Een verdiende hangdag.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
11 Januari 2018 | Nepal, Pokhara
Dierbare volgers,
Het blijft onwerkelijk om in Nepal te zijn. Lida zegt het ook steeds: "Mieke, zijn we echt in Nepal?" Thuis lijkt het ver weg, een andere wereld, en dat is het ook, maar uiteindelijk neem je jezelf gewoon mee, loop je over straat, eet, drink en slaap je, er zijn winkels, restaurants en banken, auto's, bussen, fietsers en bromfietsers. Maar ondanks dat alles ook weer anders is, de geuren, geluiden en sferen, je wéét dat je hier bent, kun je niet jezelf op de wereldkaart verplaatsen. Volg je het nog, dit licht filosofisch betoog? Mijn ervaring is dat thuis pas alles echt indaalt, nadat de enorme keten aan indrukken eindelijk is stilgevallen. Reizen maakt tijdelijk een ander mens van je, kan het beste in je losmaken, je wereldbeeld bijstellen. Zo concludeerden we vandaag - het is een open deur - dat wij met een gouden lepel in de mond geboren zijn. Eén van de beste plekken om ter wereld te komen is Nederland en daaraan doet het vele gemopper niets af. Zeker, de Nepalezen zijn meesters in levenskunst, ze blijven lachen en relativeren, maar voor de meeste mensen is het leven hier zwaar. Toen ik gisteren tranen in mijn ogen kreeg bij het zien van de drager met Amerikaanse koelkast op zijn rug zei Umesh: "Life in Nepal is hard, but we are happy with small things like having a job, even as a porter like this".
Onze fysieke conditie blijft verbazen. Gisteren ploften we na een douche (zwart water stroomde van mijn lijf) enigszins kapot in bed, maar na een goede nachtrust waren Lida en ik weer fris en fruitig. Alsof we geen Poon Hilltrekking hadden gedaan. Sterker nog, thuis stap ik regelmatig uit bed als een bejaarde, pijntje hier pijntje daar. Hier niets van dit alles. Het is nog net geen springen. Ik zoek een verklaring en kom uit op de droge lucht, die zowel koud als warm kan zijn. Droge koude lucht vind ik heerlijk en die kennen wij nauwelijks nog. In Nederland kruipt het vocht in mijn huid, botten en spieren. Klagen en mopperen liggen dan op de loer, maar dat wil ik niet. Een reisje Nepal doet wonderen voor notoire mopperkonten.
Vandaag dus een hangdag in Pokhara. Tijdens ons ontbijt spreken we hotelhouder Raju en leggen onze plannen voor. Morgen naar Tansen, op vier uur rijden, vervolgens door naar Bardia. Raju vindt dit geen goed idee, omdat Tansen blijkbaar minder gunstig op de route ligt dan ik dacht. Gezien de verbindingen die niet goed aansluiten en onze hoeveelheid bagage wordt dit een slopende reis, meer dan nodig. Hub en Tiny, maar ook Sonja hebben Tansen aanbevolen, maar we moeten keuzes maken en willen het voor onszelf niet onnodig moeilijk maken. Kiezen dus voor een rechtstreekse busreis naar Bardia, vanaf morgenmiddag tot zaterdagochtend. Op twintig kilometer van Thakurdwara, in Anbassa, worden we dan opgehaald door een jeep die ons vervoert naar de Homestay van Sonja en Budhi. Lida en ik waren het meteen eens over deze bijstelling van ons plan. Bovendien kunnen we zo iets eerder in Bardia zijn, het gros van de bagage achterlaten en mogelijk daarna nog iets gemakkelijker rondreizen. Ik heb er zin in, het weerzien met de inmiddels vele vrienden en bekenden, de schoolkinderen.
Vanmiddag was Umesh, ‘ozze jong’, ónze gast en werd hij getrakteerd op een lunch aan het Fewameer hier in Pokhara. De zon deed haar uiterste best en vele bootjes op het meer maakten de sfeer compleet. In de lucht zweefden paragliders en adelaars. Het voelde voor ons als een mooie afronding van de trekking, die we met z'n drieën hebben voltooid. Umesh genoot zichtbaar van deze 'gekke wijven' en maakte nog wat nieuwe kiekjes in een niet-Nepalees landschap. Als je aan Nepal denkt dan komt niet meteen een zonovergoten meer bij je op. Twee jaar geleden werd hier nog een uitzending van 'het mooiste meisje van de klas' opgenomen. Hilde Bleiswijk, zo heet de jonge vrouw in het verhaal, kwam naar Nepal nadat haar zusje zelfmoord pleegde. Hilde zelf was altijd een carrièrevrouw, haar zusje reisde graag naar Nepal. Uiteindelijk kwam Hilde na de dood van haar zusje hierheen en raakte gefascineerd door het leven en de mensen, zei haar luxe leventje in Nederland vaarwel en begon hier een humanitaire stichting. Alsof de dood van haar zusje nog niet genoeg was kreeg Hilde vorig jaar een zoontje van haar Indiase vriend en is nu alleenstaande moeder. Haar vriend wilde niets weten van het kind.
