Opstand in Nepal.

Dag lezers,

Het kon niet uitblijven, een verhaal van mij in deze periode. Iedereen die het nieuws een beetje volgt heeft kunnen zien dat er vorige week flinke opstanden zijn uitgebroken in Kathmandu en later in andere delen van Nepal. Aanleiding was het verbod op sociale media, met name om zoveel mogelijk invloeden van buiten te weren waardoor het volk dom gehouden kan worden en de regering hun corrupte beleid kan voortzetten. Ik bewonder de moed van al die jonge mensen die het aandurfden om te protesteren, in eerste instantie nietsvermoedend dat deze acties met geweld zouden worden neergeslagen. Het aantal dodelijke slachtoffers stijgt nog steeds. Dat de protesten niet voor niets zijn geweest bleek toen de premier al na enkele dagen met de noorderzon vertrok uit angst voor zijn leven en later andere bewindslieden gewond zijn afgevoerd. Overheidsgebouwen zijn in brand gestoken, vele gevangenen ontsnapt. Er is een interim-premier aangesteld, een vrouw, voormalig opperrechter en al geruime tijd strijdend tegen corruptie. Nu maar afwachten of zij deze houding trouw blijft, want helaas gebeurt regelmatig het tegendeel.

Tijdens deze week van onrust en opstand heb ik dagelijks contact onderhouden met een aantal bekenden daar. Sonja heeft mij ruimschoots geïnformeerd middels goede krantenberichten, de studenten in Kathmandu en Pokhara waren relatief veilig zolang ze binnen konden blijven, maar hebben hun kans afgewacht zo spoedig mogelijk naar hun familie in Bardia af te reizen. Daar zijn ze inmiddels veilig aangekomen. Zelfs Mina heeft haar werkzaamheden als stewardess in het buitenland onderbroken om bij haar familie te kunnen zijn.

De tijd is niet meer terug te draaien, jonge mensen laten zich niet langer een rad voor de ogen draaien en hun toekomst afnemen. In die tien jaar dat ik contact onderhoud met Nepalese mensen ben ik getuige geweest van veel kracht, moed en vooruitgang bij jonge studenten. Internet en sociale media horen daarbij, ondanks de negatieve bijverschijnselen. Leergierige meisjes zag ik veranderen in jonge studentes die een ander leven ambiëren dan hun moeders. Met kleine druppels heb ik daaraan kunnen bijdragen, mede dankzij de ondersteuning van een aantal vrienden in Nederland. Eigenlijk kijk ik niet zo op van een opstand als logisch gevolg van al die bewustwording.Toen ik op 7 september in Brussel demonstreerde tegen de steun aan Israël en vóór de Palestijnen in Gaza zeiden mijn vriendin Gwinny en ik nog tegen elkaar dat het niet vanzelfsprekend is om geweldloos te mogen demonstreren. Een dag later kwamen de beelden uit Nepal en werd deze uitspraak al bewaarheid. In mei dit jaar trokken we samen mee in de rode lijn in Den Haag, die nog steeds niet echt begrepen is door onze amateuristiche machthebbers. Misschien door de afgetredenen, maar dat zet ook weinig zoden aan de dijk. Toch blijven we geloven dat demonstraties zinvol zijn, al blijkt dat niet altijd meteen.

Nog meer samenloop van omstandigheden, want mijn schoonzus Clementine uit de Verenigde Staten, met wie ik afgelopen februari door Nepal reisde, is opnieuw enkele weken in Nederland. Aanleiding was een familieweekend de afgelopen dagen. Om beurten verblijft zij bij al haar broers en zus, waaronder afgelopen week bij ons. Ook zij onderhield contact met een studente in Nepal, iemand met wie zij een bijzondere connectie ervaart. Idem dito voor andere vrienden die een waardevolle relatie hebben opgebouwd met Chitra en haar zussen. Samen bezochten we de voorstelling 'Het geluk van Limburg' afgelopen zaterdag en konden we vaststellen dat ook hier vooruitgang is geboekt sinds de barre omstandigheden in de mijnen, maar tegelijkertijd een nieuwe afbraak van waarden en normen plaatsvindt.

