Een keten van 'toeval' en enerverende momenten.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
04 Januari 2018 | Nepal, Kathmandu
Dag 'reisgenoten',
Gisteravond met de kippen op stok, naar Nepalees gebruik, maar ook omdat we alle krachten verspeeld hadden. Hoofd en hart hadden veel indrukken te verwerken, waardoor de slaap wel eens kon uitblijven. Ik viel echter als een blok in slaap en werd enkele uren later wakker door het naburige live-concert in bar New Orleans, waar we overigens best graag bij waren geweest. Dus op deze manier werden we er alsnog op getrakteerd. De nacht werd wreed verstoord door dronken gasten, inclusief braakpartijen. De muren hier laten elk geluid door. Maar goed, ondanks wat rusteloze uren stonden we er weer om 9 uur vanochtend, aan het ontbijt, klaar voor een nieuwe dag en vol frisse energie. Alhoewel fris, de douche wilde niet warm worden, dus dat werd een kattenwasje aan de kraan. Frisheid kent vele vormen - campingfris, pelgrimsfris - en Nepalees fris is er één van. Niemand die er last van heeft. Zo zie je maar hoe snel de inburgering heeft plaatsgevonden.
Eenmaal buiten lokten de winkeltjes met juist die spulletjes waar Lida en ik zo dol op zijn: sjawls, omslagdoeken, stoffen, van heel goedkoop tot kasjmirkwaliteit in alle tinten en kleuren. In een boekhandel koop ik een prentenboek van een moderne Nepalese kunstenaar, ter inspiratie voor de schoolkinderen straks. Bij café Pumpernickel nuttigen we een cappucino in de tuin onder een stralend blauwe hemel. Dan wordt het tijd voor ons geplande ritje naar Durbar Square om de vele tempels te bezoeken én Kumari, het prépuberale tot-Godin-uitverkoren meisje. Omdat Lida niets te gek is bedenk ik dat nu het moment is voor een ritje per fietsriksja. En ja hoor, daar komt de eerste al aan. Een tanig oud mannetje, Lala genaamd, 71 jaar. Nadat we zijn ingestapt doet Lala de eerste en tweede versnelling rennend om vervolgens de ontstane snelheid fietsend verder op te voeren. Bedenk dat de straatjes hier minder strak geplaveid zijn dan bij ons en deze kleine 71-jarige man ons voorttrapt; bij ons zou de Arbowet ingrijpen, hier lijkt het doodnormaal. Daarnaast heeft Lala nog energie voor grapjes en een rol als gids. Hij wijst naar links en naar rechts, vertelt wat er allemaal te zien is. We hoeven zelf nauwelijks te kijken, hij kijkt voor ons. Al gauw stuurt hij een foldertje naar achteren van een galerie met Boeddhistische kunst. Daar moeten we heen, vindt hij. 'No, we want to go to Durbar Square' lijkt tegen dovemansoren gezegd. Ik ken het wel, de mannen op zoek naar provisie. We spelen het spel mee, laten ons in de galerie iets uitleggen over Thanka's, gaan samen op de foto en dan is het tijd open kaart te spelen. Ik zeg dat ze prachtige spullen hebben, maar wij niet van plan zijn te kopen, misschien later. Daarmee kom ik weg en even later parkeert Lala zijn riksja nabij Durbar Square, waar we hem na enig aandringen toch echt kwijtraken.
De entree bij Durbar Square bedraagt 1000 roepies (8,50 euro), maar we zijn net te laat voor een bezoekje aan Kumari. We besluiten ons bezoek op te schuiven naar de dagen vóór onze terugreis, zodat we Durbar Square en Kumari samen kunnen bezichtigen. Verder valt er genoeg te zien, vooral de achterkant van alle attracties is fascinerend en Lida stapt moeiteloos overal op af of duikt zelfs steegjes in die toeristen zo goed als zeker mijden. Hoe wonen de mensen? Hoe balanceert een betonvlechter op slippertjes langs een paal? Als we later een oud verlaten pand binnen sluipen komt daar de eigenaar binnen en leidt ons rond. 'We are architect and want to see the way houses are built' vormt een prima alibi voor onze brutale 'inbraak'. De man vindt het prima. Mogelijk gaan we nog vele andere 'beroepen' vervullen de komende weken, als het zo uitkomt.
Op dezelfde wijze komen we ook terecht bij een klein naaiatelier, helemaal achteraf. De mensen raken verlegen van onze belangstelling voor hun werk, misschien wel voor het eerst. Even later een zaak met prachtige wollen garens in tientallen kleuren. Kleine Himalayavrouwen kopen er hun wol om warme dekens of kleding van te weven of breien. Ook zij gaan op de foto.
