Afscheid.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
22 November 2018 | Nepal, Bardiya
Dierbare lezers,
Inmiddels ben ik terug in Kathmandu, sinds vorige nacht. En voor het eerst heb ik het vliegtuig genomen, vanuit Nepalganj naar hier. De zware busreis is een behoorlijke aanslag op mijn energie en toen kwam daar ineens een mooi aanbod van Sonja tijdens mijn afscheid bij haar. Zij bekende dat ze tegenwoordig een binnenlandse vlucht neemt vanuit Kathmandu, na haar bezoek aan Nederland en deze bekentenis kwam als geroepen. “Ik trakteer mezelf deze keer”, was mijn conclusie. Ik heb geen dure trekking gedaan of andere kostbare activiteiten, reis en verblijf low-budget om deze vijf weken goed rond te komen. Dinsdagmiddag half zes vanuit Nepalganj vertrekt mijn vliegtuig.
Als ik maandagochtend onderweg ben naar school kom ik Mina tegen. Geen school vandaag vanwege een dodelijk ongeluk van een meisje van twaalf uit deze regio. Ze is door een bus aangereden tijdens het oversteken. Een dag van rouw. Mina wilde graag mijn laatste dag samen doorbrengen, ervaart mij als haar tweede moeder, dus deze dag gebruik ik om samen met haar per touctouc her en der afscheid te nemen. Bij Pramesh, Sonja, Mr.B. en bij haar familie. Later voegen Utsabi en Chitra zich bij ons. Voor het avondeten ben ik uitgenodigd bij Bikram, Alka en hun drie dochters en krijg voor die gelegenheid een kurta (tuniekjurk) aangeboden om te dragen. Later volgen sieraden. Ik kwam als een Westerse vrouw en vertrek als een Nepalese. Het voelt een beetje ongemakkelijk, deze kledij. Ik verdraag weinig sieraden en voel me als een Kerstboom, maar alles voor het goede doel.
Ik ben bekend met hun manier van afscheid nemen op school en weet dat mijn hele gezicht rood bepoederd gaat worden. Heb daarvoor zelfs speciale wasdoekjes meegenomen, want het poeder kruipt diep in de poriën. Dinsdagochtend is Mina weer vroeg bij me, ze heeft mijn oude mobieltje in gebruik en neemt mijn föhn mee. Als we bij de naburige lodge van Mr. B. afscheid nemen hoor ik dat deze dag weinig bussen rijden vanwege wegblokkades als protest tegen … ik kom er niet echt achter. Voor mij reden om ander vervoer naar de luchthaven te zoeken. Mr. B. helpt me daarbij en bestelt een jeep, die een binnendoor-route neemt. Extra kosten, niets aan te doen, maar gelukkig ben ik tijdig op de hoogte. Een vliegtuig wacht niet, heb ik eerder mogen ervaren.
Op school volgt het bekende ritueel. Ik vraag om kleine tikka’s te geven vanwege mijn spoedige vertrek, maar dit is tegen dovemans oren. Briefjes, een pashmina, het bekende tijgershirt en het ingelijste vrijwilligers-certificaat. Ik benadruk opnieuw mijn hoop dat vanaf nu alle leerlingen computerlessen krijgen. Tijd om te gaan.
Mina en Utsabi begeleiden mij, dragen mijn bagage. Bij de lodge van Mr. B. wacht ik een uur op de jeep en voel langzaam de stress terugkeren, Chronos klopt weer aan. Het laatste afscheid van de meisjes en dan stap ik achter in de jeep, die mij via een sluiproute naar de luchthaven rijdt. Gelukkig is de chauffeur geen prater en kan ik de route in stilte afleggen, een eerste verwerking van alle indrukken. Ruim op tijd bereiken we het vliegveld, waar ik wacht op het moment van inchecken. Ik spreek een Italiaanse, die twee maanden als vrijwilliger in een kindertehuis heeft doorgebracht.
Mijn vlucht heeft vertraging, anderhalf uur wordt gezegd. Het worden uiteindelijk vier uur, dus ik breng zeven uren door op de houten banken van de primitieve luchthaven. Alles beter dan de bus op dit moment. Net voor middernacht bereik ik Kathmandu, de stad is in diepe rust. De nachtportier in mijn hotel Buddha Garden helpt me naar mijn kamer en weer was het een enerverende dag, die anders liep dan gepland.
