Kleine Matisse en Mini Van Gogh.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
17 Januari 2018 | Nepal, Bardiyā
Dag lezers,
Gelukkig bleek de vermeende regen neerdwarrelende mist te zijn en konden we gisteren gewoon van start gaan met onze workshop. Het ochtendprogramma binnen, het middagprogramma buiten. Lida, Sony en ik waren tijdig in de weer om alles in gereedheid te brengen. Lida zag direct hoe de ruimte ingedeeld kon worden en begon met een metamorfose, heel leuk en praktisch. Sony zou de catering verzorgen en ik een deel van de uit Nederland meegenomen schilderspullen. Sommige kinderen hadden er echt zin in en arriveerden drie kwartier voor aanvang. De zusjes Mina en Chitra Mahatara met twee vriendinnen. Als alle stoelen bezet zijn maken we eerste een kring, waarin ik een introductie houd en uitleg geef over de dag en enkele regels. Lida maakt foto’s en zorgt tegelijkertijd voor begeleiding van de kinderen. Kun je helemaal aan haar overlaten, maar dat wisten jullie al.
Ter inspiratie geef ik boeken en prenten met voorbeelden van beroemde schilders, waaronder een moderne Nepalese schilder. De kinderen beginnen op een wit vel papier om wat met vormen en verf te experimenten. Iedereen heeft een klein schildersdoek voor het eerste schilderij, wat we proberen vóór de pauze te voltooien. Al gauw kun je een speld horen vallen en is iedereen geconcentreerd bezig. Je ziet de tekeningen groeien en ik heb het idee dat hier talentjes zitten. De een heeft gekozen voor een kopie van Matisse, de ander voor een eigen idee, weer een ander voor combinaties van voorbeelden, naar eigen inzicht. De zon verschijnt opnieuw en als de eerste exemplaren naar buiten worden gedragen om te drogen op de haag is het tijd voor limonade, cola en snackjes. Samen met Sony ga ik even het dorp in voor deze aankopen. Als we na honderd meter een motor zien staan sommeert Sony de eigenaar ons even te brengen. Ik in het midden, Sony helemaal achterop. Met drie liter cola en drie liter sprite, enkele zakken koekjes en noedels, klimmen we ‘gewoon’ weer achterop en laten ons naar de lodge terug rijden. Zo makkelijk kan het gaan in Nepal.
Lida bedenkt hele leuke plaatjes met de kinderen en hun schilderijtjes. De kinderen zijn trots en blij. Ineens verschijnen daar Sonja met Budhi en zoontje Sandesh, gevolgd door Pramesh en de Oostenrijkse Marlene. Budhi’s dochter Uhsa schildert ook mee, voor Sandesh zou dit niets worden, aldus Sonja. Ineens is Sandesh druk aan het schilderen, heel wild beweegt hij de kwasten over het papier. Wat blijkt? Lida heeft hem zover gekregen door hem gewoon op een stoel neer te zetten, ‘now we start painting, do you like?’ en dat maakte iets in hem los. Sonja en Budhi zijn blij met deze onverwachte stap – Sandesh heeft een ontwikkelingsachterstand – en nemen zijn gesigneerde schilderijtje mee naar huis.
Dan komen de grote doeken tevoorschijn en worden vervolgens naar buiten gedragen. Omdat er slechts tien doeken zijn werken de meesten samen met een ander. Iedereen zoekt een plekje in de tuin, neemt verf, kwasten, water en doekjes mee en gaat aan de slag. Ook Pramesh en Marlene helpen mee, Sonja en Budhi gaan nog even naar de ‘kermis’ in het dorp. Marlene gebruikt een resterend stukje schilderdoek voor het schilderen van een ijsvogel ter decoratie van de bar van Pramesh. Ze heeft wel vaker hobbymatig geschilderd en dat is merkbaar. Ook de hele familie Khadka van onze lodge komt voorbij. Grote afwezige van vandaag is Subasj, die mogelijk weer ergens tabak zit te pruimen. Er zijn geen andere gasten, dus we annexeren het hele terrein. Er wordt zelfs een Van Gogh gemaakt op groot doek. Uiteindelijk worden alle schilderijen in de schoolklassen opgehangen, de muren zijn nu kaal. Rond drie uur vinden Lida en ik het welletjes, roepen de kinderen op langzaam af te ronden en overmorgen terug te komen om hun werk af te ronden. Daarna is het nog de bedoeling de wenskaarten te gaan schilderen, dus we zijn er nog lang niet. Het komt best goed uit dat onze school pas weer zondag open gaat. Deze plek is vele malen beter voor dit doel.