Lida voelt zich hier als een vis in het water. Als we even later bij een tempeltje kaarsjes zien branden laten we er zelf ook twee aansteken. Normaliter ga ik wel eens langs bij Pater Karel, dus nu ik hier toch ben... de Hindoeïstische versie waarmee we hopen het ongeluk verder af te wenden.
Langzaam slaat de honger toe en wil ik naar restaurant Gaia, ook zo'n mooie tuin waar men heerlijke gerechten serveert. Tevens wil ik een exemplaar brengen van mijn boekje 'Stories and dreams from Nepal'. Zij beheren een kleine bibliotheek en kennen mij nog van de afgelopen twee jaar, toen ik regelmatig op hun terras zat te schrijven. We nemen een ijskoud biertje en eten een gezonde portie gegrilde groente met rijst.
En ineens is het al een eind in de middag. Morgenochtend vroeg vertrekt onze bus naar Pokhara. Dit betekent dat nog een en ander te doen valt: busticket halen, hotel afrekenen, proviand halen voor onderweg, bagage herschikken en reisklaar maken. Zo gezegd, zo gedaan. Dan houden we ieder afzonderlijk een siësta en zoeken vervolgens café New Orléans op voor een drankje en maaltijd. Ondanks de ingetreden kou zitten vele mensen buiten, veraangenaamd door open vuur. Prachtige sfeer.
Ik ben buitengewoon verrast door de nieuwe menukaart, waarop een sizzler pronkt. Dit gerecht heb ik ooit in India ontdekt, waar ik in het jaar 2000 met Anton rondreisde, en is een bestseller gebleven. Voor wie het nog niet kent: een sizzler is een gloeiend hete ovenschotel met bv. verse groente en rijst, een stuk vlees, vis of vegetarische vervanger, geserveerd op een houten schaal. Bij binnenkomst stoomt het geheel. Dit gerecht contrasteert voortreffelijk met het ijskoude Everestbeer.
De dag kan al niet meer stuk, maar als ik even later terugkeer van een toiletbezoek is Lida in gesprek met Italianen, die een project in de Himalaya sponsoren, twintig jaar onafgebroken. Uiteraard komt mijn project in Bardia aan bod, dit komt ook onze twee obers ter ore en wat blijkt nu het 'toeval'? Zij komen beiden uit Thakurdwara, het dorp van mijn schoolproject bij Bardia! We hebben heel wat gemeenschappelijke kennissen en ik vertel over de totstandkoming van mijn boek. Op een steenworpafstand ligt ons hotel, dus even later kan ik een exemplaar van het boek aan hen overhandigen.
Wat een dag! Lida is volledig ondergedompeld in de hectiek van Kathmandu, voelt zich als een vis in het water. Voor mij ook heerlijk om te zien én prettig om samen te reizen. Wat is er mooier dan het inspireren van mensen om grenzen te overstijgen, nieuwe werelden te ontdekken? Ik hoef nauwelijks iets te doen, het gaat vanzelf en dit was nog maar het zeer enerverende begin.
Dit belooft wat, dus zet je maar schrap!
Namaste,
Mieke.
Gisteravond met de kippen op stok, naar Nepalees gebruik, maar ook omdat we alle krachten verspeeld hadden. Hoofd en hart hadden veel indrukken te verwerken, waardoor de slaap wel eens kon uitblijven. Ik viel echter als een blok in slaap en werd enkele uren later wakker door het naburige live-concert in bar New Orleans, waar we overigens best graag bij waren geweest. Dus op deze manier werden we er alsnog op getrakteerd. De nacht werd wreed verstoord door dronken gasten, inclusief braakpartijen. De muren hier laten elk geluid door. Maar goed, ondanks wat rusteloze uren stonden we er weer om 9 uur vanochtend, aan het ontbijt, klaar voor een nieuwe dag en vol frisse energie. Alhoewel fris, de douche wilde niet warm worden, dus dat werd een kattenwasje aan de kraan. Frisheid kent vele vormen - campingfris, pelgrimsfris - en Nepalees fris is er één van. Niemand die er last van heeft. Zo zie je maar hoe snel de inburgering heeft plaatsgevonden.
