Blinde massage, familiediner en hobbelwegen

Namaste,

Graag had ik jullie eerder verslag gedaan van de afgelopen dagen, maar mijn reisplatform vertoonde kuren, nog steeds trouwens, en de dagen zijn als vanzelf volgelopen met ontmoetingen en uitstapjes. Foto’s toevoegen aan mijn vorige blog was haast onmogelijk en naar een aantal functies op waarbenjij.nu ben ik nog steeds op zoek. Ook even rechtzetten: in die blog had ik de paspoorten van Clementine verwisseld. Nederlands moet Amerikaans zijn en omgekeerd.

De eerste ochtend in Kathmandu stond in het teken van de massage, waar we beiden lang naar hadden uitgekeken. Per app had ik Bhima gevraagd om Clementine en mij gelijktijdig onder handen te nemen en zo konden we om 10 uur terecht bij Seeing Hands, waar collega Lalu klaar zat voor een behandeling van twee uur aan Clementine, ik idem dito door Bhima. Of we gescheiden of samen wilden, was de vraag aan ons. Ach ja, weer een nieuwe ervaring, een tweelingmassage in dezelfde ruimte, en dat gebeurde. Heerlijk liggend op de buik en later op de rug werden al die vlieg- en wachturen eruit gemasseerd. Pijn op punten waarvan ik niet wist dat ik ze had, voor Clementine eveneens. De dames mogen dan blind zijn, voelen kunnen ze als geen ander. ‘Our hands are our eyes’, zegt Lalu, wat de organisatienaam Seeing Hands verklaart. Na wat heen- en weer gepraat zak ik langzaam weg in een diepe ontspanning en zijn de twee uur al voorbij. Even later maken we kennis met de echtgenoot van Lalu, ook blind. Zij hebben samen een zoontje van twee jaar, waarschijnlijk niet blind, evenals Bhima’s zoontje Souvenir van elf. Bhima was al uitgenodigd voor het etentje van die avond, Lalu schuift ook graag mee aan.

Al vanuit Nederland had ik mijn vrienden uit Kathmandu uitgenodigd voor een gezamenlijk etentje die avond. Niet wetend of dit zou lukken bleek dat iedereen de moeite nam om te komen. De zusjes Rama en Puja, de zusjes Sabina en Shristi, hun moeder en broertje, Lalu, Bhima en Souvenir én mijn steun en toeverlaat Dawa. De gereserveerde tafel blijkt een andere dan vorige keer, ditmaal is de ruimte omringd met glas én een magisch uitzicht over de omringende bergen. De sfeer is meteen goed, iedereen is druk in gesprek. Het lijkt één grote Nepalese familie met Dawa op kop van de tafel als een Pater Familias. De eerste laptops en iPhones worden uitgedeeld, Dawa kijkt de apparatuur na. De gerechten worden geserveerd en met smaak verorberd. Clementine proeft haar eerste sizzler, anderen nemen momo’s, kip, frietjes, biryani of alleen een heel groot ijs. Vervolgens wordt er een videogesprek gevoerd met de vaste sponsoren van vier van de meisjes. Zij hebben dit etentje aangeboden en zijn er zo toch een beetje bij. Na afloop vragen we de ober om een groepsfoto te maken. Natuurlijk, en hij neemt ons mee naar een betere plek met de juiste achtergrond van een tempel. Grote hilariteit rondom dit tafereel, iedereen heeft plezier voor tien en dat zie je terug op de foto.

Dawa heeft best wat tijd momenteel en op mijn vraag hoe wij het beste een tripje naar het hooggelegen Nagarkot kunnen maken biedt hij aan ons te begeleiden. Meteen de volgende dag al zelfs. Wij zouden een avontuur achterop een motor wel zien zitten, maar Dawa begint smalend te lachen bij dit voorstel. Dit moeten wij ons niet te simpel voorstellen, de weg naar Nagarkot zit vol bulten en gaten, is vrij lang bovendien. Enkel met een auto erbij als bezemwagen is dit een optie, dus dan maar meteen die taxi besteld. De volgende dag om 10 uur worden we bij ons hotel afgehaald.

