Kacha kacha

Namaste,

Gisteren zijn we neergestreken in mijn geliefde Bardia, in de oase van Sonja en Budhi. Het voelt zo goed om terug te zijn, als een vorm van thuiskomen. Ongeacht het weer, de andere gasten of mijn eigen gemoedstoestand, hier ervaar ik rust en positieve energie. Dé combinatie voor extra geluk.

Onze laatste dag in Pokhara stond in het teken van een bezoek aan de agrarische faculteit. Onze gastheer in het hotel had voor ons twee motorfietsen geregeld en deze arriveerden op tijd. Een grotere voor Clementine’s lange benen, een kleinere voor mij. De berijder mét helm, wij zonder. Nauwelijks zittend en een momentje voor een foto stoven de jongemannen al weg met een behoorlijke vaart. Niet nadenken over wat zou kunnen gebeuren maar totale overgave maakt zo’n ritje altijd weer tot een avontuur. Als we een grote bocht naar rechts nemen komt er een bus aangeraasd die mijn chauffeur in kalmte voorblijft, de bus remt af. Het lijkt meestal wel goed te komen, dat zesde zintuig waarmee men zich hier in het verkeer begeeft. De statistieken zullen aantonen dat het ongevallencijfer hier stukken hoger ligt dan bij ons, maar ik ben altijd weer onder de indruk van hoe goed men elkaar feilloos weet te ontwijken.

Op de campus wacht ons een hartelijk welkom. Onder een grote boom wachten we op Chitra, die even later met vriendin Laxmi arriveert, beiden keurig gekleed in college-uniform. Het hele terrein ademt een sfeer van rust en vrede, ruimte, veel groen en daartussen de collegezalen, bibliotheek, laboratoria, hostals voor de studenten en woningen voor docenten met hun families. Iedere betrokkene woont en werkt op de campus. De bibliotheek ziet er professioneel uit met een keur aan boeken en rustige ruimtes om te werken. Chitra en Laxmi leiden ons rond en geven antwoord op al onze vragen. Buiten ontmoeten we een groepje docenten en raken in gesprek. Een van de leiders heeft diverse studies gedaan, ook in Europa. De landbouwuniversiteit van Wageningen staat hoog aangeschreven, als een van de beste ter wereld zelfs. We spreken onze hoop uit dat de meisjes na deze vier jaren studie ook daar een tijdje te mogen rondlopen. Keep on dreaming.

Na afloop van deze rondleiding bieden we de laatste laptops en telefoons aan. Chitra verzorgt verdere verdeling, in alle vertrouwen. Vriendin Rada is erbij gekomen en samen genieten we in de buurt nog van een fastfood ‘maaltijd’ van pizza en frites. De meisjes zijn ambitieus, willen door middel van hun studie verder komen in het leven dan hun ouders en bijdragen aan hun land. Vooral armoede en de situatie van meisjes hebben hun aandacht. Rada is in armoede opgegroeid en weet hoe dit voelt. Vanuit die ervaring hoopt zij een waardevolle rol te spelen voor vele anderen die ook dromen over een beter bestaan. Laxmi wil haar overleden grootvader eren door zijn rol als natuurfotograaf over te nemen, zo leeft haar grootvader voort in haar. Bescherming van flora en fauna heeft een hoge prioriteit in Nepal , voor de hele aarde trouwens. Fotografie vormt een onmisbaar onderdeel voor publicaties en beleid. En Chitra zelf wil ook van betekenis zijn voor de connectie tussen mens en natuur, zoals ik eerder al vertelde. Onze wereld mag dan in slechte conditie verkeren, klimaat en politiek met name, mensen als deze meisjes geven hoop die we zo hard nodig hebben. Vaak niet zichtbaar voor wie het nieuws volgt, maar op de achtergrond voltrekken zich ook positieve processen. Laten we ons daar aan vastklampen.