Deze dagen doe ik nog enkele inkopen, veel regelwerk voor o.a. mijn vervolgvlucht. Het is al gelukt om een doos met literatuur per cargo naar Bardia te sturen, op naam van Mina. Vanmiddag heb ik een afspraak met Bishesh, een jonge man werkzaam voor de overheid, afdeling onderwijs. Ik ontmoette hem kort in Bardia, hij kent BBAS Memorial School. Een beetje lobby kan geen kwaad. Morgenochtend door naar Delhi, mijn visum voor Nepal loopt ten einde. Daar zal ik nog wat ronddwalen, beetje research doen voor mijn roman in wording.
Op woensdag vlieg ik naar huis. Anton haalt mij af in Düsseldorf, naar verwachting vergezeld van het traditionele broodje kaas. En ook dat is weer fijn. Ik hoop dat deze verrijkende weken nog lang doorwerken in mijn gemoed, maar de ervaring leert dat de molen in Nederland mij doorgaans snel in de oude stand dwingt. Dat is het leven, go with the flow, met iets meer controle.
Vanuit Nepal neem ik alvast afscheid, ook van jullie als lezers. Je hoort nog van mij vanuit India.
Lieve groet
Mieke
Inmiddels ben ik terug in Kathmandu, sinds vorige nacht. En voor het eerst heb ik het vliegtuig genomen, vanuit Nepalganj naar hier. De zware busreis is een behoorlijke aanslag op mijn energie en toen kwam daar ineens een mooi aanbod van Sonja tijdens mijn afscheid bij haar. Zij bekende dat ze tegenwoordig een binnenlandse vlucht neemt vanuit Kathmandu, na haar bezoek aan Nederland en deze bekentenis kwam als geroepen. “Ik trakteer mezelf deze keer”, was mijn conclusie. Ik heb geen dure trekking gedaan of andere kostbare activiteiten, reis en verblijf low-budget om deze vijf weken goed rond te komen. Dinsdagmiddag half zes vanuit Nepalganj vertrekt mijn vliegtuig.
Als ik maandagochtend onderweg ben naar school kom ik Mina tegen. Geen school vandaag vanwege een dodelijk ongeluk van een meisje van twaalf uit deze regio. Ze is door een bus aangereden tijdens het oversteken. Een dag van rouw. Mina wilde graag mijn laatste dag samen doorbrengen, ervaart mij als haar tweede moeder, dus deze dag gebruik ik om samen met haar per touctouc her en der afscheid te nemen. Bij Pramesh, Sonja, Mr.B. en bij haar familie. Later voegen Utsabi en Chitra zich bij ons. Voor het avondeten ben ik uitgenodigd bij Bikram, Alka en hun drie dochters en krijg voor die gelegenheid een kurta (tuniekjurk) aangeboden om te dragen. Later volgen sieraden. Ik kwam als een Westerse vrouw en vertrek als een Nepalese. Het voelt een beetje ongemakkelijk, deze kledij. Ik verdraag weinig sieraden en voel me als een Kerstboom, maar alles voor het goede doel.
Ik ben bekend met hun manier van afscheid nemen op school en weet dat mijn hele gezicht rood bepoederd gaat worden. Heb daarvoor zelfs speciale wasdoekjes meegenomen, want het poeder kruipt diep in de poriën. Dinsdagochtend is Mina weer vroeg bij me, ze heeft mijn oude mobieltje in gebruik en neemt mijn föhn mee. Als we bij de naburige lodge van Mr. B. afscheid nemen hoor ik dat deze dag weinig bussen rijden vanwege wegblokkades als protest tegen … ik kom er niet echt achter. Voor mij reden om ander vervoer naar de luchthaven te zoeken. Mr. B. helpt me daarbij en bestelt een jeep, die een binnendoor-route neemt. Extra kosten, niets aan te doen, maar gelukkig ben ik tijdig op de hoogte. Een vliegtuig wacht niet, heb ik eerder mogen ervaren.
Op school volgt het bekende ritueel. Ik vraag om kleine tikka’s te geven vanwege mijn spoedige vertrek, maar dit is tegen dovemans oren. Briefjes, een pashmina, het bekende tijgershirt en het ingelijste vrijwilligers-certificaat. Ik benadruk opnieuw mijn hoop dat vanaf nu alle leerlingen computerlessen krijgen. Tijd om te gaan.
