Plannen aangepast.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
04 Maart 2017 | Nepal, Bardiya
Beste lezers,
Voor wie mij gemist heeft, ik ben enkele dagen van de ether af geweest. Mijn gezondheid had een absoluut dieptepunt bereikt, alle medicijnen, huismiddeltjes, rust en goede zorgen ten spijt. De hoest was niet meer te stoppen en ademen werd steeds lastiger. Ik heb menig moment gedacht 'het moment dat ik voorgoed in Nepal blijf is niet ver weg meer'.
Na weer een vreselijke nacht kon ik niet naar de stad Nepalganj voor het halen van de schoolmaterialen. Van acht uur in een stoffige tochtige bus zou ik zeker niet opknappen. Dit werd mooi opgelost, Subasj en Sonny boden aan samen te gaan en alles over te nemen. Zij hadden het wensenlijstje en wisten te vertellen dat je als niet-buitenlander minder betaalt. Een geluk bij een ongeluk dus.
Iedere dag wordt mijn hoop op genezing de kop ingedrukt en toch moet ik de moed niet verliezen, dan ben je op voorhand verloren. Het is zo overheersend en het frustreert dat ik niet kan doen wat wil, op wat noodzakelijke klusjes na. De oude Khadka en zoon Bikram kloppen regelmatig op mijn deur om te informeren hoe het gaat. Hetzelfde geldt voor Sonja en Pramesh, met een telefoontje of mailbericht. En mocht het nodig zijn dan wordt er meteen een jeep voor mij geregeld om naar dokter of ziekenhuis te rijden, ook midden in de nacht. Daar zit ik dan met mijn mooie plannen, ziek en ver van huis!
Gisterochtend besloot ik dan toch naar een arts te gaan. De jeep werd voorgereden, de oude Khadka ging mee en waar gingen we heen? Gewoon naar het dorp, een houten keet waarin een dokter gevestigd is. Ik mocht plaatsnemen en de dokter pakte iets wat op een stethoscoop leek, plaatste deze op de juiste plek - over mijn kleren heen en in het zicht van elke voorbijganger - en ging toen verder met de bloeddruk. Ik wilde mijn mouwen opstropen, niet nodig, gewoon eroverheen. Ook goed. Toen nog even in mijn mond gekeken met een aftandse zaklamp en klaar is Kees. Twee strippen medicijnen erbij, goed warm houden en alleen warme dranken. Als ik me niet zo ellendig had gevoeld had ik dubbel gelegen om deze medische handelingen. Ik was ook niet in staat tot ingrijpen of enig verzet.
Onze chauffeur haalt nog even alle dozen met schoolmaterialen op die Subasj en Sonny gisteravond laat ergens geparkeerd hebben en we rijden terug naar de lodge. Dan verschijnt Sonny meteen, draagt alle dozen naar mijn kamer, opent de dozen, toont alle aankopen en overlegt keurig alle bonnetjes. Een laboratoriumset, sportuitrustingen, boeken, globes en landkaarten, een grote voorraad stiften en kleurpotloden, spelmateriaal voor de laagste klassen en nog veel meer. Voor het door mij aangegeven bedrag hebben ze aardig hun best gedaan. Dan pakt ze alles weer in en wordt de hele handel naar school vervoerd. Ik laat het graag aan hen over en hoop over enkele dagen te gaan kijken hoe het ontvangen is.
Dan neem ik een besluit: ik blijf hier een week langer, ga niet verder reizen door Nepal. Deze gedachte geeft rust en de meeste kans mijn verloren tijd nog enigszins terug te winnen en mijn klus hier af te maken. Ik zal in twee etappes terugreizen naar Kathmandu met nog slechts weinig bagage. Als Sonja en Budhi 's middags even langskomen is Sonja's reactie 'Mieke, ik vind het erg dat je ziek bent, maar we zijn allemaal heel blij dat je langer blijft.' Heel ontroerend en diezelfde reactie hoor ik later nog een paar keer. Het voelt alsof ik deze weg niet kan ontlopen en mijn planning het verliest van iets dat sterker is. En eigenlijk is dat al mijn hele leven zo. Gewoon maar accepteren, op z'n Nepalees, is dan de conclusie.
