Reisactiviteiten

Reisactiviteiten

Ja, beste lezers, bij deze titel denk je waarschijnlijk niet aan datgene wat ik wil vertellen. Activiteiten op reis als de leuke dingen die je onderneemt op vakantie, vreugde en plezier bezorgend.

Op deze reis van Clementine en mij is de eerste volle dag goed verlopen, echt goed mag ik wel zeggen, maar wat moet je door vele molens heen. Het meeste is mij wel bekend, maar vergeet ik vaak gemakkelijk als ik weer thuis ben. De geboekte reis waarbij jevele factoren hebt afgewogen om zo comfortabel mogelijk op je bestemming te geraken. En eerlijk is eerlijk, dat is ook gelukt, nu wij na elf uur zitten en nog wat extra uren in-de-rij-staan hebben overleefd. Maar wat is het ook afzien.

Toen Clementine afgelopen maandag bij ons arriveerde bleek dat zij al een zware vuurproef had doorstaan. Reizend vanuit haar woonplaats in Noord-Louisiana, vanuit Monroe en Dallas naar London Heathrow, werd zij in London geconfronteerd met een verloren paspoort. Zij heeft er weliswaar twee, een Nederlands en Amerikaans, maar door het verlies van haar Nederlandse paspoort zou zij niet zomaar weer de Verenigde Staten kunnen binnenkomen na afloop van deze reis Onwenselijk dus. Met vele uren vertraging – inclusief latere vervolgvlucht en tijdig opgevangen bagage - werd haar paspoort gevonden in het vliegtuig vanuit Dallas en was dit probleem godzijdank opgelost. In de krappe volgende dagen lukte het om haar zus en drie broers te ontmoeten met als bonus het weerzien met een jeugdvriendin, na vijftig jaar.

En zo hadden wij nog anderhalve dag om samen de laatste voorbereidingen te treffen en de bagage goed te verdelen. Wat bleek? Mijn gewoonte om alle laptops en telefoons in de ruimbagage te verpakken bleek een misvatting. Nooit over nagedacht of op gewezen dat dit streng verboden is vanwege het gevaar van de lithiumbatterijen. En zo komen we tot de oplossing om beiden twee laptops en iPhones in de grote handbagage te vervoeren. Mocht er bij de controle iets mis gaan dan bedenken we een plan B. Alles liep dus op rolletjes.

Anton bracht ons naar vliegveld Zaventem en vertrok na een gezamenlijke kop koffie. De crew van Qatar Airways zorgde goed voor ons, maar zeven plus vier uur zitten is natuurlijk funest voor oudere botten en gewrichten. Om op de luchthaven van Doha ruim vier uur stuk te slaan vallen we aan op een goudkleurige Stella Artois, verrassend in dit streng islamitisch land waar voor buitenlanders blijkbaar een uitzondering wordt gemaakt. Bij Qatar kan ik de gedachte aan het WK voetbal niet onderdrukken. De 6000 Nepalese slaven, omgekomen bij de bouw van voetbalstadions. Voor een schamel inkomen hebben zij zich letterlijk kapotgewerkt, zeven dagen per week twaalf uur per dag in de bloedhete zon. En toch is een WK voetbal opnieuw toegewezen aan een oliestaat, Saoedi-Arabië. Er is niets geleerd van deze schending van mensenrechten.

Ook de vlucht naar Kathmandu zit bomvol. Dit hele gezelschap moet bij aankomst van de ene rij naar de andere verschuiven. Eerst voor een visum, vervolgens voor betaling visum, dan paspoortcontrole, extracontrole handbagage en tot slot de grote bagage, die al van de band is gehaald en ergens geparkeerd blijkt te staan. Een chaos waardoor je meteen geconfronteerd wordt met het Nepalese ‘systeem’. Het enige antwoord hierop is geduld en loslaten, maar dat duurt altijd even. Dit hele circus neemt twee uur in beslag. Eenmaal buiten ritselen we snel een taxi en begeven ons in de verkeersjungle van Kathmandu. Ik vermoed dat Clementine snel overprikkeld raakt door alle indrukken, al heeft zij na twee bezoeken aan haar dochter in het Afrikaanse Rwanda al wat ervaring met een ontwikkelingsland.