Eenmaal buiten lokten de winkeltjes met juist die spulletjes waar Lida en ik zo dol op zijn: sjawls, omslagdoeken, stoffen, van heel goedkoop tot kasjmirkwaliteit in alle tinten en kleuren. In een boekhandel koop ik een prentenboek van een moderne Nepalese kunstenaar, ter inspiratie voor de schoolkinderen straks. Bij café Pumpernickel nuttigen we een cappucino in de tuin onder een stralend blauwe hemel. Dan wordt het tijd voor ons geplande ritje naar Durbar Square om de vele tempels te bezoeken én Kumari, het prépuberale tot-Godin-uitverkoren meisje. Omdat Lida niets te gek is bedenk ik dat nu het moment is voor een ritje per fietsriksja. En ja hoor, daar komt de eerste al aan. Een tanig oud mannetje, Lala genaamd, 71 jaar. Nadat we zijn ingestapt doet Lala de eerste en tweede versnelling rennend om vervolgens de ontstane snelheid fietsend verder op te voeren. Bedenk dat de straatjes hier minder strak geplaveid zijn dan bij ons en deze kleine 71-jarige man ons voorttrapt; bij ons zou de Arbowet ingrijpen, hier lijkt het doodnormaal. Daarnaast heeft Lala nog energie voor grapjes en een rol als gids. Hij wijst naar links en naar rechts, vertelt wat er allemaal te zien is. We hoeven zelf nauwelijks te kijken, hij kijkt voor ons. Al gauw stuurt hij een foldertje naar achteren van een galerie met Boeddhistische kunst. Daar moeten we heen, vindt hij. 'No, we want to go to Durbar Square' lijkt tegen dovemansoren gezegd. Ik ken het wel, de mannen op zoek naar provisie. We spelen het spel mee, laten ons in de galerie iets uitleggen over Thanka's, gaan samen op de foto en dan is het tijd open kaart te spelen. Ik zeg dat ze prachtige spullen hebben, maar wij niet van plan zijn te kopen, misschien later. Daarmee kom ik weg en even later parkeert Lala zijn riksja nabij Durbar Square, waar we hem na enig aandringen toch echt kwijtraken.
De entree bij Durbar Square bedraagt 1000 roepies (8,50 euro), maar we zijn net te laat voor een bezoekje aan Kumari. We besluiten ons bezoek op te schuiven naar de dagen vóór onze terugreis, zodat we Durbar Square en Kumari samen kunnen bezichtigen. Verder valt er genoeg te zien, vooral de achterkant van alle attracties is fascinerend en Lida stapt moeiteloos overal op af of duikt zelfs steegjes in die toeristen zo goed als zeker mijden. Hoe wonen de mensen? Hoe balanceert een betonvlechter op slippertjes langs een paal? Als we later een oud verlaten pand binnen sluipen komt daar de eigenaar binnen en leidt ons rond. 'We are architect and want to see the way houses are built' vormt een prima alibi voor onze brutale 'inbraak'. De man vindt het prima. Mogelijk gaan we nog vele andere 'beroepen' vervullen de komende weken, als het zo uitkomt.
Op dezelfde wijze komen we ook terecht bij een klein naaiatelier, helemaal achteraf. De mensen raken verlegen van onze belangstelling voor hun werk, misschien wel voor het eerst. Even later een zaak met prachtige wollen garens in tientallen kleuren. Kleine Himalayavrouwen kopen er hun wol om warme dekens of kleding van te weven of breien. Ook zij gaan op de foto.
Lida voelt zich hier als een vis in het water. Als we even later bij een tempeltje kaarsjes zien branden laten we er zelf ook twee aansteken. Normaliter ga ik wel eens langs bij Pater Karel, dus nu ik hier toch ben... de Hindoeïstische versie waarmee we hopen het ongeluk verder af te wenden.
Langzaam slaat de honger toe en wil ik naar restaurant Gaia, ook zo'n mooie tuin waar men heerlijke gerechten serveert. Tevens wil ik een exemplaar brengen van mijn boekje 'Stories and dreams from Nepal'. Zij beheren een kleine bibliotheek en kennen mij nog van de afgelopen twee jaar, toen ik regelmatig op hun terras zat te schrijven. We nemen een ijskoud biertje en eten een gezonde portie gegrilde groente met rijst.
En ineens is het al een eind in de middag. Morgenochtend vroeg vertrekt onze bus naar Pokhara. Dit betekent dat nog een en ander te doen valt: busticket halen, hotel afrekenen, proviand halen voor onderweg, bagage herschikken en reisklaar maken. Zo gezegd, zo gedaan. Dan houden we ieder afzonderlijk een siësta en zoeken vervolgens café New Orléans op voor een drankje en maaltijd. Ondanks de ingetreden kou zitten vele mensen buiten, veraangenaamd door open vuur. Prachtige sfeer.