's Avonds komt een jong Zwitsers stel bij mij aan tafel zitten, we hadden al even kennisgemaakt. Cindy en Alex uit Geneve maken een wereldreis, hebben twee maanden India er op zitten. Nou, dan weet je het wel. Bekende verhalen. Ze hebben een wereldticket voor een jaar en daar horen acht vastgelegde vluchten bij. Ze begonnen in Chennai, reizen over land naar Beijng, dan door naar Bali, Australie, Nieuw-Zeeland, Tahiti, de Paaseilanden en tot slot Peru, Bolivia, Chili en Argentinië. Ze vragen mij naar de mogelijkheden hier in Bardia, waarbij ze nog geen vastomlijnde plannen hebben, behalve een safari. Met behulp van veel warme drankjes lukt het om verhalen uit te wisselen en hen zelfs enthousiast te maken een kijkje op school te komen nemen. Ze zouden best graag ergens vrijwilligerswerk willen doen, maar weten niet hoe, dachten aan Kathmandu. Zo'n reis over de wereld is interessant genoeg om een uurtje mee vol te praten, ook voor schoolkinderen.
Zodra ik in bed lig begint het gelazer weer, maar stilaan ontdek ik hoe ik mijn ademhaling onder controle kan houden. Misschien een goed begin van deze dag? En nieuwe hoop. Ik ben blij met mijn besluit hier te blijven, de strijd te staken en mijn verblijf hier goed af te kunnen ronden.
Voor wie mij gemist heeft, ik ben enkele dagen van de ether af geweest. Mijn gezondheid had een absoluut dieptepunt bereikt, alle medicijnen, huismiddeltjes, rust en goede zorgen ten spijt. De hoest was niet meer te stoppen en ademen werd steeds lastiger. Ik heb menig moment gedacht 'het moment dat ik voorgoed in Nepal blijf is niet ver weg meer'.
Na weer een vreselijke nacht kon ik niet naar de stad Nepalganj voor het halen van de schoolmaterialen. Van acht uur in een stoffige tochtige bus zou ik zeker niet opknappen. Dit werd mooi opgelost, Subasj en Sonny boden aan samen te gaan en alles over te nemen. Zij hadden het wensenlijstje en wisten te vertellen dat je als niet-buitenlander minder betaalt. Een geluk bij een ongeluk dus.
Iedere dag wordt mijn hoop op genezing de kop ingedrukt en toch moet ik de moed niet verliezen, dan ben je op voorhand verloren. Het is zo overheersend en het frustreert dat ik niet kan doen wat wil, op wat noodzakelijke klusjes na. De oude Khadka en zoon Bikram kloppen regelmatig op mijn deur om te informeren hoe het gaat. Hetzelfde geldt voor Sonja en Pramesh, met een telefoontje of mailbericht. En mocht het nodig zijn dan wordt er meteen een jeep voor mij geregeld om naar dokter of ziekenhuis te rijden, ook midden in de nacht. Daar zit ik dan met mijn mooie plannen, ziek en ver van huis!
Gisterochtend besloot ik dan toch naar een arts te gaan. De jeep werd voorgereden, de oude Khadka ging mee en waar gingen we heen? Gewoon naar het dorp, een houten keet waarin een dokter gevestigd is. Ik mocht plaatsnemen en de dokter pakte iets wat op een stethoscoop leek, plaatste deze op de juiste plek - over mijn kleren heen en in het zicht van elke voorbijganger - en ging toen verder met de bloeddruk. Ik wilde mijn mouwen opstropen, niet nodig, gewoon eroverheen. Ook goed. Toen nog even in mijn mond gekeken met een aftandse zaklamp en klaar is Kees. Twee strippen medicijnen erbij, goed warm houden en alleen warme dranken. Als ik me niet zo ellendig had gevoeld had ik dubbel gelegen om deze medische handelingen. Ik was ook niet in staat tot ingrijpen of enig verzet.
Onze chauffeur haalt nog even alle dozen met schoolmaterialen op die Subasj en Sonny gisteravond laat ergens geparkeerd hebben en we rijden terug naar de lodge. Dan verschijnt Sonny meteen, draagt alle dozen naar mijn kamer, opent de dozen, toont alle aankopen en overlegt keurig alle bonnetjes. Een laboratoriumset, sportuitrustingen, boeken, globes en landkaarten, een grote voorraad stiften en kleurpotloden, spelmateriaal voor de laagste klassen en nog veel meer. Voor het door mij aangegeven bedrag hebben ze aardig hun best gedaan. Dan pakt ze alles weer in en wordt de hele handel naar school vervoerd. Ik laat het graag aan hen over en hoop over enkele dagen te gaan kijken hoe het ontvangen is.
