En toen ging het licht uit.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
27 Januari 2020 | Nepal, Kathmandu
Lieve lezers,
Dit verhaal is allesbehalve vrolijk, maar ik probeer er nog iets van te maken. De kogel is door de kerk: ik ga terug naar huis. Mijn verwondingen zijn zwaarder dan ik aanvankelijk vermoedde, waardoor ik de helletocht naar Bardia voorlopig niet kan maken. Gewikt en gewogen heb ik, zo snel geef ik niet op. Maar deze keer wint wijsheid en wil ik geen onomkeerbare risico’s nemen. Dus zo gauw mogelijk terug naar Nederland voor een goede medische check, vooral van mijn hoofd. De bloeduitstoringen in mijn gezicht zullen wel een keer bijtrekken, nu hebben ze alle kleuren van de regenboog. Jammer dat Carnaval nog even duurt, al houd ik dat altijd graag op afstand. Maar de hoofdpijnen baren me meer zorgen, daar wil ik toch meer van weten en geen domme risico’s mee nemen. Gisterochtend bij het wakker worden wist ik het zeker, toen ging bij mij het licht uit en heb meteen een terugvlucht geboekt voor de nacht van dinsdag op woensdag, via Qatar.
Gezichtsverlies speelt geen rol meer, dat heb ik letterlijk toch al opgelopen. Bovendien kan ik nu nergens van genieten, dus doodzonde om hier mijn tijd te verdoen met me ellendig voelen. Dan is toch echt Oost West Thuis Best. Misschien hadden mijn ouders een klein beetje gelijk (‘kinger, wat zeukt d’r zoë wiet?), maar dat geldt alleen als iets dergelijks gebeurt. En het gebeurde gewoon in Nederland notabene. Maar nu zit ik nog ver van huis in Nepal en goddank wel in Kathmandu, waardoor ik snel een vliegtuig kan nemen.
Vanochtend had ik ineens het idee voor een lichaamsmassage. Een beetje verwennerij heb ik wel verdiend. ‘Seeing hands’ hier vlakbij, de massage door blinden waar ik twee keer eerder was, leek met helemaal de juiste plek daarvoor. Hoe erg ook voor hen, eindelijk mensen die niet schrikken van mijn gehavende gezicht, dacht ik. En het relativeert weer even, want mijn wonden genezen waarschijnlijk, hun handicap is permanent. En Bima is er, het tengere vrouwtje dat mij eerder onder handen nam. Ze herkent me nog aan mijn stem en van naam. ‘Maria from Holland’. Ik dommel langzaam weg onder haar stevige handen en ineens zijn daar tranen die ik niet meer kan binnenhouden. Wat voel ik me kwetsbaar nu, ondanks het besef van Bima’s situatie, die als blinde vrouw in Nepal alleen een zoon opvoedt.
Bekenden hier betreuren mijn voortijdige vertrek net als ik, zijn ontzettend lief voor me. Sonja belt regelmatig en regelt dat de boeken naar Bardia gaan. Mina neemt een aantal spullen mee, waaronder de resterende laptops en mobieltjes. Schoolhoofd Bikram heeft de printer besteld en ontvangt van mij een bankoverschrijving. Vanmiddag was Ashish hier, keurig in studentenuniform en heeft een laptop gekozen voor zijn studie (foto volgt, Jacqueline). Blij dat de spullen goed terecht komen. We hebben heel wat uurtjes gepraat, hij heeft veel over zijn leven verteld waarvoor we eerder nooit echt kans zagen. Daarna kwam Mina terug, die voor deze nacht een kamer in mijn hotel mag gebruiken. We hebben samen kip tandoori met frieten gegeten, even met haar zussen gebeld. Zowel Mina als Ashish vinden het leven in de grote stad zwaar, verlangen vaak terug naar het ruime rustige Bardia. Maar ze zijn ook ambitieus, dus is dit de enige weg.
