opnieuw een mooie afsluiting van een welbestede dag. Morgen meer. Foto’s worden later toegevoegd.

ENGLISH VERSION

Dear readers,

When I’m sixty-four, the Beatles sang a long time ago. In your younger years, this age is still very far away, something for your parents or grandparents but not for yourself. Time goes on and if you stay alive, that age is suddenly there. Of course I saw it coming, but time still seems to go faster as you get older. And that fact is also investigated in the book by Douwe Draaisma ‘why life goes faster as you get older’. New experiences make time more consciously experienced and therefore seem to go less quickly, like with children. As you have built up more routine, that changes. During a trip, for example, it feels different again, because of those new experiences. And so I have slowed down my perception of time a bit here in Nepal.

After I had thanked the many online congratulations, my party gradually got going. Because of the wedding season here – there is a wedding somewhere almost every day – some guests were absent, others were sick or not around. Old Mr Khadka, now 82, arrived festively dressed by touctouc. Son Bikram came separately. His wife Alka has been staying with her twin daughters in Kathmandu for two years, all together in one room. Their house here has been sold and Bikram lives in a room at the school. Bikram has thankfully become headmaster again after being replaced by Tilak for a short period, much to the dissatisfaction of many teachers and students. But the private financial situation has taken its toll, resulting in this new living situation. After their mother died, the brothers fell out and where they used to live together on a large property, there is now a fence in the middle of the Jungle Cottage. I stayed in this lodge for the first few years in Bardia. Bikram clearly did not want to sit near his father and disappeared into the lounge room with friends Kiran, Birendra and Budhi. Drinking in sight of your father is considered disrespectful, no matter how old you are and how much that same father drinks. Father Khadka also liked a rum punch and became a bit loose-lipped. His wife passed away four years ago and now he is ready for a new love. I asked him if he is looking and if so, where. ‘In the jungle’ was his answer and he laughed happily. Beautiful, isn’t it? Love knows no age.

Earlier that evening, Shanti appeared with her six-year-old daughter Nilaxi, relatives of the recently deceased Manmohan. We have met a few times and now for the first time since the tragic accident. We hug each other and immediately start talking. Despite her great sorrow, she tries to continue her life, with warm support from Sonja and Budhi. She takes English lessons, gives cooking workshops and hopes to one day realize Manmohan’s big dream, her own house instead of living on her in-laws’ property. I give her one of my new scarves as a gift. As if one disaster wasn’t enough, this family was struck by fate again shortly afterwards. A loose elephant destroyed part of their Freedombar, the bar where I have held my parties in recent years. First the rhino, later the elephant that turns their lives upside down. The dangers of the jungle are so close here.

Clementine still doesn't feel well, tries to stay with it for a while but takes her rest in time for a quick recovery. I have also been struck by illness many times here, unfortunately it is part of this completely different environment. Perhaps I have become a bit more resistant, but I am not cheering too soon. Anyway, the other guests in this lodge also stay for a while. An American couple, working at the embassy in Kathmandu and my neighbor here, a young father from Berlin who is traveling with his six-year-old son through several Asian countries. His girlfriend traveled with their eldest child before and now it is his turn. The boy Bila is very enthusiastic and tells about the many animals he has already seen. They were even chosen to see several tigers in the low river that afternoon, just outside the jungle. Nevertheless, they go on safari the next day. It seems that the tigers are more easily seen during this period, so there is hope for Clementine and me during our planned safari this week. The party ends in a cheerful dance party and when the last guests have left, Sonja, Budhi and I chat for a while by the campfire. It was a beautiful day, when I’m sixty-four.

The next morning, Budhi takes me to BBAS Memorial School on the back of his motorbike. In my backpack about thirty books and two microscopes. At school I meet the new science teacher, an ambitious young man. Furthermore, I am welcomed in all classes and told what my plans are for this week. Interested parties can participate in the painting workshop and I announce Clementine's chemistry experiments, who has brought materials for this from America. First recover and then she can hopefully get started. In Pokhara I have searched in vain for new musical instruments. Now that this has not been successful, I opt for expansion of sports materials, in consultation with the teachers. And these are increasingly for sale in my own village, so I start looking. In one of the shops I strike my blow and leave with three leather footballs, three volleyballs, three table tennis sets, three badminton sets and a cricket set back to school. I leave it at that for now, the rest is for the orphanage. Computer teacher Birendra offers to take me home on the back of his motorbike, I never say no to that.

Clementine has some colour back in her face and together we eat a cup of fresh vegetable soup. Then I fall asleep like a log, which is why I am now writing this blog in the middle of the night so as not to fall too far behind. Around 7 o'clock the birthday cake was cut, a surprise by Sonja and Budhi. Employee Sila had the same birthday as me, her 19th birthday. Our names and ages in the form of candles are on the decorated cake, everyone present can enjoy it. Again a nice ending to a well-spent day. More tomorrow. Photos will be added later.