Na afloop zoeken Lida en ik ontspanning, lopen even rond en passeren de familie Aap. Lida vindt dit eng, heel begrijpelijk, maar ik heb ervaring met de apen hier en in tegenstelling tot India heb ik in Nepal nog nooit problemen ondervonden. We strijken neer in de bar, bestellen een biertje met twee kleine zakjes zoutjes en dan ineens… weg is een zakje. Moeder Aap is tot hier gekomen en steelt binnen een halve seconde onze zoutjes van tafel! Op zo’n moment kun je alleen maar verbouwereerd in een deuk liggen. Tegelijkertijd word ik aangeklampt door twee vrouwen die zich voorstellen als de zussen van Mina en Chitra Mahatara, de twee meisjes die in mijn boek geschreven hebben en nu op de schilderworkshop zitten. De zussen kennen mij van de foto en vertellen al veel over mij gehoord te hebben, leuk mij eindelijk in levenden lijve te zien. Ze zitten op het terras met andere familieleden en Lida stelt voor samen aan te schuiven. Dan toont een van de zussen op haar telefoon het tekentalent van Chitra. De meest prachtige ontwerpen van jurken, die niet zouden misstaan in een modeblad. Ik hoop dat Chitra ooit de kans krijgt dit verder uit te bouwen en misschien zelfs beroepsmatig in de mode terecht kan.
Onze ochtend benutten we, ik om te schrijven, Lida om haar presentatie over Oekraïne voor morgen voor te bereiden. Cadeautjes uit Nederland van ieder kind liggen gereed op een groot blad.
Vanmiddag gaan Lida en ik, samen met schoolhoofd Bikram, in een jeep op pad om de drie computers op te halen, die wij door onze donateurs aan de school kunnen schenken. Het is mooi als we de introductie hiervan nog kunnen meemaken. Momenteel beschikt de school over twee computers in een apart lokaal. Kleine groepjes leerlingen krijgen om beurten les van een ter zake deskundige docent. Door de aanvulling tot vijf stuks schiet dat beter op, zoveel is duidelijk. De school vraagt nooit, maar geeft pas wensen door als ik groen licht geef. En de dank is groot en warmhartig.
Tot slot: ik wacht nog op de foto’s van het reuzenrad, broer Anton.
En voor Gertie en Victor: geniet van jullie ontbijt bij dit verhaal!
Wordt vervolgd,
Namaste van de reizende dames.
Gelukkig bleek de vermeende regen neerdwarrelende mist te zijn en konden we gisteren gewoon van start gaan met onze workshop. Het ochtendprogramma binnen, het middagprogramma buiten. Lida, Sony en ik waren tijdig in de weer om alles in gereedheid te brengen. Lida zag direct hoe de ruimte ingedeeld kon worden en begon met een metamorfose, heel leuk en praktisch. Sony zou de catering verzorgen en ik een deel van de uit Nederland meegenomen schilderspullen. Sommige kinderen hadden er echt zin in en arriveerden drie kwartier voor aanvang. De zusjes Mina en Chitra Mahatara met twee vriendinnen. Als alle stoelen bezet zijn maken we eerste een kring, waarin ik een introductie houd en uitleg geef over de dag en enkele regels. Lida maakt foto’s en zorgt tegelijkertijd voor begeleiding van de kinderen. Kun je helemaal aan haar overlaten, maar dat wisten jullie al.