Ik ben buitengewoon verrast door de nieuwe menukaart, waarop een sizzler pronkt. Dit gerecht heb ik ooit in India ontdekt, waar ik in het jaar 2000 met Anton rondreisde, en is een bestseller gebleven. Voor wie het nog niet kent: een sizzler is een gloeiend hete ovenschotel met bv. verse groente en rijst, een stuk vlees, vis of vegetarische vervanger, geserveerd op een houten schaal. Bij binnenkomst stoomt het geheel. Dit gerecht contrasteert voortreffelijk met het ijskoude Everestbeer.
De dag kan al niet meer stuk, maar als ik even later terugkeer van een toiletbezoek is Lida in gesprek met Italianen, die een project in de Himalaya sponsoren, twintig jaar onafgebroken. Uiteraard komt mijn project in Bardia aan bod, dit komt ook onze twee obers ter ore en wat blijkt nu het 'toeval'? Zij komen beiden uit Thakurdwara, het dorp van mijn schoolproject bij Bardia! We hebben heel wat gemeenschappelijke kennissen en ik vertel over de totstandkoming van mijn boek. Op een steenworpafstand ligt ons hotel, dus even later kan ik een exemplaar van het boek aan hen overhandigen.
Wat een dag! Lida is volledig ondergedompeld in de hectiek van Kathmandu, voelt zich als een vis in het water. Voor mij ook heerlijk om te zien én prettig om samen te reizen. Wat is er mooier dan het inspireren van mensen om grenzen te overstijgen, nieuwe werelden te ontdekken? Ik hoef nauwelijks iets te doen, het gaat vanzelf en dit was nog maar het zeer enerverende begin.
Dit belooft wat, dus zet je maar schrap!
Namaste,
Mieke.
-
04 Januari 2018 - 17:52
Henk Donners:
Goedenavond meisjes,
Wat een prachtig verhaal en belevenis. Om jaloers van te worden.
Hou je taai
Henk
-
04 Januari 2018 - 18:07
Susan:
Ge-weldig!
Je kan jaloersmakend goed schrijven, petje af en dikke zoen! -
04 Januari 2018 - 19:01
Corry:
Hallo Mieke en Lida.
Wat fijn te lezen dat de reis tot nu toe zo goed en mooi is verlopen. Mooie verhalen en foto's, bedankt Mieke.
We zijn benieuwd naar jullie volgende avontuur. Een goede reis verder.
Lieve groeten Corry en Harry. -
04 Januari 2018 - 19:26
Sandra:
Wat fijn dat Lida zich als een vis in het water voelt en geen last heeft van een cultuurshok. Heerlijk om helemaal in de cultuur te duiken. Reizen is zo inspirerend met al die mensen die je tijdens je reis ontmoet. Geniet van jullie avontuur en ik zie graag het volgend verhaal tegemoet.x Sandra -
04 Januari 2018 - 20:37
Erna:
Lieve Lida en Mieke,
Wat een prachtig verhaal over jullie belevenissen.
Ik moet toegeven een beetje jaloers te zijn.
Geniet maar heerlijk samen en beleef je reis met al je zintuigen.
Tja, Mieke je hebt de ideale reisgenote, Lida kun je overal op los laten.
Haar onbevangenheid maakt alles tot een groot feest.
Liefs voor jullie beiden,
Erna. -
05 Januari 2018 - 10:10
Jo Cox:
Geweldig zoals jullie de thuisblijvers meenemen op jullie reis door Nepal.
Het komt over alsof we er bij zijn.Heel leuk en bedankt.
Nu verder genieten en onvergetelijke indrukken blijven opdoen.
-
05 Januari 2018 - 10:31
Willeke:
Dag Lida en Mieke,
Heel erg leuk om een inkijkje te krijgen van jullie reis door Nepal. Heerlijk geschreven. Veel plezier met jullie voettocht door de Himalaya. Het ga jullie goed en tot een volgende keer.
Lieve groet, Be en Willeke -
05 Januari 2018 - 16:45
Rini:
Hallo gekke meiden!! -
05 Januari 2018 - 17:08
Jeannine Van Aalst:
Lieve twee
Wat geweldig om jullie belevenissen en ervaringen te lezen.
Wat schrijf jij geweldig Mieke
Het lijkt wel of ik met jullie meereis.
Heel veel liefs. Succes verder en een hartelijke groet
Harry en Jeannine. Xxxx -
05 Januari 2018 - 17:55
Hetty:
Wat een geweldig mooie reis, heel kleurrijk en vol avonturen en een ontzettend leuk geschreven verslag.
Dank jullie wel , goede reis en veel succes verder, ik blijf jullie volgen.
Groetjes Hetty
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