Mina en Utsabi begeleiden mij, dragen mijn bagage. Bij de lodge van Mr. B. wacht ik een uur op de jeep en voel langzaam de stress terugkeren, Chronos klopt weer aan. Het laatste afscheid van de meisjes en dan stap ik achter in de jeep, die mij via een sluiproute naar de luchthaven rijdt. Gelukkig is de chauffeur geen prater en kan ik de route in stilte afleggen, een eerste verwerking van alle indrukken. Ruim op tijd bereiken we het vliegveld, waar ik wacht op het moment van inchecken. Ik spreek een Italiaanse, die twee maanden als vrijwilliger in een kindertehuis heeft doorgebracht.
Mijn vlucht heeft vertraging, anderhalf uur wordt gezegd. Het worden uiteindelijk vier uur, dus ik breng zeven uren door op de houten banken van de primitieve luchthaven. Alles beter dan de bus op dit moment. Net voor middernacht bereik ik Kathmandu, de stad is in diepe rust. De nachtportier in mijn hotel Buddha Garden helpt me naar mijn kamer en weer was het een enerverende dag, die anders liep dan gepland.
Deze dagen doe ik nog enkele inkopen, veel regelwerk voor o.a. mijn vervolgvlucht. Het is al gelukt om een doos met literatuur per cargo naar Bardia te sturen, op naam van Mina. Vanmiddag heb ik een afspraak met Bishesh, een jonge man werkzaam voor de overheid, afdeling onderwijs. Ik ontmoette hem kort in Bardia, hij kent BBAS Memorial School. Een beetje lobby kan geen kwaad. Morgenochtend door naar Delhi, mijn visum voor Nepal loopt ten einde. Daar zal ik nog wat ronddwalen, beetje research doen voor mijn roman in wording.
Op woensdag vlieg ik naar huis. Anton haalt mij af in Düsseldorf, naar verwachting vergezeld van het traditionele broodje kaas. En ook dat is weer fijn. Ik hoop dat deze verrijkende weken nog lang doorwerken in mijn gemoed, maar de ervaring leert dat de molen in Nederland mij doorgaans snel in de oude stand dwingt. Dat is het leven, go with the flow, met iets meer controle.
Vanuit Nepal neem ik alvast afscheid, ook van jullie als lezers. Je hoort nog van mij vanuit India.
Lieve groet
Mieke
-
22 November 2018 - 04:48
Wilma:
Goede thuisreis Mieke!
Bedankt voor al je mooie verhalen zodat ik ook en beetje mee kon reizen en fijn dat je
het daar weer een beetje beter achter kan laten.
Wilma -
22 November 2018 - 07:58
Hanny:
Goede thuisreis gewenst ! -
22 November 2018 - 10:55
Marianne:
Hallo Mieke,
Hartelijk dank voor je mooie reisverhaal, ik heb ervan genoten, zoals altijd.
Veilige terugreis toegewenst en alvast welkom thuis..
Liefs,
Marianne -
22 November 2018 - 12:56
Marian:
Goeie reis naar huis Mieke!
Ik heb weer genoten van je verhalen. Wat schrijf je toch goed en leuk.Ok
Tot ziens in Nederland.
Grtjes, Marian
-
22 November 2018 - 13:52
Jolanda:
Hallo Mieke,
Elke keer je avonturen gelezen. Leuk om zo mee te reizen. Veilig thuis voor straks.
Jolanda -
23 November 2018 - 00:45
Clementien:
Ik heb weer genoten van je verhalen. Bedankt Mieke en veilige reis thuis. -
23 November 2018 - 04:51
Jeannine:
Hallo Mieke
Heel veel Dank weer voor je indrukwekkende
Reisverslag en telkens weer spannende Verhaal.
Wat heb je zo te lezen weer veel goed gedaan.
En zeker veel mensen en kinderen Blij gemaakt.
Geniet na van een mooi verblijf en voor de komende dagen
Nog veel Succes en daarna een veilige terugvlucht gewenst.
Alvast Welkom thuis en liefs met je lieve mensen die daar weer op jou wachten.
Het gaat je goed met liefs van ons.
Een hartelijke groet.
Harry en Jeannine. Xxxxx -
23 November 2018 - 07:39
Jacqueline :
Wat zijn de weken weer omgevlogen, maar aan je verhalen te lezen weer vruchtbare weken.
Geniet nog van je laatste dagen in India en voor straks een veilige thuisreis gewenst.
Liefs Jacqueline
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