Vanavond hebben Lida en ik luxe Thais gegeten in een restaurant in onze straat, nemen nu een lange nachtrust en gaan morgen gepakt en gezakt, verstand op nul, de vele uren in een hobbelbus naar Bardia tegemoet. Daar aangekomen laat ik weer van me horen. Op Poon Hill zagen we in één blik de zon en de maan tegelijk, welke wonderen wachten ons de komende dagen? 'Kan niet bestaat niet' is het levensmotto hier. Die gedachte biedt zoveel ruimte en dat proef je hier overal. Lida en ik hopen van deze sfeer een stukje mee naar huis te nemen en over te dragen. Nepal is een arm land, maar vormt ook een voorbeeld in levenskunst, waar ik graag mijn voordeel mee doe.
Wie volgt?
Wordt vervolgd, vanuit Bardia.
liefs, ook namens Lida,
Mieke.
Het blijft onwerkelijk om in Nepal te zijn. Lida zegt het ook steeds: "Mieke, zijn we echt in Nepal?" Thuis lijkt het ver weg, een andere wereld, en dat is het ook, maar uiteindelijk neem je jezelf gewoon mee, loop je over straat, eet, drink en slaap je, er zijn winkels, restaurants en banken, auto's, bussen, fietsers en bromfietsers. Maar ondanks dat alles ook weer anders is, de geuren, geluiden en sferen, je wéét dat je hier bent, kun je niet jezelf op de wereldkaart verplaatsen. Volg je het nog, dit licht filosofisch betoog? Mijn ervaring is dat thuis pas alles echt indaalt, nadat de enorme keten aan indrukken eindelijk is stilgevallen. Reizen maakt tijdelijk een ander mens van je, kan het beste in je losmaken, je wereldbeeld bijstellen. Zo concludeerden we vandaag - het is een open deur - dat wij met een gouden lepel in de mond geboren zijn. Eén van de beste plekken om ter wereld te komen is Nederland en daaraan doet het vele gemopper niets af. Zeker, de Nepalezen zijn meesters in levenskunst, ze blijven lachen en relativeren, maar voor de meeste mensen is het leven hier zwaar. Toen ik gisteren tranen in mijn ogen kreeg bij het zien van de drager met Amerikaanse koelkast op zijn rug zei Umesh: "Life in Nepal is hard, but we are happy with small things like having a job, even as a porter like this".
Onze fysieke conditie blijft verbazen. Gisteren ploften we na een douche (zwart water stroomde van mijn lijf) enigszins kapot in bed, maar na een goede nachtrust waren Lida en ik weer fris en fruitig. Alsof we geen Poon Hilltrekking hadden gedaan. Sterker nog, thuis stap ik regelmatig uit bed als een bejaarde, pijntje hier pijntje daar. Hier niets van dit alles. Het is nog net geen springen. Ik zoek een verklaring en kom uit op de droge lucht, die zowel koud als warm kan zijn. Droge koude lucht vind ik heerlijk en die kennen wij nauwelijks nog. In Nederland kruipt het vocht in mijn huid, botten en spieren. Klagen en mopperen liggen dan op de loer, maar dat wil ik niet. Een reisje Nepal doet wonderen voor notoire mopperkonten.
Vandaag dus een hangdag in Pokhara. Tijdens ons ontbijt spreken we hotelhouder Raju en leggen onze plannen voor. Morgen naar Tansen, op vier uur rijden, vervolgens door naar Bardia. Raju vindt dit geen goed idee, omdat Tansen blijkbaar minder gunstig op de route ligt dan ik dacht. Gezien de verbindingen die niet goed aansluiten en onze hoeveelheid bagage wordt dit een slopende reis, meer dan nodig. Hub en Tiny, maar ook Sonja hebben Tansen aanbevolen, maar we moeten keuzes maken en willen het voor onszelf niet onnodig moeilijk maken. Kiezen dus voor een rechtstreekse busreis naar Bardia, vanaf morgenmiddag tot zaterdagochtend. Op twintig kilometer van Thakurdwara, in Anbassa, worden we dan opgehaald door een jeep die ons vervoert naar de Homestay van Sonja en Budhi. Lida en ik waren het meteen eens over deze bijstelling van ons plan. Bovendien kunnen we zo iets eerder in Bardia zijn, het gros van de bagage achterlaten en mogelijk daarna nog iets gemakkelijker rondreizen. Ik heb er zin in, het weerzien met de inmiddels vele vrienden en bekenden, de schoolkinderen.