Ter inspiratie geef ik boeken en prenten met voorbeelden van beroemde schilders, waaronder een moderne Nepalese schilder. De kinderen beginnen op een wit vel papier om wat met vormen en verf te experimenten. Iedereen heeft een klein schildersdoek voor het eerste schilderij, wat we proberen vóór de pauze te voltooien. Al gauw kun je een speld horen vallen en is iedereen geconcentreerd bezig. Je ziet de tekeningen groeien en ik heb het idee dat hier talentjes zitten. De een heeft gekozen voor een kopie van Matisse, de ander voor een eigen idee, weer een ander voor combinaties van voorbeelden, naar eigen inzicht. De zon verschijnt opnieuw en als de eerste exemplaren naar buiten worden gedragen om te drogen op de haag is het tijd voor limonade, cola en snackjes. Samen met Sony ga ik even het dorp in voor deze aankopen. Als we na honderd meter een motor zien staan sommeert Sony de eigenaar ons even te brengen. Ik in het midden, Sony helemaal achterop. Met drie liter cola en drie liter sprite, enkele zakken koekjes en noedels, klimmen we ‘gewoon’ weer achterop en laten ons naar de lodge terug rijden. Zo makkelijk kan het gaan in Nepal.
Lida bedenkt hele leuke plaatjes met de kinderen en hun schilderijtjes. De kinderen zijn trots en blij. Ineens verschijnen daar Sonja met Budhi en zoontje Sandesh, gevolgd door Pramesh en de Oostenrijkse Marlene. Budhi’s dochter Uhsa schildert ook mee, voor Sandesh zou dit niets worden, aldus Sonja. Ineens is Sandesh druk aan het schilderen, heel wild beweegt hij de kwasten over het papier. Wat blijkt? Lida heeft hem zover gekregen door hem gewoon op een stoel neer te zetten, ‘now we start painting, do you like?’ en dat maakte iets in hem los. Sonja en Budhi zijn blij met deze onverwachte stap – Sandesh heeft een ontwikkelingsachterstand – en nemen zijn gesigneerde schilderijtje mee naar huis.
Dan komen de grote doeken tevoorschijn en worden vervolgens naar buiten gedragen. Omdat er slechts tien doeken zijn werken de meesten samen met een ander. Iedereen zoekt een plekje in de tuin, neemt verf, kwasten, water en doekjes mee en gaat aan de slag. Ook Pramesh en Marlene helpen mee, Sonja en Budhi gaan nog even naar de ‘kermis’ in het dorp. Marlene gebruikt een resterend stukje schilderdoek voor het schilderen van een ijsvogel ter decoratie van de bar van Pramesh. Ze heeft wel vaker hobbymatig geschilderd en dat is merkbaar. Ook de hele familie Khadka van onze lodge komt voorbij. Grote afwezige van vandaag is Subasj, die mogelijk weer ergens tabak zit te pruimen. Er zijn geen andere gasten, dus we annexeren het hele terrein. Er wordt zelfs een Van Gogh gemaakt op groot doek. Uiteindelijk worden alle schilderijen in de schoolklassen opgehangen, de muren zijn nu kaal. Rond drie uur vinden Lida en ik het welletjes, roepen de kinderen op langzaam af te ronden en overmorgen terug te komen om hun werk af te ronden. Daarna is het nog de bedoeling de wenskaarten te gaan schilderen, dus we zijn er nog lang niet. Het komt best goed uit dat onze school pas weer zondag open gaat. Deze plek is vele malen beter voor dit doel.