Dan neem ik een besluit: ik blijf hier een week langer, ga niet verder reizen door Nepal. Deze gedachte geeft rust en de meeste kans mijn verloren tijd nog enigszins terug te winnen en mijn klus hier af te maken. Ik zal in twee etappes terugreizen naar Kathmandu met nog slechts weinig bagage. Als Sonja en Budhi 's middags even langskomen is Sonja's reactie 'Mieke, ik vind het erg dat je ziek bent, maar we zijn allemaal heel blij dat je langer blijft.' Heel ontroerend en diezelfde reactie hoor ik later nog een paar keer. Het voelt alsof ik deze weg niet kan ontlopen en mijn planning het verliest van iets dat sterker is. En eigenlijk is dat al mijn hele leven zo. Gewoon maar accepteren, op z'n Nepalees, is dan de conclusie.
's Avonds komt een jong Zwitsers stel bij mij aan tafel zitten, we hadden al even kennisgemaakt. Cindy en Alex uit Geneve maken een wereldreis, hebben twee maanden India er op zitten. Nou, dan weet je het wel. Bekende verhalen. Ze hebben een wereldticket voor een jaar en daar horen acht vastgelegde vluchten bij. Ze begonnen in Chennai, reizen over land naar Beijng, dan door naar Bali, Australie, Nieuw-Zeeland, Tahiti, de Paaseilanden en tot slot Peru, Bolivia, Chili en Argentinië. Ze vragen mij naar de mogelijkheden hier in Bardia, waarbij ze nog geen vastomlijnde plannen hebben, behalve een safari. Met behulp van veel warme drankjes lukt het om verhalen uit te wisselen en hen zelfs enthousiast te maken een kijkje op school te komen nemen. Ze zouden best graag ergens vrijwilligerswerk willen doen, maar weten niet hoe, dachten aan Kathmandu. Zo'n reis over de wereld is interessant genoeg om een uurtje mee vol te praten, ook voor schoolkinderen.
Zodra ik in bed lig begint het gelazer weer, maar stilaan ontdek ik hoe ik mijn ademhaling onder controle kan houden. Misschien een goed begin van deze dag? En nieuwe hoop. Ik ben blij met mijn besluit hier te blijven, de strijd te staken en mijn verblijf hier goed af te kunnen ronden.
-
04 Maart 2017 - 04:57
Sandra:
Hi Mieke, dat is een verstandig besluit. Luister naar je lichaam. Heerlijk om niet hals overkop weer verder te reizen. Geniet van de lieve mensen en wordt snel beter. -
04 Maart 2017 - 06:58
Willeke En Be:
Hoi Mieke,
Beterschap Mieke. We hopen dat he snel zal herstellen, zodat je nog kan genieten van je tijd in Nepal. Fijn, dat je mensen om je heen heb die goed voor je zorgen. Lieve groet, Be en Willeke -
04 Maart 2017 - 07:32
Louise:
Hoi Mieke,
Wat super irritant voor je dat je ziek bent en dat je niet kan doen wat je wilt doen.
Maar zoals jezelf aangeeft, niet tegen verzetten dat kost je alleen maar kostbare energie welke je hard nodig hebt om beter te worden! Fijn dat je lieve en zorgzame mensen om je heen hebt, dat verzacht het leed wellicht enigszins. Heel veel beterschap, probeer zoveel mogelijk positief te blijven, zodat je snel opknapt en nog kan genieten van je tijd in Nepal!
Dikke knuffel,
Louise -
04 Maart 2017 - 09:47
Rini Hofman:
Lieve Mieke,
Alles is voorbestemd dat weet jij als geen ander!
Ik wens je beterschap en nog een mooie tijd bij je vrienden!
Je belangrijkste missie is geslaagd en probeer tijdens je herstel nog te genieten van alle liefde die je omringt -
04 Maart 2017 - 10:12
Gertie:
Mieke......veel kun je plannen, in de hand hebben, maar niet alles. Schrale troost, maar misschien moet dit wel zo zijn. Is dit op deze manier voor je bestemd, hoe vervelend ook. We hopen dat je je snel weer "mens" voelt, en denken dat dat zeker moet gaan lukken met al die lieve mensen om je heen.
En ach......geen werkgever die vol smacht op je zit te wachten -
04 Maart 2017 - 10:17
Gertie:
Oeps.....rest bericht niet geplaatst....maximaal aantal bereikt -
04 Maart 2017 - 10:21
Gertie:
Oeps...TIP....je kunt geen smileys plaatsen...daarom wordt het bericht niet verder geplaatst...begrepen.