De avond is nog jong en Clementine voelt ervoor om wat straatjes door te lopen op zoek naar cadeautjes voor haar vijf dochters en acht kleinkinderen. Ik kijk er niet van op, de aantrekkingskracht van deze kleurrijke snoepwinkel kan bijna niemand weerstaan. Eindstation is wederom café New Orleans, waar ik eindelijk getuige kan zijn van een liveoptreden van een singer-songwriter. Vele medereizigers verzamelen zich op deze plek en ik snap precies waarom.

De weg naar Nagarkot voert langs vele overheidsgebouwen, gelegen aan brede lanen, voor mij een nieuw stukje Kathmandu. Dawa gidst ons uitstekend en dat geheel vrijwillig. Al na een half uur begrijpen we dat het motoridee nogal bizar was. De helmplicht geldt alleen voor de berijder, de passagier loopt blijkbaar minder gevaar. Na enkele tussenstops op uitzichtpunten bereiken we de plek waar een trap leidt naar het punt met zicht op de Mount Everest. De lucht is niet overal helder, maar we krijgen een aantal achtduizenders in beeld. Dawa noemt een voor een de namen van alle zichtbare toppen. Als kind vond ik dit al interessant en nog steeds ken ik vele namen van Himalayareuzen. Na een lunch mét vergezicht dalen we af naar Bhaktapur en dwalen langs de vele tempels van dit historisch erfgoed. Uiteindelijk worden we weer voor de deur van ons hotel afgezet. Na een avondrondje shoppen en eten gaan we met de kippen op stok, de wekker op 5 uur voor onze vervolgreis per bus naar Pokhara. Een luxe bus deze keer.

Het verzoek om een half uur voor vertrek aanwezig te zijn is blijkbaar alleen voor buitenlanders bedoeld. Een aantal passagiers maakt gebruik van Nepali time en zo vertrekken we een uur te laat. We hobbelen langzaam voort langs vele opgebroken stukken weg ter verbetering van de route Kathmandu-Pokhara. Nepal beschikt niet over een spoor- of snelweg, alle verkeer moet hierover heen. En dat zijn honderden bussen, vrachtwagens, auto’s en zelfs langzaam verkeer. Het blijft fascinerend hoe men manoeuvreert tussen afgrond en goot aan de rand van de weg, afgezien van getoeter in alle kalmte. Wij zouden naar ons voorhoofd wijzen en elkaar voor rotte vis uitmaken bij dit gedrag. Hier niets van dit alles. Als je je hier niet aan kunt overgeven kun je beter een andere bestemming zoeken.

We zijn in Pokhara en hebben ons verblijf verlengd van drie naar vijf nachten. Deze stad, aan de rand van het Fewameer, is zeer geschikt om op adem te komen en nog wat avontuur desgewenst. We stappen over op slow travel, tijd is het nieuwe goud. Ook bosbouwstudente Chitra gaan we hier ontmoeten en mogelijk haar college bezoeken.

Op vrijdag vliegen we naar Nepalganj, de luchthaven voor Bardia. Zojuist heeft de man met de hamer zich gemeld. Ik ga mijn nieuwe bed testen en zet voor de afwisseling geen wekker. Goedenacht.

ENGLISH VERSION

Blind massage, family dinner and bumpy roads

Namaste,

I would have liked to have reported on the past few days earlier, but my travel platform was acting up, still is, and the days have naturally filled up with meetings and excursions. Adding photos to my previous blog was almost impossible and I am still looking for a number of functions on waarbenjij.nu. Also, let me correct you: in that blog I had mixed up Clementine's passports. Dutch should be American and vice versa.

The first morning in Kathmandu was all about the massage, which we had both been looking forward to for a long time. I had asked Bhima via app to treat Clementine and me at the same time and so we were able to go to Seeing Hands at 10 o'clock, where colleague Lalu was ready for a two-hour treatment for Clementine, me the same by Bhima. Whether we wanted to be separate or together, was the question for us. Oh well, another new experience, a twin massage in the same room, and that happened. Lying wonderfully on my stomach and later on my back, all those hours of flying and waiting were massaged away. Pain in places I didn’t know I had, for Clementine as well. The ladies may be blind, but they can feel like no other. ‘Our hands are our eyes’, says Lalu, which explains the name of the organisation Seeing Hands. After some back and forth chatting I slowly sink into a deep relaxation and the two hours are already over. A little later we meet Lalu’s husband, also blind. They have a two-year-old son together, probably not blind, as well as Bhima’s eleven-year-old son Souvenir. Bhima had already been invited to dinner that evening, Lalu is also happy to join us.