Na afloop zoeken Lida en ik ontspanning, lopen even rond en passeren de familie Aap. Lida vindt dit eng, heel begrijpelijk, maar ik heb ervaring met de apen hier en in tegenstelling tot India heb ik in Nepal nog nooit problemen ondervonden. We strijken neer in de bar, bestellen een biertje met twee kleine zakjes zoutjes en dan ineens… weg is een zakje. Moeder Aap is tot hier gekomen en steelt binnen een halve seconde onze zoutjes van tafel! Op zo’n moment kun je alleen maar verbouwereerd in een deuk liggen. Tegelijkertijd word ik aangeklampt door twee vrouwen die zich voorstellen als de zussen van Mina en Chitra Mahatara, de twee meisjes die in mijn boek geschreven hebben en nu op de schilderworkshop zitten. De zussen kennen mij van de foto en vertellen al veel over mij gehoord te hebben, leuk mij eindelijk in levenden lijve te zien. Ze zitten op het terras met andere familieleden en Lida stelt voor samen aan te schuiven. Dan toont een van de zussen op haar telefoon het tekentalent van Chitra. De meest prachtige ontwerpen van jurken, die niet zouden misstaan in een modeblad. Ik hoop dat Chitra ooit de kans krijgt dit verder uit te bouwen en misschien zelfs beroepsmatig in de mode terecht kan.
Onze ochtend benutten we, ik om te schrijven, Lida om haar presentatie over Oekraïne voor morgen voor te bereiden. Cadeautjes uit Nederland van ieder kind liggen gereed op een groot blad.
Vanmiddag gaan Lida en ik, samen met schoolhoofd Bikram, in een jeep op pad om de drie computers op te halen, die wij door onze donateurs aan de school kunnen schenken. Het is mooi als we de introductie hiervan nog kunnen meemaken. Momenteel beschikt de school over twee computers in een apart lokaal. Kleine groepjes leerlingen krijgen om beurten les van een ter zake deskundige docent. Door de aanvulling tot vijf stuks schiet dat beter op, zoveel is duidelijk. De school vraagt nooit, maar geeft pas wensen door als ik groen licht geef. En de dank is groot en warmhartig.
Tot slot: ik wacht nog op de foto’s van het reuzenrad, broer Anton.
En voor Gertie en Victor: geniet van jullie ontbijt bij dit verhaal!
Wordt vervolgd,
Namaste van de reizende dames.
-
17 Januari 2018 - 17:09
Inez:
Great work!! -
17 Januari 2018 - 18:51
Christa:
Ik vind het super wat jullie doen.
Dit word door die kinderen nooit meer vergeten.
Jullie maken een onuitwisbare indruk op hen.
Ik ben super trots op jullie. Liefs en knuf. X -
17 Januari 2018 - 19:16
Gertie:
Mieke en Lida, geweldig wat jullie daar doen met de kinderen aldaar. En ja.....we genieten weer iedere keer van je verhaal.
Gr.
Gertie -
17 Januari 2018 - 21:01
Gemma:
In één woord geweldig en wat een belevenis voor die kinderen. Mooi dames. -
18 Januari 2018 - 02:28
Chris Caanen:
Nepal! Ik dacht bij de foto's onmiddellijk aan Oekraiense zigeunerkinderen. Dat heb je met Lida! -
18 Januari 2018 - 12:44
Els Zits:
Dag Lida en Mieke, Met veel belangstelling lees ik telkens het verslag dat Mieke met zoveel vaardigheid schrijft. Jullie hebben wel een heel bijzondere reis en bijzonder vind ik het dat er nu alle aandacht is voor de schoolkinderen. Jullie geven ze mogelijkheden voor hun toekomst om hun talenten te ontdekken, Wat een geweldig idee!! -
19 Januari 2018 - 18:34
Hetty Nijsten:
Wat een prachtige schilderijen zijn er gemaakt. Mooi werk van jullie, ook heel dankbaar om voor de kinderen er te zijn. Ik heb weer genoten van jullie verslag. Wat goed Mieke om toch steeds na een vermoeide dag, toch weer alles te noteren. Dank jullie wel, vele groetjes Hetty
l
l
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