De vriendelijke bevolking werkt opnieuw ontwapenend. Onze kamers in hotel Avataar zijn goed, voor Nepalese begrippen. Waar je normaliter een douchekop vindt ergens tussen toilet en wastafel is deze hier keurig verstopt achter een douchegordijn. Nu maar hopen dat er warm water uit komt. Na een snelle opfrisbeurt zoeken we een mooi plekje in café New Orleans, een van mijn favorieten en extra leuk vanwege de gelijknamige stad in Louisiana, de staat waar Clementine al ruim vijftig jaar woont. Daar dronken we samen enkele keren een Hurricane, dé cocktail van New Orleans. En zelfs deze cocktail heeft haar weg naar Kathmandu gevonden. Een beter begin kun je nauwelijks wensen. Onder de stralende zon toosten we met een Hurricane en bestellen een lichte lunch. Welkom in Nepal.

De winkeltjes vol prachtige kleuren lonken meteen, maar we weerstaan elke aankoop. Eerst een massage. Maar Seeing Hands blijkt verlaten. Alle deuren staan open, geen mens te bekennen. We proberen het een andere keer en vervolgen onze weg naar de boekhandel op Kanti Path. ‘Zin in een nieuwe ervaring?’ vraag ik aan Clementine, en samen klimmen we in een fietsriksja, bestuurd door een oudere man. Met het grootste gemak trapt hij ons voort en draait zelfs een rondje tussen de kakofonie van auto’s en brommers. De man is duidelijk blij met zijn dagopbrengst. Extra blij word ik van de aanwezigheid van Raman in de boekhandel. Deze behulpzame intellectueel straalt als we binnenkomen en herkent mij meteen. Behalve goede adviezen over de aankoop van nieuwe boeken voor de bibliotheek van Bardia en een extra serie voor het weeshuis worden we ontvangen met een vers kopje thee. Clementine heeft een bedrag ontvangen van een bibliothecaresse en verzilvert dit door een eigen keuze aan boeken. We kiezen voor een collectie Nepalese en Engelstalige boeken voor diverse leeftijden. Raman zorgt na afloop van bundeling tot een verzendklaar pakket om naar Sonja in Bardia te versturen, zodat dit bij onze aankomst aldaar voor ons klaarstaat.

We tarten nog even de Nepalese cultuur met cappuccino in café Pumpernickel en sluiten af met frieten in de Vlaamse frituur, al snel een aanslag op onze darmen. Het sluitstuk van deze dag vormt een rum-cola op het dakterras van ons hotel, met uitzicht over een verlicht Kathmandu, bergen op de achtergrond en een open hemel met maan en sterren. Er valt veel te verwerken tijdens de uitgestelde nachtrust.

ENLISH VERSION

Travel activities

Yes, dear readers, this title probably doesn't make you think of what I want to tell you. Travel activities as the fun things you do on holiday, bringing joy and pleasure.

On this trip of Clementine and me, the first full day went well, really well I may say, but what a lot of mills you have to go through. Most of it is familiar to me, but I often forget easily when I get back home. The booked trip where you weighed up many factors to get to your destination as comfortably as possible. And to be honest, that worked out, now that we have survived sitting for eleven hours and a few extra hours in line. But what a struggle it is.

When Clementine arrived at our place last Monday, it turned out that she had already passed a tough test. Travelling from her home in North Louisiana, from Monroe and Dallas to London Heathrow, she was confronted with a lost passport in London. She does have two, a Dutch and an American one, but due to the loss of her Dutch passport she would not be able to simply re-enter the United States after this trip. Undesirable. After many hours of delay – including a later connecting flight and timely baggage collection – her passport was found on the plane from Dallas and thankfully this problem was solved. In the few days that followed she managed to meet her sister and three brothers with the bonus of seeing a childhood friend again after fifty years.