Met een voldaan gevoel verlaten we Pokhara de volgende ochtend en zijn klaar voor een nieuw avontuur, in het laagland van Nepal, de Terai. Pokhara is voorzien van een ultramoderne nieuwe luchthaven, de formaliteiten lopen soepel. Wachtend in de vertrekhal worden we aangesproken door een Nepalese vrouw van middelbare leeftijd, mooi gekleed en met waardige uitstraling. Ze wil weten waar we vandaan komen, wat we zoal doen in Nepal en thuis. Zelf heeft ze hier een bruiloft bezocht, is op weg naar huis in Kathmandu. Ze heeft een man en een zoon, de laatste woont nog thuis tot haar vreugde. Maar ze weet ook dat hij gaat uitvliegen zodra hij een vrouw gevonden heeft en een goede plek voor zijn toekomst. Dat is de moderne tijd hier, waar men voorheen blindelings kon vertrouwen op de zorg van kinderen op je oude dag. De keerzijde van de kans op studeren en een beter leven voor de jonge generatie. Ook over haar huwelijk is zij open, zelfs over het huwelijk in het algemeen. Kacha kacha, waarbij ze een gebaar maakt van comme ci comme ça. Wij moeten er hartelijk om lachen, hebben beiden ook wel wat ervaring met ieder een tweede huwelijk. Ze gaat er nog even op door, dat er misschien te veel verwacht wordt van een huwelijk, maar de realiteit veelal bestaat uit compromissen, aanpassing en pogingen tot behoud van je eigen identiteit. Heerlijk, die eerlijkheid, wat mij betreft.

De lucht zit nog steeds dicht, maar als we op hoogte zijn verschijnt daar opeens een uitgestrekte Himalayaketen in een heldere hemel. Het landschap onder ons verandert van hoog- naar middelgebergte en tenslotte de Terai-vlakte. In de aankomstruimte van Nepalganj worden we gevolgd door een jongeman die onze bagage wil dragen. Bij gebrek aan kleingeld voor een fooi weiger ik zijn hulp en voel me onvriendelijk. Hij laat zich niet zomaar wegjagen en eenmaal buiten noemt hij de naam Sonja. Onze chauffeur! Had dat dan meteen gezegd. Zijn Engels is beperkt, ik probeer mijn excuses over te brengen. En zo glijden we geluidloos per elektrische auto naar Thakurdwara, zoals het dorp bij Bardia National Park heet.

Bij een paar kopjes thee praten we uitgebreid bij met Sonja, dan installeren we ons voor de komende acht dagen op eenvoudige schone kamer met veranda. Later komen Budhi, zoon Sandesh en gasten uit Duitsland, Italië en Nederland terug van een safari en zoals dat hier meestal gaat, raak je meteen met elkaar in gesprek. Manmohan wordt sterk gemist. Deze veelzijdige trouwe gids werd afgelopen september gedood door een neushoorn en heeft diepe sporen van verdriet nagelaten in deze gemeenschap. Ook hier gaan de levenden door met hun leven, zonder wrok naar hun dieren. Clementine vraagt of men wapens mag dragen in de jungle, in het geval het nodig is om mensen te beschermen. Dit is onbespreekbaar - én terecht -, de mens betreedt het woongebied van het dier en als het dier vervolgens niet altijd doet wat de mens wil geeft dat nog niet het recht om een wapen te gebruiken, hooguit een bamboestok ter verjaging van een tijger of neushoorn naar iets meer afstand.

Het is 15 februari, mijn verjaardag. De eerste felicitatie kwam van Mina, precies om 12 uur. Zij noemt mij haar tweede moeder en gids in haar leven. Helaas kan ze hier niet zijn vanwege haar werk als stewardess in Oman, maar zodra het kan zullen we elkaar ontmoeten. Mijn verzoek om een bijdrage voor het weeshuis heeft veel moois opgeleverd, nogmaals dank aan allen hiervoor. De komende week ga ik deze donaties verder verzilveren. De boeken zijn gearriveerd vanuit Kathmandu, schilderspullen en microscopen zijn meegenomen vanuit Nederland en de ervaring leert dat hier ter plekke zichtbaar wordt welke bijdragen we verder kunnen leveren.

Vanavond mijn feestje hier op het erf. Nu nog even slapen en in de loop van deze dag mijn gezicht laten zien bij enkele families.

Tot de volgende…

ENGLISH VERSION

Kacha kacha

Namaste,

Yesterday we settled down in my beloved Bardia, in the oasis of Sonja and Budhi. It feels so good to be back, like a form of coming home. Regardless of the weather, the other guests or my own state of mind, here I experience peace and positive energy. The combination for extra happiness.

Our last day in Pokhara was dedicated to a visit to the agricultural faculty. Our host at the hotel had arranged two motorbikes for us and they arrived on time. A larger one for Clementine's long legs, a smaller one for me. The rider with a helmet, us without. Barely sitting down and a moment for a photo, the young men already sped away at a considerable speed. Not thinking about what could happen but total surrender always makes such a ride an adventure. When we take a large bend to the right, a bus comes rushing towards me, calmly staying ahead of my driver, the bus slows down. It usually seems to work out well, that sixth sense with which people here engage in traffic. Statistics will show that the accident rate here is much higher than in our country, but I am always impressed by how well people manage to avoid each other flawlessly.