Voor Anton en je andere naasten zal die week extra langer duren dan voor jou, jij krijgt die tijd wel ingevuld daar zijn we niet bang voor. En voor ons een extra aantal berichtjes bij het ontbijt hihihi. Lieve Mieke een dikke knuffel vol met energie van ons beiden. Gr. Gertie en Victor -
04 Maart 2017 - 11:23
Chantal:
Balen Mieke, heel veel Beterschap!! Je overgeven aan de het ritme is het beste wat je kunt doen. Go with the flow, al is het niet leuk en zoals je had gehoopt.Sterkte! -
04 Maart 2017 - 11:40
Lida:
Ach Mieke toch, wat is dat vervelend om uitgerekend op jou mooie grote reis en zo dicht bij de fijne bevolking te staan je zo ziek te voelen. Je hebt 'n beste beslissing genomen om bij hun te blijven, dit versterkt de band alleen maar! Het enige vanuit m'n luxe stoel wat ik kan zeggen is HEEL VEEL BETERSCHAP! Liefs Lida en Henk!
-
04 Maart 2017 - 12:30
Toos:
Oh, Mieke !
Wat een doorzettingsvermogen ! Als de nood het hoogste is, is de redding nabij.
Kost wel een hoop "denkwerk" Fijn dat je kunt blijven, en er dan wellicht ook een goed gevoel
van over kunt houden.
Heel veel sterkte en knap gauw op ! -
04 Maart 2017 - 12:41
Corry:
Hallo Mieke. Deze reis had je heel anders gepland,echt niet leuk dat je nog ziek bent.Heel goed dat je nu nog extra rust neemt en nog een weekje langer in Bardia blijft en.... je maakt heel veel mensen hier ook nog blij mee. Maar wij hopen toch dat je weer gauw gezond bent en kan gaan genieten van alles en iedereen. Ondanks alles,mooie verhalen!!!
Heel veel sterkte en lieve groeten van CorenHar. -
04 Maart 2017 - 15:43
Elly Dolmans:
Hallo Mieke, wat jammer dat je zo ziek bent, gelukkig weet je er wel het beste van te maken. -
04 Maart 2017 - 15:48
Elly Dolmans:
Ik was nog niet klaar met mijn wensen. Heel veel beterschap en ik denk dat je in goede handen bent met al die lieve mensen om je heen.
Gelukkig staan je plannen niet vast en kun je switchen, er gaat niks boven flexibel zijn.
Wij wensen je een spoedig herstel. Rob en Elly. -
04 Maart 2017 - 17:40
Susannah:
Dag Miekelief,
Heel veel beterschap - als alle berichtjes die hier staan druppels gezondheidselixers zijn, weet ik heel zeker dat je snel beter wordt (na het lezen).
En toch moet ik lachen om je verhaal. Een 'roadside docter' - bijzonder. Het zou me niet verbazen als hij ook de kruidenier en de fietsenmaker blijkt.
Veel liefs van mij
-
04 Maart 2017 - 19:07
Truus:
een goeie beslissing Mieke, en tuurlijk is het balen. het is niet anders. verwachtingen loslaten is altijd moeilijk. voor nu .............heel veel beterschap. -
04 Maart 2017 - 20:23
Wilma Winteraeken:
maar lieve Mieke toch, dappere" strijder".
Ik wens jou heel veel beterschap en sterkte toe. En hopelijk nog een goed verblijf, daar, waar ja zo welkom bent. Veel liefs ,van Wilma. -
04 Maart 2017 - 22:17
Toos:
Hi Mieke, alweer die lieve mensen die je bijstaan.
Daarom ook een heel verstandig besluit om te blijven.
Misschien een andere dokter.......? Want het klinkt allemaal niet zo goed. In ieder geval heel beterschap, zorg goed voor jezelf en laat je ook maar lekker verwennen dat heb je zeker verdient. Heel veel liefs Toos en Paul
-
05 Maart 2017 - 15:58
Jacqueline Schmidt:
Hoi Mieke
Ik wens je van harte beterschap, luister naar je lijf. Ik hoop dat het snel de goede kant uitgaat met je gezondheid. Gelukkig dat je wat bekende mensen om je heen hebt.
Groetjes uit Egypte,
Jacqueline
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