And so we still had a day and a half to make the final preparations together and to distribute the luggage properly. What turned out? My habit of packing all laptops and telephones in the hold luggage turned out to be a misconception. Never thought about it or pointed out that this is strictly forbidden because of the danger of lithium batteries. And so we came up with the solution to both transport two laptops and iPhones in the large hand luggage. If something goes wrong at the checkpoint, we come up with a plan B. So everything went smoothly.

Anton took us to Zaventem airport and left after a cup of coffee together. The Qatar Airways crew took good care of us, but sitting for seven plus four hours is of course disastrous for older bones and joints. To waste more than four hours at Doha airport, we fall on a gold-coloured Stella Artois, surprising in this strict Islamic country where an exception is apparently made for foreigners. When I think of Qatar, I can’t help but think of the World Cup. The 6,000 Nepalese slaves who died building football stadiums. For a meagre income, they literally worked themselves to death, seven days a week, twelve hours a day in the scorching sun. And yet a World Cup has been awarded again to an oil state, Saudi Arabia. Nothing has been learned from this violation of human rights.

The flight to Kathmandu is also packed. This entire group has to move from one row to the other upon arrival. First for a visa, then for payment of the visa, then passport control, extra checks on hand luggage and finally the large luggage, which has already been taken off the conveyor belt and appears to be parked somewhere. A chaos that immediately confronts you with the Nepalese ‘system’. The only answer to this is patience and letting go, but that always takes a while. This whole circus takes two hours. Once outside, we quickly get a taxi and enter the traffic jungle of Kathmandu. I suspect that Clementine quickly becomes overstimulated by all the impressions, although she has some experience with a developing country after two visits to her daughter in the African Rwanda.

The friendly population is again disarming. Our rooms in the Avataar hotel are good, by Nepalese standards. Where you normally find a shower head somewhere between the toilet and the sink, here it is neatly hidden behind a shower curtain. Now let's hope that hot water comes out of it. After a quick freshening up, we look for a nice spot in café New Orleans, one of my favorites and extra nice because of the city of the same name in Louisiana, the state where Clementine has lived for more than fifty years. There we drank a Hurricane together a few times, the cocktail of New Orleans. And even this cocktail has found its way to Kathmandu. You could hardly wish for a better start. Under the radiant sun we toast with a Hurricane and order a light lunch. Welcome to Nepal.

The shops full of beautiful colours immediately beckon, but we resist any purchase. First a massage. But Seeing Hands turns out to be deserted. All the doors are open, no one inside. We try again another time and continue our way to the bookshop on Kanti Path. ‘Fancy a new experience?’ I ask Clementine, and together we climb into a bicycle rickshaw, driven by an older man. With the greatest of ease he pedals us forward and even turns a circle between the cacophony of cars and mopeds. The man is clearly happy with his day's earnings. I am extra happy with the presence of Raman in the bookstore. This helpful intellectual beams as we enter and recognizes me immediately. In addition to good advice about purchasing new books for the Bardia library and an extra series for the orphanage, we are welcomed with a fresh cup of tea. Clementine has received an amount from a librarian and cashes this in by choosing her own books. We choose a collection of Nepalese and English books for various ages. After bundling, Raman ensures that it is ready to be sent to Sonja in Bardia, so that it is ready for us when we arrive there.

We challenge the Nepalese culture with a cappuccino in café Pumpernickel and finish with fries in the Flemish chip shop, which quickly becomes an attack on our intestines. The day ends with a rum and coke on the roof terrace of our hotel, with a view of an illuminated Kathmandu, mountains in the background and an open sky with moon and stars. There is a lot to process during the delayed night's sleep.