A warm welcome awaits us on campus. Under a large tree we wait for Chitra, who arrives a little later with her friend Laxmi, both neatly dressed in college uniforms. The entire area exudes an atmosphere of peace and quiet, space, lots of greenery and in between the lecture halls, library, laboratories, hostels for students and homes for teachers and their families. Everyone involved lives and works on campus. The library looks professional with a selection of books and quiet spaces to work. Chitra and Laxmi show us around and answer all our questions. Outside we meet a group of teachers and start talking. One of the leaders has done various studies, also in Europe. The agricultural university of Wageningen is highly regarded, even as one of the best in the world. We express our hope that after these four years of study, the girls will also be able to walk around there for a while. Keep on dreaming.

After this tour, we offer the last laptops and phones. Chitra takes care of the further distribution, in all confidence. Friend Rada has joined us and together we enjoy a fast food ‘meal’ of pizza and fries nearby. The girls are ambitious, want to get further in life than their parents through their studies and contribute to their country. Poverty and the situation of girls in particular have their attention. Rada grew up in poverty and knows how this feels. From that experience, she hopes to play a valuable role for many others who also dream of a better life. Laxmi wants to honour her deceased grandfather by taking over his role as a nature photographer, so her grandfather lives on in her. Protection of flora and fauna is a high priority in Nepal, for the entire world for that matter. Photography is an indispensable part of publications and policy. And Chitra herself also wants to be of significance for the connection between man and nature, as I mentioned earlier. Our world may be in bad shape, climate and politics in particular, but people like these girls give us the hope we so desperately need. Often not visible to those who follow the news, but positive processes are also taking place in the background. Let us cling to that.

With a satisfied feeling we leave Pokhara the next morning and are ready for a new adventure, in the lowlands of Nepal, the Terai. Pokhara has an ultra-modern new airport, the formalities run smoothly. Waiting in the departure hall we are approached by a middle-aged Nepalese woman, beautifully dressed and with a dignified appearance. She wants to know where we come from, what we do in Nepal and at home. She herself has attended a wedding here, is on her way home to Kathmandu. She has a husband and a son, the latter still lives at home to her delight. But she also knows that he will fly out as soon as he has found a wife and a good place for his future. That is the modern era here, where previously one could blindly trust the care of children in your old age. The other side of the chance to study and a better life for the younger generation. She is also open about her marriage, even about marriage in general. Kacha kacha, where she makes a gesture of comme ci comme ça. We have to laugh heartily about it, both have some experience with a second marriage. She continues for a moment, that perhaps too much is expected of a marriage, but the reality often consists of compromises, adjustment and a attempts to keep your own identity. Wonderful, that honesty, as far as I'm concerned.

The air is still thick, but when we reach altitude, a vast Himalayan range suddenly appears in a clear sky. The landscape below us changes from high to medium mountains and finally the Terai plain. In the arrival area of ​​Nepalganj we are followed by a young man who wants to carry our luggage. In the absence of change for a tip, I refuse his help and feel unfriendly. He does not let himself be chased away and once outside he mentions the name Sonja. Our driver! Should have said that right away. His English is limited, I try to convey my apologies. And so we glide silently in an electric car to Thakurdwara, as the village near Bardia National Park is called.

Over a few cups of tea we chat extensively with Sonja, then we settle down for the next eight days in a simple, clean room with a veranda. Later, Budhi, son Sandesh and guests from Germany, Italy and the Netherlands return from a safari and, as is usually the case here, you immediately start talking to each other. Manmohan is greatly missed. This versatile, faithful guide was killed by a rhino last September and has left deep traces of sorrow in this community. Here too, the living continue with their lives, without resentment towards their animals. Clementine asks if one is allowed to carry weapons in the jungle, in case it is necessary to protect people. This is non-negotiable - and rightly so -, the human being enters the habitat of the animal and if the animal then does not always do what the human wants, that does not give the right to use a weapon, at most a bamboo stick to chase a tiger or rhino to a little more distance.

It is February 15, my birthday. The first congratulations came from Mina, exactly at 12 o'clock. She calls me her second mother and guide in her life. Unfortunately, she cannot be here because of her work as a stewardess in Oman, but we will meet as soon as possible. My request for a contribution for the orphanage has yielded many beautiful things, thanks again to everyone for this. In the coming week I will continue to cash in these donations. The books have arrived from Kathmandu, painting supplies and microscopes have been brought from the Netherlands and experience has taught us that it is visible here on the spot which contributions we can make.

Tonight my party here on the yard. Now I just need to sleep and show my face to a few families in the course of the day.

Until next time…