Het succes van Kaplahoutjes.
Door: Mieke Simons
Blijf op de hoogte en volg Mieke
27 Februari 2017 | Nepal, Bardiya
Gisteren kon ik dan eindelijk starten met de uitvoering van mijn plannen op BBAS Memorial School. Rugzak gevuld met vele materialen, op naar school voor de dagopening. Voor je het weet zit je dan gauw verstrikt in massa's kinderen die meteen aandacht willen en dat ik als eerste naar hun klas kom. Nou ja, 'Mieke cannot split herself up into two or three persons'.
Klas 7 krijgt de primeur, met hen heb ik toen het meeste contact gehad. Daarna voel ik me vrij om welke klas dan ook te begeleiden. Ze zijn allemaal verhuisd naar een andere ruimte, er zijn wat leerlingen gewisseld, maar de kern is behouden gebleven. 'Everybody happy today?' Yeah!
'Any questions?' Dan blijft het angstvallig stil, dus kan ik gewoon beginnen met mijn plan om de kinderen te laten kennismaken met het schrijven van verhalen. Ik laat het kinderboek, waaraan ik heb meegewerkt, rondgaan om een resultaat te laten zien van wat er mogelijk is en dat ook zij en ik dit samen kunnen bereiken, in een kleinere uitgave. Sommige leerlingen luisteren aandachtig, andere zijn al snel afgeleid. Ik vertel dat in verhalen alles mogelijk is, dieren kunnen praten, je kunt onbeperkt reizen op de aarde of naar andere planeten, je kunt een ideale wereld scheppen enzovoort.
Samen stellen we een lijst op van tien ideeen waarover ze een verhaal kunnen beginnen, voor degenen die dit willen. Iedereen heeft natuurlijk een eigen talent en voorkeur. Uiteindelijk is het ook de bedoeling dat de verhalen geillustreerd worden en daar zijn anderen weer goed in. De ideeen lopen uiteen.
- avontuur in de jungle
- een bergexpeditie
- wat zou je doen als je president van Nepal zou zijn?
- wat zou je doen als je drie maanden over de wereld kon reizen?
- Voetballen, misschien zelfs tot wereldkampioen
- Meisjes die samen plezier maken
- Ik droom van een toekomst als.....
- Als ik kon toveren (a la Harry Potter)
en zo kun je eindeloos doorgaan. Misschien ontstaan er nieuwe ideeen in je hoofd?
Ik vraag om over drie dagen met (het begin van) een verhaal te komen, dan kijk ik er vervolgens naar en proberen we het zoveel mogelijk af te ronden voordat ik vertrek. Maar het hoeft niet, thuis in Nederland zal ik de verhalen zo nodig aanpassen voor het te plannen boek. En zodra de thema's bekend zijn kan er een tekening of schildering bij gemaakt worden. Plus een foto van iedere deelnemer. Ik merk meteen wie enthousiast is en het gaat proberen. Ik zorg voor voldoende schrijfpapier.
Dan is het tijd om iets met de handen te doen. Ik haal de Kaplahoutjes tevoorschijn, 280 stuks. Met wat voorbeeldboekjes erbij gaan de kinderen meteen aan de slag. En hoe! Als er om de houtjes wordt gevochten maak ik duidelijk dat het dan niet werkt, alleen rustig bouwen. Iedereen komt een keer aan de beurt. Afgelopen najaar hebben Hub en Tiny de eerste doosjes al meegenomen, die haal ik er ook bij en als het dan nog niet genoeg is kan ik terugvallen op drie spelletjes Tangram, waarbij je met houten vormen allerlei figuren kunt maken. Het blijken ware tranquillizers. Zelfs met de niet rechte tafels als ondergrond wordt er heel wat gebouwd. Om een kans te bieden een mooi en groot bouwwerk te maken zal ik een timmerman bezoeken voor een grote rechte plaat hout. Zo kunnen later deze week enkele kinderen in alle rust bouwen aan iets groots en kunnen ze uitgedaagd blijven.
Tussen de middag breng ik de resterende mobieltjes naar de telefoonwinkel en vraag om deze compleet te maken, aan te vullen met de juiste batterij of oplader, eventueel een nieuwe code. En zo krijgt langzaam alles zijn bestemming en raakt mijn bagage lichter en lichter.