Afgelopen juni zou ik twee presentaties geven over Nepal, in mijn eigen woonomgeving. Deze zijn helaas uitgesteld tot nadere datum, maar een vrouw benaderde mij omdat ze zich had aangemeld en eind augustus zou vertrekken naar Nepal. Ze nodigde me uit voor een lunch in Sittard en zo hebben we enkele uren samen doorgebracht en kon ik haar vele tips geven over hoe je als vrouw alleen door Nepal kunt reizen. Nadat zij aangaf liefst zo min mogelijk gebruik te maken van de reguliere toeristenbureaus heb ik contact verzorgd met bekenden studenten die haar tegen betaling wilden rondleiden. Ook wenste deze vrouw, Theresia, een massage bij Seeing Hands. Terwijl zij net begonnen was aan haar rondreis werd zij dus geconfronteerd met alle gevolgen van de opstand, inclusief een avondklok. Gelukkig is zij bereisd genoeg en beschikt zij over voldoende veerkracht en improvisatietalent. Onontbeerlijk in zulke omstandigheden. Binnenkort zal zij bij Sonja in Bardia arriveren en hopelijk haar plan kunnen vervolgen om de grens met India over te steken per bus. Zelf deed ik dit tijdens mijn eerste reis tien jaar geleden. Een bijzondere ervaring waarbij je een stuk voor de grens de bus uit moet om per paard en wagen de grens te passeren en in India een nieuwe bus moet zoeken voor het vervolg. Theresia heeft vorig jaar in haar eentje per bus en trein door India gereisd en kent het klappen van de zweep.

Zelf hoop ik eind februari opnieuw naar Nepal af te reizen om daar samen met Mina een bergtrekking te doen in het Annapurnagebied en verder nog wat weken te kunnen blijven op de plekken waar ik mij goed ben gaan thuisvoelen.

Ook bijzonder: toen ik tien jaar geleden voor drie maanden in mijn eentje door India en Nepal besloot rond te trekken was een van mijn doelen de start van mijn roman, op afstand schrijven aan een verhaal voor een boek. Uiteindelijk is deze roman 'Lená en Julien' eind 2019 gepubliceerd. Voorjaar 2023 gaf ik een Engelstalige workshop over het schrijven van boeken aan een groep ontwikkelingswerkers in Utrecht. Daarna meldde zich een filmmaker die interesse toonde in mijn roman, voor verfilming. Uiteindelijk was er een budget voor een korte film en deze ochtend ontving ik bericht dat de opnames zijn afgerond, in Normandië. Na montage zal de film eind oktober gepubliceerd kunnen worden, aldus filmer Simon Koolwijk. Mooi toch? Ik ben er best trots op. Sinds maart schrijf ik aan mijn tweede roman en dat loopt heel lekker. Geen deadline, geen opgelegde beperkingen maar puur schrijven vanuit mijn eigen koker, dat ik wat ik het liefst doe.

En intussen wachten we onze nieuwe verkiezingen af. Zou er een begin van nieuwe beschaving kunnen ontstaan of glijden we verder af? Ik weiger om alle hoop te verliezen, maar richt mij op degenen die de hoop blijven voeden, waaronder schrijfsters Joke Hermsen en Susan Smit. Het journaal en kranten alleen bezorgen weliswaar realiteit, maar te veel negatieve energie. Dat vind ik te beperkt. Liever vasthouden aan een stukje Nepalese mentaliteit, waarin moed en relativering boekdelen spreken. Ja, ondanks alle ellende steeds weer.

Morgen de troonrede... ik ga toch weer kijken en luisteren.

liefs,

Mieke