Blij dat ik van de meeste bagage verlost ben kan ik morgen nog even een paar inkopen doen en ‘s avonds naar de luchthaven. Als het dan toch moet liefst zo snel mogelijk. Er bestaat een reële kans dat mijn reisverzekering nog kosten dekt. De ambulancemedewerkers in Utrecht maakten me daarop al attent, dat ik daarvoor zeker in aanmerking zou komen. Maar toen dacht ik nog het hele programma te gaan afwerken.
En na zoveel onheil nog een keer ‘go with the flow’? We zullen zien, voorlopig lekker veilig thuis waar mij goede zorgen zijn beloofd door broeder Anton.
Er volgt zeker nog een blog om iedereen te informeren over de afloop. Vanuit Nepal deze keer nog een keer NAMASTE.
Dit verhaal is allesbehalve vrolijk, maar ik probeer er nog iets van te maken. De kogel is door de kerk: ik ga terug naar huis. Mijn verwondingen zijn zwaarder dan ik aanvankelijk vermoedde, waardoor ik de helletocht naar Bardia voorlopig niet kan maken. Gewikt en gewogen heb ik, zo snel geef ik niet op. Maar deze keer wint wijsheid en wil ik geen onomkeerbare risico’s nemen. Dus zo gauw mogelijk terug naar Nederland voor een goede medische check, vooral van mijn hoofd. De bloeduitstoringen in mijn gezicht zullen wel een keer bijtrekken, nu hebben ze alle kleuren van de regenboog. Jammer dat Carnaval nog even duurt, al houd ik dat altijd graag op afstand. Maar de hoofdpijnen baren me meer zorgen, daar wil ik toch meer van weten en geen domme risico’s mee nemen. Gisterochtend bij het wakker worden wist ik het zeker, toen ging bij mij het licht uit en heb meteen een terugvlucht geboekt voor de nacht van dinsdag op woensdag, via Qatar.
Gezichtsverlies speelt geen rol meer, dat heb ik letterlijk toch al opgelopen. Bovendien kan ik nu nergens van genieten, dus doodzonde om hier mijn tijd te verdoen met me ellendig voelen. Dan is toch echt Oost West Thuis Best. Misschien hadden mijn ouders een klein beetje gelijk (‘kinger, wat zeukt d’r zoë wiet?), maar dat geldt alleen als iets dergelijks gebeurt. En het gebeurde gewoon in Nederland notabene. Maar nu zit ik nog ver van huis in Nepal en goddank wel in Kathmandu, waardoor ik snel een vliegtuig kan nemen.
Vanochtend had ik ineens het idee voor een lichaamsmassage. Een beetje verwennerij heb ik wel verdiend. ‘Seeing hands’ hier vlakbij, de massage door blinden waar ik twee keer eerder was, leek met helemaal de juiste plek daarvoor. Hoe erg ook voor hen, eindelijk mensen die niet schrikken van mijn gehavende gezicht, dacht ik. En het relativeert weer even, want mijn wonden genezen waarschijnlijk, hun handicap is permanent. En Bima is er, het tengere vrouwtje dat mij eerder onder handen nam. Ze herkent me nog aan mijn stem en van naam. ‘Maria from Holland’. Ik dommel langzaam weg onder haar stevige handen en ineens zijn daar tranen die ik niet meer kan binnenhouden. Wat voel ik me kwetsbaar nu, ondanks het besef van Bima’s situatie, die als blinde vrouw in Nepal alleen een zoon opvoedt.
Bekenden hier betreuren mijn voortijdige vertrek net als ik, zijn ontzettend lief voor me. Sonja belt regelmatig en regelt dat de boeken naar Bardia gaan. Mina neemt een aantal spullen mee, waaronder de resterende laptops en mobieltjes. Schoolhoofd Bikram heeft de printer besteld en ontvangt van mij een bankoverschrijving. Vanmiddag was Ashish hier, keurig in studentenuniform en heeft een laptop gekozen voor zijn studie (foto volgt, Jacqueline). Blij dat de spullen goed terecht komen. We hebben heel wat uurtjes gepraat, hij heeft veel over zijn leven verteld waarvoor we eerder nooit echt kans zagen. Daarna kwam Mina terug, die voor deze nacht een kamer in mijn hotel mag gebruiken. We hebben samen kip tandoori met frieten gegeten, even met haar zussen gebeld. Zowel Mina als Ashish vinden het leven in de grote stad zwaar, verlangen vaak terug naar het ruime rustige Bardia. Maar ze zijn ook ambitieus, dus is dit de enige weg.