's Middags draai ik hetzelfde programma in een klas vijftienjarige leerlingen. Vooral een meisje is dol op lezen en schrijven en ziet een kans haar verhaal naar buiten te brengen. Ik ben blij als ik later de Kaplahoutjes weer erbij kan pakken, goed om mijn stem te sparen. Ik hoef slechts in te grijpen als het mis dreigt te gaan en bewonder de resultaten, maar bovenal word ik blij van het enthousiasme. Een gouden vondst. Na afloop ruimen de kinderen zelf alles keurig op, kleur bij kleur, en gaat alles terug naar de opslagplek: de kamer van 'the principal'.
Voor wie nog geen kennis heeft gemaakt met het Kaplasysteem: wees gewaarschuwd. Jong en oud raakt eraan verslaafd, maar het is heel gezond, verantwoord en vooral duurzaam.
Vandaag opnieuw een feestdag, geen school dus. Ik ga straks naar de timmerman en daarna een poging doen de problemen met Turkish Airlines op te helderen. Zojuist - ik was net wakker - kreeg ik al een uitnodiging per telefoon om bij een van de kinderen te gaan ontbijten. Toch maar even afgewimpeld. Vandaag is voor mij en de klok doet even niet mee. Een massage misschien..., ja, daar ben ik aan toe.
Klas 7 krijgt de primeur, met hen heb ik toen het meeste contact gehad. Daarna voel ik me vrij om welke klas dan ook te begeleiden. Ze zijn allemaal verhuisd naar een andere ruimte, er zijn wat leerlingen gewisseld, maar de kern is behouden gebleven. 'Everybody happy today?' Yeah!
'Any questions?' Dan blijft het angstvallig stil, dus kan ik gewoon beginnen met mijn plan om de kinderen te laten kennismaken met het schrijven van verhalen. Ik laat het kinderboek, waaraan ik heb meegewerkt, rondgaan om een resultaat te laten zien van wat er mogelijk is en dat ook zij en ik dit samen kunnen bereiken, in een kleinere uitgave. Sommige leerlingen luisteren aandachtig, andere zijn al snel afgeleid. Ik vertel dat in verhalen alles mogelijk is, dieren kunnen praten, je kunt onbeperkt reizen op de aarde of naar andere planeten, je kunt een ideale wereld scheppen enzovoort.
Samen stellen we een lijst op van tien ideeen waarover ze een verhaal kunnen beginnen, voor degenen die dit willen. Iedereen heeft natuurlijk een eigen talent en voorkeur. Uiteindelijk is het ook de bedoeling dat de verhalen geillustreerd worden en daar zijn anderen weer goed in. De ideeen lopen uiteen.
- avontuur in de jungle
- een bergexpeditie
- wat zou je doen als je president van Nepal zou zijn?
- wat zou je doen als je drie maanden over de wereld kon reizen?
- Voetballen, misschien zelfs tot wereldkampioen
- Meisjes die samen plezier maken
- Ik droom van een toekomst als.....
- Als ik kon toveren (a la Harry Potter)
en zo kun je eindeloos doorgaan. Misschien ontstaan er nieuwe ideeen in je hoofd?
Ik vraag om over drie dagen met (het begin van) een verhaal te komen, dan kijk ik er vervolgens naar en proberen we het zoveel mogelijk af te ronden voordat ik vertrek. Maar het hoeft niet, thuis in Nederland zal ik de verhalen zo nodig aanpassen voor het te plannen boek. En zodra de thema's bekend zijn kan er een tekening of schildering bij gemaakt worden. Plus een foto van iedere deelnemer. Ik merk meteen wie enthousiast is en het gaat proberen. Ik zorg voor voldoende schrijfpapier.
Dan is het tijd om iets met de handen te doen. Ik haal de Kaplahoutjes tevoorschijn, 280 stuks. Met wat voorbeeldboekjes erbij gaan de kinderen meteen aan de slag. En hoe! Als er om de houtjes wordt gevochten maak ik duidelijk dat het dan niet werkt, alleen rustig bouwen. Iedereen komt een keer aan de beurt. Afgelopen najaar hebben Hub en Tiny de eerste doosjes al meegenomen, die haal ik er ook bij en als het dan nog niet genoeg is kan ik terugvallen op drie spelletjes Tangram, waarbij je met houten vormen allerlei figuren kunt maken. Het blijken ware tranquillizers. Zelfs met de niet rechte tafels als ondergrond wordt er heel wat gebouwd. Om een kans te bieden een mooi en groot bouwwerk te maken zal ik een timmerman bezoeken voor een grote rechte plaat hout. Zo kunnen later deze week enkele kinderen in alle rust bouwen aan iets groots en kunnen ze uitgedaagd blijven.