I had already invited my friends from Kathmandu from the Netherlands for a joint dinner that evening. Not knowing whether this would work out, it turned out that everyone took the trouble to come. Sisters Rama and Puja, sisters Sabina and Shristi, their mother and brother, Lalu, Bhima and Souvenir and my support and confidant Dawa. The reserved table turns out to be different from the last time, this time the space is surrounded by glass and has a magical view of the surrounding mountains. The atmosphere is immediately good, everyone is busy talking. It seems like one big Nepalese family with Dawa at the head of the table like a Pater Familias. The first laptops and iPhones are handed out, Dawa checks the equipment. The dishes are served and devoured with gusto. Clementine tastes her first sizzler, others take momos, chicken, fries, biryani or just a very large ice cream. Then a video call is made with the regular sponsors of four of the girls. They have offered this dinner and are therefore there a little bit. Afterwards we ask the waiter to take a group photo. Of course, and he takes us to a better place with the right background of a temple. Great hilarity around this scene, everyone is having fun and you can see that in the photo.

Dawa has quite a bit of time at the moment and when I ask how we can best make a trip to the high-altitude Nagarkot he offers to accompany us. The very next day even. We would like an adventure on the back of a motorbike, but Dawa starts laughing scornfully at this proposal. We should not imagine this too simple, the road to Nagarkot is full of bumps and holes, and is also quite long. This is only an option with a car as a broom wagon, so we immediately ordered a taxi. The next day at 10 o'clock we are picked up at our hotel. The evening is still young and Clementine feels like walking through some streets in search of presents for her five daughters and eight grandchildren. I am not surprised, the attraction of this colorful candy store can hardly be resisted by anyone. The final destination is once again Café New Orleans, where I can finally witness a live performance by a singer-songwriter. Many fellow travellers gather at this location and I understand exactly why.

The road to Nagarkot leads past many government buildings, situated on wide avenues, a new part of Kathmandu for me. Dawa guides us excellently and completely voluntarily. After half an hour we understand that the idea of ​​a motorbike was rather bizarre. Helmets are only mandatory for the driver, the passenger is apparently less at risk. After a few stops at viewpoints we reach the place where a staircase leads to the point with a view of Mount Everest. The sky is not clear everywhere, but we get a view of a number of eight-thousanders. Dawa names the names of all the visible peaks one by one. As a child I already found this interesting and I still know many names of Himalayan giants. After a lunch with a view we descend to Bhaktapur and wander past the many temples of this historical heritage. Finally we are dropped off at the door of our hotel again. After an evening of shopping and eating, we go to bed with the chickens, the alarm clock set at 5 o'clock for our onward journey by bus to Pokhara. A luxury bus this time.

The request to be present half an hour before departure is apparently only intended for foreigners. A number of passengers use Nepali time and so we leave an hour late. And so we slowly hobble along many broken up sections of road to improve the route Kathmandu-Pokhara. Nepal does not have a railway or highway, all traffic has to go over it. And that means hundreds of buses, trucks, cars and even slow traffic. It remains fascinating how people maneuver between abyss and gutter at the edge of the road, apart from honking in all calmness. We would point to our foreheads and call each other rotten fish for this behavior. None of that here. If you cannot surrender to this, you better look for another destination.

We are in Pokhara and have extended our stay from three to five nights. This city, on the edge of Lake Fewa, is very suitable to catch your breath and have some adventure if desired. We switch to slow travel, time is the new gold. We will also meet forestry student Chitra here and possibly visit her college.

On Friday we fly to Nepalganj, the airport for Bardia. The man with the hammer has just reported. I am going to test my new bed and for a change I will not set an alarm. Good night.