Blij dat ik van de meeste bagage verlost ben kan ik morgen nog even een paar inkopen doen en ‘s avonds naar de luchthaven. Als het dan toch moet liefst zo snel mogelijk. Er bestaat een reële kans dat mijn reisverzekering nog kosten dekt. De ambulancemedewerkers in Utrecht maakten me daarop al attent, dat ik daarvoor zeker in aanmerking zou komen. Maar toen dacht ik nog het hele programma te gaan afwerken.
En na zoveel onheil nog een keer ‘go with the flow’? We zullen zien, voorlopig lekker veilig thuis waar mij goede zorgen zijn beloofd door broeder Anton.
Er volgt zeker nog een blog om iedereen te informeren over de afloop. Vanuit Nepal deze keer nog een keer NAMASTE.
-
27 Januari 2020 - 16:27
Inez:
hou je taai, Mieke! veel liefs van Inez -
27 Januari 2020 - 16:51
Gertie:
Mieke, absoluut niet leuk, maar wel verstandig. Bardia komt wel weer op je pad. Reisverzekering aanspreken, zeer goed plan. En thuis......heerlijk laten verwennen door je mannetje. Liefs uit Maastricht en goede en veilige terugreis. Gr. Gertie -
27 Januari 2020 - 17:18
Gaby Visser:
Hallo Mieke,
Wat een vreselijke pech zeg.
Ondanks het feit dat het vreselijk jammer is kun je niet riskeren om daar ziek te worden.
Verstandig om naar huis te gaan en veel beter voor je gemoedsrust.
Er komt vast een betere gelegenheid.
Veel sterkte, beterschap en een dikke knuffel voor jou -
27 Januari 2020 - 17:49
Noraly:
Echt heel naar om te horen! Veel sterkte, ik hoop dat het niet ernstig blijkt te zijn. En geen zorgen over of je er wel van mag balen, dat recht heb je met al die pech allang verdiend. Laat je lekker in de watten leggen! Liefs -
27 Januari 2020 - 18:16
Gemma:
Life is what happens to yoy while you are busy making other plans. Lieve groet, Gemma
P.s. amstelveen / schiphol, dicht bijelkaar. -
27 Januari 2020 - 18:21
Marlene :
Hoi Mieke ,
Dat is natuurlijk niet leuk om je avontuur aftebreken . Maar gezondheid gaat voor , toch . Je kennende is dat 'n wel overwogen besluit .
Goeie reis terug .. en hoop dat alles weer snel goed komt -
27 Januari 2020 - 20:37
Monny:
Wel heel verdrietig voor je, maar waarschijnlijk een goed besluit. Een goede terugreis -
27 Januari 2020 - 21:01
Marian Janssen:
Wat vervelend voor je, maar ik denk dat je de juiste beslissing hebt genomen.
Goede reis terug en laat je maar lekker door Anton verwennen.
Lieve Groetjes, Marian -
27 Januari 2020 - 21:17
Marion:
Absoluut niet leuk maar als je het zo voelt is het de juiste keuze.
Gezondheid gaat voor, bij thuiskomst alles goed laten onderzoeken.
Verdrietig is het zeker je stelt het je zo anders voor.
Goede reis terug naar je thuis en je mannetje.
Liefs, Marion
-
27 Januari 2020 - 21:49
Edwin Van Casteren:
Nou, wat een verhaal hoor Mieke, maar wel een verstandig besluit. Goede reis terug en beterschap!!