Tussen de middag breng ik de resterende mobieltjes naar de telefoonwinkel en vraag om deze compleet te maken, aan te vullen met de juiste batterij of oplader, eventueel een nieuwe code. En zo krijgt langzaam alles zijn bestemming en raakt mijn bagage lichter en lichter.
's Middags draai ik hetzelfde programma in een klas vijftienjarige leerlingen. Vooral een meisje is dol op lezen en schrijven en ziet een kans haar verhaal naar buiten te brengen. Ik ben blij als ik later de Kaplahoutjes weer erbij kan pakken, goed om mijn stem te sparen. Ik hoef slechts in te grijpen als het mis dreigt te gaan en bewonder de resultaten, maar bovenal word ik blij van het enthousiasme. Een gouden vondst. Na afloop ruimen de kinderen zelf alles keurig op, kleur bij kleur, en gaat alles terug naar de opslagplek: de kamer van 'the principal'.
Voor wie nog geen kennis heeft gemaakt met het Kaplasysteem: wees gewaarschuwd. Jong en oud raakt eraan verslaafd, maar het is heel gezond, verantwoord en vooral duurzaam.
Vandaag opnieuw een feestdag, geen school dus. Ik ga straks naar de timmerman en daarna een poging doen de problemen met Turkish Airlines op te helderen. Zojuist - ik was net wakker - kreeg ik al een uitnodiging per telefoon om bij een van de kinderen te gaan ontbijten. Toch maar even afgewimpeld. Vandaag is voor mij en de klok doet even niet mee. Een massage misschien..., ja, daar ben ik aan toe.
-
27 Februari 2017 - 03:24
Sandra:
Wat een leuk idee om een boek te schrijven met die kids. Ik wil ook graag in die klas zitten. Enne die massage heb je wel verdiend. xxx Sandra -
27 Februari 2017 - 08:16
Anton Simons:
Kan geen toeval zijn dat ik ook het liefst vrije schrijfopdrachten geef. De helft is dan enthousiast en er komen altijd prachtige dingen uit. Alleen die kaplahoutjes, dat mag jij lekker doen. x Anton -
27 Februari 2017 - 09:27
Wilfried Simons:
Klinkt enerverend allemaal, je weet ze goed bezig te houden! Inderdaad een erg leuk idee van dat boek. Ik ben nu al benieuwd naar het verhaal 'Wat zou je doen als president van Nepal?' Mocht het boek er komen, ga ik het sowieso kopen.
Groet, Wilfried
-
27 Februari 2017 - 09:27
Wilfried Simons:
Klinkt enerverend allemaal, je weet ze goed bezig te houden! Inderdaad een erg leuk idee van dat boek. Ik ben nu al benieuwd naar het verhaal 'Wat zou je doen als president van Nepal?' Mocht het boek er komen, ga ik het sowieso kopen.
Groet, Wilfried
-
27 Februari 2017 - 10:14
Gertie:
Goed bezig Mieke! Zo benieuwd wat er geschreven en geïllustreerd gaat worden door deze kinderen ☺ -
27 Februari 2017 - 10:43
Inez:
Eindelijk je verslag weer kunnen lezen, er schoof steeds een advertentie voor een dancefeest voor, de mysterieuze wegen van het internet. Fijn dat het plan van het boek zo goed werkt! veel plezier ermee verder. x Inez -
27 Februari 2017 - 12:38
Toos Olivers:
Hallo Mieke,
Wat mooi om op deze manier te werken met de kinderen, maar wel Intensief. Goed om een "vakantiedag" voor jezelf te nemen. Veel plezier en inspiratie. Groet Toos -
27 Februari 2017 - 15:38
Corry:
Hallo Mieke.
Ook wij lezen jou verhalen met veel plezier. Fijn dat nu alles goed verloopt en dat je velen blij mag en kan maken met de meegenomen spulletjes. Succes met de activiteiten op school de komende dagen.
Groetjes uit een "rood,geel en groen" gekleurd Geleen.
-
27 Februari 2017 - 22:32
Willebe@hotmail.com:
Hallo Mieke,
Leuk om al je belevenissen weer te lezen. Mooi idee met de creativiteit van de kinderen aan de slag te gaan. Hoe leuk is het niet dat je creativiteit gebruikt gaat worden voor een boek.
Alle goeds en veel plezier, Willeke en Be -
28 Februari 2017 - 11:03
Wolly:
Ha Mieke
Wat leuk om van je te horen via Sjaak!
En dat je dit doet in Nepal. Het is zo mooi geschreven dat ik in gedachten meereis en de gezichtjes zie van de kinderen. Die houtjes ken ik niet. Ga zo eens even googelen
Groetjes en fijne dag
Wolly
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