Vanmiddag was Umesh, ‘ozze jong’, ónze gast en werd hij getrakteerd op een lunch aan het Fewameer hier in Pokhara. De zon deed haar uiterste best en vele bootjes op het meer maakten de sfeer compleet. In de lucht zweefden paragliders en adelaars. Het voelde voor ons als een mooie afronding van de trekking, die we met z'n drieën hebben voltooid. Umesh genoot zichtbaar van deze 'gekke wijven' en maakte nog wat nieuwe kiekjes in een niet-Nepalees landschap. Als je aan Nepal denkt dan komt niet meteen een zonovergoten meer bij je op. Twee jaar geleden werd hier nog een uitzending van 'het mooiste meisje van de klas' opgenomen. Hilde Bleiswijk, zo heet de jonge vrouw in het verhaal, kwam naar Nepal nadat haar zusje zelfmoord pleegde. Hilde zelf was altijd een carrièrevrouw, haar zusje reisde graag naar Nepal. Uiteindelijk kwam Hilde na de dood van haar zusje hierheen en raakte gefascineerd door het leven en de mensen, zei haar luxe leventje in Nederland vaarwel en begon hier een humanitaire stichting. Alsof de dood van haar zusje nog niet genoeg was kreeg Hilde vorig jaar een zoontje van haar Indiase vriend en is nu alleenstaande moeder. Haar vriend wilde niets weten van het kind.
Vanavond hebben Lida en ik luxe Thais gegeten in een restaurant in onze straat, nemen nu een lange nachtrust en gaan morgen gepakt en gezakt, verstand op nul, de vele uren in een hobbelbus naar Bardia tegemoet. Daar aangekomen laat ik weer van me horen. Op Poon Hill zagen we in één blik de zon en de maan tegelijk, welke wonderen wachten ons de komende dagen? 'Kan niet bestaat niet' is het levensmotto hier. Die gedachte biedt zoveel ruimte en dat proef je hier overal. Lida en ik hopen van deze sfeer een stukje mee naar huis te nemen en over te dragen. Nepal is een arm land, maar vormt ook een voorbeeld in levenskunst, waar ik graag mijn voordeel mee doe.
Wie volgt?
Wordt vervolgd, vanuit Bardia.
liefs, ook namens Lida,
Mieke.
-
11 Januari 2018 - 19:19
Jo Cox:
Nepal is nu ( gelukkig tijdelijk ..) 2 hangjongeren
rijker. Het zwerversbloed brengt ze heelhuids van A naar. En terug.
Nepal gaat Mieke en Lida nog missen en zij Nepal.
Groet
Jo & Johanna -
11 Januari 2018 - 21:05
Jacqueline Schmidt:
Weer een ervaring rijker dames, het lijkt mij een geweldige maar zeer vermoeiende tocht die jullie hebben gemaakt. Maar in jullie verhalen te lezen was het de moeite waard.
Geniet van jullie busreiziger morgen, met zijn tweeen is die ook zo aan elkaar gekletst -
11 Januari 2018 - 21:18
Jeannine Vsn Aalst:
Hallo Mieke en Lida.
Hier zijn bijna geen woorden voor. Chapeau kanjers.
Wat een geweldige prestatie maar zeker ook een onvergetelijke ervaring voor jullie.
Geweldig. Nu hopelijk even rustpauze
En na genieten. Met lieve groeten en bewondering.
Harry en Jeannine. Xxx -
11 Januari 2018 - 21:26
Jeannine Van Aalst :
Nu hopelijk toch even adempauze voor jullie.
Blijf genieten van de prachtige ervaringen die jullie daar samen delen en bewonderen.
Een lieve groet voor jullie beiden.
Harry en Jeannine. Xx -
11 Januari 2018 - 23:16
Marian Cornelissens:
Indrukwekkend je/jullie verhaal. Mieke, jij bent al eerder geweest, maar wat zal Lida genieten van jouw eerdere ervaringen. Teveel om op te slaan in één keer, dus des te leuker om na te genieten!
Groeten, Marian. -
12 Januari 2018 - 07:14
Charlotte:
mooi om jullie verhalen te lezen! Het brengt mij ook weer een beetje terug.
Jullie herstel na de trekking zag er bij mij toch wat anders uit... goed gedaan.
Geniet ervan
Groetjes Charlotte -
12 Januari 2018 - 13:29
Anny En Harry :
Prachtig verhaal.
Wij kennen ons in het verhaal. Deze route hebben wij ook gelopen en nog verder tot Muktinath.
Adembenemende uitzichten.
Je wordt wel beloond na zo'n zware trip met die uitzichten op Annapourna.
Nog veel plezier.
Anny en Harry (loopmaatjes van Lida)
a -
12 Januari 2018 - 18:40
Gemma:
Wat een avontuur en wat een belevenissen, geweldig om vanuit deze luie stoel mee te mogen maken. Wij genieten van je verhalen en je foto's. Veel plezier samen. -
12 Januari 2018 - 23:27
Christa:
Het leest als een boek. Super. X -
13 Januari 2018 - 16:09
Corry:
Hallo Mieke en Lida.
Heerlijk om jou verhalen weer te lezen Mieke en fijn dat jullie samen zo genieten van al dat moois in Nepal.
Lieve groeten CorenHar. -
15 Januari 2018 - 11:36
Ploni:
Knap wat jullie allemaal doen , nog veel succes
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