Groetjes, Edwin -
27 Januari 2020 - 22:42
Chantal:
Tjonge jonge wat jammer. Maar als dit je gevoel is, dan moet je wel ernaar luisteren.
Moedige en goede keuze, de taal van je lichaam volgen. Sterkte voor de reis terug. De jetlag zal ook parten spelen. Een veilige en gezonde thuiskomst. Hoop dat je met rusten en de goede zorgen van Anton weer snel opknapt.
Je hebt in ieder geval veel mensen gelukkig gemaakt in Nepal en verder geholpen! Liefs Chantal -
27 Januari 2020 - 23:08
Corry:
Hallo Mieke.
Ook wij sluiten ons aan bij alle lieve en goede woorden die al geschreven zijn.
Heel veel sterkte en een goede reis naar huis.
Lieve groeten CorenHar XX -
27 Januari 2020 - 23:30
Patricia:
Hallo Mieke, Ongelooflijk jammer, maar je gezondheid gaat voor. Goede reis terug en hou je taai. Groetjes, Patricia -
28 Januari 2020 - 00:15
Marianne I.:
Zo jammer Mieke dat je de reis moet afbreken, maar je voelt het zelf het beste.
Hier krijg je de benodigde medische zorg en ben je er waarschijnlijk weer snel bovenop.
Wens je veel sterkte en een goede reis terug naar Nederland.
Veel liefs, Marianne -
28 Januari 2020 - 07:11
Jeannine Van Aalst:
Lieve Mieke
Wat een pech maar heel verstandig om terug te komen.
Heel veel sterkte gewenst en liefs van ons.
Groetjes Harry en Jeannine. -
28 Januari 2020 - 07:14
Gwinny :
Dat is echt balen. Maar je gezondheid gaat natuurlijk voor hè. Gelukkig heb je nog veel kunnen regelen in Nepal. En kan je aan je terugreis beginnen. Veilige vlucht en laat je bij terugkomst maar goed verwennen. Liefs Gwinny x -
28 Januari 2020 - 07:24
Jacqueline De Bruijn:
Lieve Mieke,
wat super jammer maar ook een heel verstandig besluit.
Ik ga heel hard duimen dat je terugreis veilig verloopt en je geen ernstige gevolgen overhoudt.
Liefs Jacqueline -
28 Januari 2020 - 07:49
Anja:
Moedig en verstandig besluit Mieke. Goede thuisreis en beterschap -
28 Januari 2020 - 08:50
Margriet Drissen:
Heel erg balen, maar zo heb je er ook niks aan. Hopelijk knap je vlug op en kun je dan snel weer een keer die kant op. Goede reis en beterschap -
28 Januari 2020 - 09:06
Tabitha:
Kom veilig thuis Mieke. Hopelijk komt er gauw een nieuwe kans op je pad.
Nu eerst maar genezen en bijkomen van deze nare ervaring. Heel veel liefs en tot binnenkort -
29 Januari 2020 - 23:10
Thea:
O jee... Mieke, wat een tegenvaller. Heb net je verslagen achter elkaar gelezen. Was er nog niet eerder aan toe gekomen, ben zelf nog aan het acclimatiseren. Hoop dat je verwondingen mee vallen en je er geen blijvend letsel aan overhoudt. Hou je haaks, ik probeer het verder te volgen -
30 Januari 2020 - 02:51
Clementien:
Hoi Mieke,
Net pas je bericht gelezen nadat ik je mail kreeg. Eerder had ik moeilijkheden om het te loaden. Wat heel erg jammer voor je maar je hebt naar je lichaam geluisterd. Veel beterschap en liefs.
-
31 Januari 2020 - 14:55
Harry En Karien:
Hoi Mieke,
Misschien ben je inmiddels weer in Munstergeleen.
Dit is natuurlijk niet volgens plan maar het is wel heel verstandig .
Wachten op de volgende mogelijkheid en intussen goed voor jezelf ( laten) zorgen.
Alle goeds,
Harry en Karien
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
